Εξωτερική Πολιτική - Διεθνείς Σχέσεις

Ο χώρος για την σάτυρα και τους σχολιασμούς των πολιτικών δρώμενων στην Ελλάδα...
pipinos1976
Δημοσιεύσεις: 947
Εγγραφή: 08 Απρ 2011, 23:52

Re: Εξωτερική Πολιτική - Διεθνείς Σχέσεις

Δημοσίευση από pipinos1976 » 17 Ιούλ 2020, 21:36

Μπορώ να ανεβάσω δεκάδες βίντεο σχετικά με το θέμα. Ένα πραγματικά εξαιρετικό και εκτενές που αξίζει να παρακολουθήσετε είναι το παρακάτω. Κρατάει 3 ώρες, αλλά μαθαίνεις σχεδόν τα πάντα γύρω από το θέμα.



Ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ , στρατηγός ε.α. , Μανούσος Παραγιουδάκης από το στούντιο των «Αντιθέσεων» και ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Μέριλαντ και μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας που συμμετείχε στη 3η Διάσκεψη στο Montego Bay για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας το 1982, Θεόδωρος Καρυώτης από την Ουάσιγκτον , σε μια συζήτηση εφ όλης της ύλης για τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, τις Θαλάσσιες Ζώνες , τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τις θέσεις των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών στην περιοχή.

- Η στρατηγική της Αποτροπής και το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα , η Θράκη και γιατί η οριοθέτηση με την Αίγυπτο είναι η κρισιμότερη σε συνδυασμό με την Κύπρο
- Η Αιγιαλίτιδα Ζώνη και οι Οριοθετήσεις, τα σημεία πρόσοψης ακτών και τα σημεία βάσης , οι ευθείες γραμμές βάσης και η εξήγηση των μετρήσεων με κλειστούς κόλπους.
- Το Δίκαιο της Θάλασσας και η σχέση του με την συνολική κα την τμηματική οριοθέτηση , οι συντεταγμένες, το Τουρκολιβυκό σύμφωνο και γιατί το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου είναι το «κλειδί» για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο
- Η Κρήτη και πως η Αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ναυτικών μιλίων μπλοκάρει την σχέση Τουρκίας – Σάρατζ
- Αποκαλύψεις για το «ελληνικό παράδοξο» των 6 και 10 ναυτικών μιλίων σε χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο
- Οι περίεργες αποφάσεις για την Στρογγύλη , αλλά και ποιος και γιατί απαίτησε από την Κύπρο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο 8 ναυτικά μίλια πριν την σωστή οριοθέτηση, πως η Αίγυπτος το χρησιμοποιεί σήμερα έναντι της Ελλάδας.

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν :
Ο Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Νότινγχαμ Βασίλης Αδαμίδης
-Η διδάκτορας του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας της Νομικής Σχολής Αθηνών – Νομικός, Κέρη Μαυρομάτη , πρώην Ειδικός Σύμβουλος Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδος για το Κοινοτικό και το Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσιων Μεταφορών.
Και ο Ηρακλής Καλογεράκης υποναύαρχος ε.α. με θητεία στην Διεύθυνση Ναυτικών Επιχειρήσεων στο ΓΕΕΘΑ – το ΝΑΤΟ και το Ανώτατο Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SHAPE) .
Μία μεγάλη συζήτηση για τα κρίσιμα Εθνικά Θέματα και την Γεωπολιτική Σκακιέρα στην Ανατολική Μεσόγειο.


Ευχαριστώ.

pipinos1976
Δημοσιεύσεις: 947
Εγγραφή: 08 Απρ 2011, 23:52

Re: Εξωτερική Πολιτική - Διεθνείς Σχέσεις

Δημοσίευση από pipinos1976 » 06 Αύγ 2020, 19:36

Έχω ένα τεράστιο αρχείο με βίντεο, κείμενα κτλ, οπότε διαλέγω μερικά και τα ανεβάζω.

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το παρακάτω:

Αυτό που αναφέρει ο Γρίβας είναι αυτό που γράφω εδώ και πολλά χρόνια: Η ελληνική πολιτική δεν είναι ελληνική, αλλά εξυπηρετεί συμφέροντα άλλων.


Οι αδυναμίες της Ελλάδας να αντιμετωπίσει ορθολογικά την Τουρκία.
Η στάση της χώρας μας για ΑΟΖ και η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια εξαρτάται από τα συμφέροντα ξένων και το πολιτικό σύστημα είναι εγκλωβισμένο σε αυτές τις επιλογές.
Από την εκπομπή «Σχολιάζοντας την καθημερινότητα» με τον Κωνσταντίνο Τουτσίδη, στον ραδιοσταθμό Focus FM 103,6 της Θεσσαλονίκης στις 3-8-2020
Και ένα άλλο ακόμη παρόμοιο.


Συζήτηση του καθηγητή Κώστα Γρίβα με τον εκλεκτό δημοσιογράφο Λάμπρο Καλαρρύτη, στο στούντιο των Παραπολιτικών 90,1 FM.
Να γίνουμε απρόβλεπτοι αυτόνομοι. Να μην είμαστε δεδομένοι για κανέναν.

Η Κύπρος ατού για τον ελληνισμό όχι βαρύδι.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ταΐζει την Τουρκία με σάρκες της Ελλάδας, για να την εξημερώσει.Υπάρχουν αντιλήψεις περί συμφερόντων τα οποία είναι δυναμική διαδικασία και η Ελλάδα μπορεί να παρέμβει για να τα επηρεάσει.
Η Κίνα δεν θέλει υπερεπέκταση της Τουρκίας.

Η Ελλάδα να διεκδικήσει τον ρόλο που θέλει στην περιοχή της και να μην περιμένει να της αναθέσουν ρόλο, γιατί θα την θυσιάσουν υπέρ άλλου.
Δημιουργείται ένα σύμπλοκο ευρασιατικών χωρών με επίκεντρο την Κίνα και τη Ρωσία, που σπρώχνονται σε μια συνεργασία μεταξύ τους από την αντιπαλότητα των ΗΠΑ. Εκεί εντάσσεται σταδιακά και η Τουρκία του Ερντογάν.

Η Γαλλία θεωρεί στρατηγική απειλή την Τουρκία.

Αδιανόητο λάθος που δεν έγινε η στρατιωτική συμμαχία Ελλάδας - Γαλλίας, με καταλύτη την αγορά των Γαλλικών φρεγατών Belhara από τη χώρα μας.

Από την εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» με τον Λάμπρο Καλαρρύτη, στον ραδιοσταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM, της 4-8-2020.
Η εκπομπή μεταδίδεται από Δευτέρα έως Παρασκευή από 20.00 έως 22.00.
Ευχαριστώ.

pipinos1976
Δημοσιεύσεις: 947
Εγγραφή: 08 Απρ 2011, 23:52

Re: Εξωτερική Πολιτική - Διεθνείς Σχέσεις

Δημοσίευση από pipinos1976 » 06 Αύγ 2020, 20:04

Και μία σύνοψη της παγκόσμιας κατάστασης από τον Θανάση Δρούγο.

Είναι χρήσιμο να την παρακολουθήσετε γιατί έχει μαζεμένα όλα όσα παίζουν σήμερα στον παγκόσμιο χάρτη και εξηγεί γιατί γίνονται αυτά που βλέπουμε και μερικοί δεν εννοούν να αντιληφθούν.

Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας, που ίσως κάνει βάση στο Ιράν. Συνεργασίες ΝΑΤΟ στο Νότο

Ο στρατηγικός αναλυτής αναφέρεται και στο ρόλο που παίζουν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό των δύο δυνάμεων η Αρκτική, η Ανταρκτική, το NATO που επεκτείνει συνεργασίες Νότια, η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Ινδία, η Αυστραλία, η Νότια Αμερική, οι αραβικές χώρες, η Τουρκία του Ερντογάν η οποία στρέφεται προς την Ασία και την Αφρική κλπ.
Από την εκπομπή «Εμείς οι Έλληνες» με τον Λάμπρο Καλαρρύτη, στον ραδιοσταθμό Παραπολιτικά 90.1 FM, της 3-8-2020.
Η εκπομπή μεταδίδεται από Δευτέρα έως Παρασκευή από 20.00 έως 22.00.
Ευχαριστώ.

pipinos1976
Δημοσιεύσεις: 947
Εγγραφή: 08 Απρ 2011, 23:52

Re: Εξωτερική Πολιτική - Διεθνείς Σχέσεις

Δημοσίευση από pipinos1976 » 06 Αύγ 2020, 20:14

Με την ευκαιρία της συζήτησης που γίνεται σχετικά με προσφυγή στα διεθνή όργανα για διευθέτηση των προβλημάτων με την Τουρκία, ανεβάζω μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση από τον Φεβρουάριο. Έχει προέλθει από τον Χριστόδουλο Γιαλλουρίδη που είναι Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών, για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Χάγη, μεταξύ πραγματικότητας και διεθνούς ιδεοληψίας
Χάγη, μεταξύ πραγματικότητας και διεθνούς ιδεοληψίας

Η ελληνοτουρκική διένεξη, που από τη δεκαετία του 1960 και εντεύθεν σε διάφορες φάσεις της εμφανίζεται να κορυφώνεται φτάνοντας και στα όρια θερμού επεισοδίου, εμπεριέχει από τη δεκαετία του 1970 στους κόλπους της την ιδέα προσφυγής στη Χάγη εν είδει διεξόδου για την επίλυσή της. Σήμερα που η τουρκική επιθετικότητα κλιμακώνεται, επανέρχεται παρά ταύτα στην τρέχουσα πολιτική η πρόταση της παραπομπής του ζητήματος στη Χάγη ως πλαισίου ικανού να επιλύσει τη διαφορά.

Εκείνο που παρανόησαν ή δείχνουν να μην είναι σε θέση να αντιληφθούν οι προστρέχοντες στη Χάγη ως διαδικασία διευθέτησης και απονομής δικαιοσύνης, παραπέμπει στο ότι ο εν λόγω διεθνής θεσμός στην εγγενή του διάσταση δεν απονέμει δικαιοσύνη εν είδει εθνικού δικαστηρίου ή γενικώς κρατικού δικαστηρίου, των οποίων η δικαιοσύνη απονέμεται από τη δημοκρατική οργάνωση του κράτους και τη νομοθεσία που διέπει τη διάσταση της ύπαρξής του, αλλά αντιθέτως το Διεθνές Δικαστήριο λειτουργεί στη λήψη των αποφάσεών του πολιτικά, δηλαδή δικάζει κατά τρόπο ισομερούς ικανοποίησης των αντιπαρατιθέμενων.

Πέραν των ως άνω δεδομένων, εκείνο που υφίσταται ως διαγραφόμενη προοπτική περί προσφυγής στη Χάγη συνίσταται στο ότι ακόμα και σε ένα ενδεχόμενο απόφασης της Χάγης υπέρ των ελληνικών θέσεων, όπερ και εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί κατά τρόπο καθαρό και σαφή, η εφαρμογή της απόφασης θα παραμένει μετέωρη εσαεί στον βαθμό που δεν υπάρχει διεθνές όργανο που να επιβάλει την εφαρμογή των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου. Εάν ένα κράτος, όπως η Τουρκία εν προκειμένω, δεν θελήσει να εφαρμόσει τη δεδομένη απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου, δεν πρόκειται να έχει κανένα κόστος, στον βαθμό που η έννοια του κόστους ανάγεται στα συμφέροντα των κρατών και ουδέν πέραν τούτου.

Με δεδομένα τα ανωτέρω προσλαμβάνεται στην τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα της χώρας μια άποψη που αντιλαμβάνεται τη σημερινή Τουρκία του Ερντογάν ως ένα κράτος, το οποίο όχι μόνο θα έχει τη βούληση κοινής προσφυγής στη Χάγη για το μοναδικό επίδικο οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, αλλά πολύ περισσότερο ότι θα διαθέτει τη βούληση, κατόπιν της εκδίκασης, να προχωρήσει σε εφαρμογή της αποφάσεως του Διεθνούς Δικαστηρίου, ακόμα και αν αυτή είναι αντίθετη με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της.

Η κατά τα ανωτέρω ιδεαλιστική συλλογιστική αγνοεί απροκάλυπτα, όχι μόνο την ιστορική διαδρομή του ελληνοτουρκικού συγκρουσιακού πλαισίου, μεστού τουρκικών παραβιάσεων της διεθνούς νομιμότητας, με προεξάρχουσα αυτήν τούτη την κατοχή της Κύπρου κατά παράβαση όλων των κανόνων του διεθνούς δικαίου, αλλά και το γεγονός ότι η υπόθεση υπεράσπισης εθνικής ακεραιότητας, δικαιωμάτων και ελευθεριών της χώρας και του λαού επαφίεται κατά πάγια αντίληψη στο ίδιο το κράτος και τις πολιτικές άμυνας και συμμαχικών πρωτοβουλιών του.

Η συνεχής επίκληση από κύκλους της ελληνικής πλευράς του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης ως πλαισίου επίλυσης της διαφοράς προσλαμβάνεται από την Τουρκία ως διέξοδος υπαγορευόμενη από την αδυναμία του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει την τουρκική διεκδικητικότητα και όχι ως λειτουργία που θα δώσει λύση στη νομική διαφορά οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δυο χωρών.

Κατόπιν τούτων η Τουρκία, ούσα κράτος που δεν κινείται στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς νομιμότητας, γίνεται αυτονοήτως επιθετικότερη και διεκδικητικότερη εκλαμβάνοντας την Ελλάδα ως χώρα που δεν είναι σε θέση να υπερασπίσει τον εαυτό της προβάλλοντας όρους αποτρεπτικής ισχύος απέναντι σε μια επιτιθέμενη δύναμη.

Η από πλευράς Αθήνας προβαλλόμενη αντίληψη πως εμείς ως χώρα που παραδοσιακά στηρίζουμε την πολιτική μας στην προβολή του διεθνούς δικαίου, οφείλουμε να έχουμε τη Χάγη ως προσανατολισμό, είναι πέραν πάσης διεθνούς πολιτικής πραγματικότητας στον βαθμό που η Χάγη, όχι μόνο δεν διαθέτει μέσα εφαρμογής των αποφάσεών της, αλλά αντιθέτως για να εφαρμοστεί το διεθνές δίκαιο πρέπει να κινηθεί η ισχύς τού κατά ταύτα εν δικαίω ευρισκομένου, μόνου και μετά συμμάχων.

Συνεπώς για τη χώρα και εν όψει των ανωτέρω τίθεται το θέμα μιας εκ βάθρων αναδιοργάνωσης της εθνικής άμυνας και ενδυνάμωσης της αποτρεπτικής της ισχύος, καθώς και εκπόνησης σχεδίου εθνικών διαστάσεων, που να υπερβαίνει κυβερνήσεις και παρατάξεις και να στοχεύει στην υπεράσπιση παντί τρόπω της διεθνούς νομιμότητας, καθώς και στην εν ευθέτω χρόνω εφαρμογή του απολύτως νομιμοποιημένου δικαιώματος της Ελλάδος, κατ’ επιταγήν του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, για επέκταση της θαλάσσιας ζώνης της στα 12 ναυτικά μίλια.

Μια τέτοια πολιτική δεν κινείται με όρους παρόντος, αλλά σε συνθήκες και δυνατότητες μακρόπνοης διαδρομής μιας ισχυρής και άρα αξιόπιστης Ελλάδος στον κόσμο των κρατών, σε ένα διεθνές σύστημα, όπου η ειρηνική συνύπαρξη προϋποθέτει ισχυρή παρουσία και αποφασιστική στάση του κράτους, που την επιθυμεί και την επιδιώκει.
Ευχαριστώ.

Απάντηση

Επιστροφή σε “Πολιτικό καφενείο...”