Πατίνια: Η νοοτροπία του «ό,τι γουστάρω» και ο όλεθρος του ΚΟΚ

Πατίνια: Η νοοτροπία του «ό,τι γουστάρω» και ο όλεθρος του ΚΟΚ

Κατακλύζουν τα πεζοδρόμια σαν εξαγριωμένοι λύκοι.
Γκρεμίζουν την ασφάλεια των δρόμων με τον ναρκισσισμό της δήθεν «πράσινης» μετακίνησης τους.
Οι οδηγοί των πατινιών – μια ποικιλόμορφη φατρία από «πρωτόπειρους» έως «κάργα βετεράνους» των δρομολογίων – έχουν αναπτύξει τη δική τους, παράλληλη, πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα όπου ο ΚΟΚ είναι ένα αδιάφορο πράγμα, ο πεζός ένα εμπόδιο και το λεωφορείο ένα αργό θηρίο που τους κλέβει τον δρόμο.

Η προκλητική αφθονία των παραβιάσεων
Περνούν με κόκκινο με μια άνεση που θα ζήλευαν και οι πιο απερίσκεπτοι ντελιβεράδες.
Ο δρόμος είναι τσιφλίκι τους και το φανάρι είναι για τα… τετράτροχα.
Αφού χωράνε δύο στο πατίνι, ένας οδηγεί, ο άλλος κρατάει τ’ ακουστικά. Ηλεκτρική συντροφικότητα.
Απειλούν και τρομάζουν τον πεζό που τόλμησε να διασχίσει τη διάβαση χωρίς να τους δει, χρησιμοποιώντας φράσεις «Έλα μωρέ πρόσεχε, περνάω γρήγορα», σαν να ζητάνε άδεια για ανεκτικότητα.
Πηγαίνουν ανάποδα λες και ο δρόμος τους ανήκει και είναι μόνοι τους.
Ξεπετάγονται ανάμεσα στα παρκαρισμένα από εκεί που δεν τους περιμένεις και έχουν την απαίτηση να τους έχεις δει και να τους προσέχουν όλοι οι άλλοι. Ακόμα και η μαμά με το καροτσάκι.

Ολα είναι δικά τους και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα.
Ο πεζόδρομος; Ο προνομιούχος δρόμος τους.
Ο ποδηλατόδρομος; Μία επιλογή αν δεν έχει κίνηση.
Το οδόστρωμα; Ο χορός της απείθαρχης ευελιξίας. Μια συνεχής διαπραγμάτευση με τον χώρο και την ασφάλεια των άλλων, που πραγματοποιείται σε ταχύτητα 25 χιλιομέτρων την ώρα.

Η "παράνομη" σιωπή
Και το τραγικό δεν είναι μόνο η παράβαση, αλλά η αδιαφορία με την οποία επιδεικνύεται. Το κενό βλέμμα που διαπερνά τον πεζό σαν να ήταν αέρας. Η απουσία οποιασδήποτε αναγνώρισης ότι ο χώρος είναι κοινός και οι κανόνες υπάρχουν για έναν λόγο.
Η δικαιολογία
«Είναι μικρό», «Είναι πράσινο», «Δεν κάνει καπνό», «Σου κλέβω μόνο 10 δευτερόλεπτα από τη διάβαση». Αυτές είναι οι δικαιολογίες που αιωρούνται πάνω από κάθε επικίνδυνη συνάντηση και κάθε τρομαγμένο βλέμμα.

Τα πατίνια όμως δεν είναι το πρόβλημα.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι η κουλτούρα της αναρχίας που συχνά τα συνοδεύει. Η πεποίθηση ότι επειδή κάτι είναι καινούριο, προοδευτικό και ατομικό, είναι και ανώτερο των κανόνων.
Ο ντελιβεράς όταν παραβιάζει τον ΚΟΚ ίσως έχει μια δικαιολογία, γιατί πιέζεται από τον χρόνο και τον αγώνα επιβίωσης.
Ο οδηγός όμως του πατινιού παραβιάζει, απλώς γιατί μπορεί. Γιατί δεν υπάρχει η “ελέγχουσα ματιά”, η κοινωνική επίπληξη ή εσωτερικός φραγμός.

Ώρα να σταματήσει η ανεκτικότητα.
Η κίνηση στους δημόσιους δρόμους δεν είναι παιχνίδι. Είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο.

Κάθε πατίνι που ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο ή στον πεζόδρομο, κάθε κόκκινο που αγνοείται, κάθε πεζός που πρέπει να πηδήξει στην άκρη, είναι μια ρήξη αυτού του συμβολαίου και μια αφορμή να τραυματιστούν ή να πεθάνουν άνθρωποι!!!

Η πραγματική «πράσινη» και «έξυπνη» κίνηση δεν έρχεται σε ηλεκτρικά πατίνια.
Ερχεται με συλλογική ευθύνη, σεβασμό και τήρηση των κανόνων.
Όλα τα άλλα είναι απλά επικίνδυνος τζόγος με δική μας ασφάλεια.

MacPap