odigein.com

pipinos1976 έγραψε:4. Στο παρελθόν, αν θυμάστε καλά (δεν σας βολεύει να θυμάστε), στο προηγούμενο forum, πολλοί αρνούνταν την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα (εντός ΑΟΖ δηλαδή) και τώρα όλοι κάνουν πως ήξεραν. Τρίχες... Οι περισσότεροι τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις και είναι οι ίδιοι που δεν ψήφισαν ποτέ ΠΑΣΟΚ, μετά ΝΔ, τώρα ΣΥΡΙΖΑ κτλ. Τί θα γίνει αν στο μέλλον ξεκινήσουν προβλήματα όπως αυτά που περιγράφω παραπάνω; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Θα γράψει ο Χ χρήστης ότι η συμφωνία ήταν λανθασμένη ή θα αρχίσουμε τα κόλπα της μορφής: ο αστάθμητος παράγοντας, η συγκυρία κτλ, όπως με τους υδρογονάνθρακες;

markvag έγραψε:

pipinos1976 έγραψε:4. Στο παρελθόν, αν θυμάστε καλά (δεν σας βολεύει να θυμάστε), στο προηγούμενο forum, πολλοί αρνούνταν την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα (εντός ΑΟΖ δηλαδή) και τώρα όλοι κάνουν πως ήξεραν. Τρίχες... Οι περισσότεροι τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις και είναι οι ίδιοι που δεν ψήφισαν ποτέ ΠΑΣΟΚ, μετά ΝΔ, τώρα ΣΥΡΙΖΑ κτλ. Τί θα γίνει αν στο μέλλον ξεκινήσουν προβλήματα όπως αυτά που περιγράφω παραπάνω; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Θα γράψει ο Χ χρήστης ότι η συμφωνία ήταν λανθασμένη ή θα αρχίσουμε τα κόλπα της μορφής: ο αστάθμητος παράγοντας, η συγκυρία κτλ, όπως με τους υδρογονάνθρακες;

Σε κάθε δεδομένη στιγμή υπάρχουν δεδομένα. Πριν από κάποια χρόνια ΔΕΝ υπήρχαν σοβαρά δεδομένα που να υποστηρίζουν τη θέση "υπάρχουν υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο". Ίσως κάποιες αμυδρές ενδείξεις για κοιτάσματα πολύ ακριβά στην εξόρυξη και εκμετάλλευσή τους, τα οποία θα ήταν ζημιογόνα με τις τιμές που υπήρχαν τότε.

Πλέον, οι ενδείξεις είναι ισχυρότερες (guess what, έχουν γίνει έρευνες που δεν είχαν γίνει τότε) και η τιμή του πετρελαίου έχει ανέβει. Ακόμα δεν είναι επιβεβαιωμένο πως υπάρχουν οικονομικώς βιώσιμα κοιτάσματα στην Ελλάδα (απ' όσο γνωρίζω τουλάχιστον, ενδέχεται να κάνω λάθος εδώ), αλλά το ενδεχόμενο έχει γίνει ισχυρότερο.

Ο ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΟΣ άνθρωπος θα προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που προέκυψαν.


Σε ότι αφορά μία διεθνή συνθήκη, αυτή δεν αλλάζει. Και η συγκεκριμένη λέει πολύ απλά πράγματα (για παράδειγμα λέει σε 3-4 σημεία πως τα υπάρχοντα σύνορα είναι απαραβίαστα και πως το δέχονται και τα δύο μέρη). ΑΝ αλλάξει η συνθήκη, τότε να το συζητήσουμε. Κουβέντες πάντως σε θεωρίες συνομωσίας για το τι θα γίνει ΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ έρθει ο κόσμος ανάποδα, δεν έχουν νόημα.

markvag έγραψε:Η Συρία που το έχει το πετρέλαιο;;;; :hmmm:

Ευκαιρία για επαγγέλματα βαριάς βιομηχανίας
Σε τρία χρόνια το αργότερο, μπορεί να έχουμε ερευνητικά αποτελέσματα νότια της Κρήτης , με τη κύρωση της σύμβασης που μονογράφτηκε από το ΥΠΕΚΑ με την κοινοπραξία, Exxon Mobil-Total και ΕΛ.ΠΕ , λέει ο ειδικός σε θέματα υδρογονανθράκων Ηλίας Κονοφάγος , μιλώντας στον 98.4. Είναι θετικό πως διαχειριστής είναι η Γαλλική Total, τόνισε , αφού οι Γάλλοι παρακολουθούν επί 25 χρόνια την περιοχή. Αν δεν υπάρξουν γραφειοκρατικά προσκόμματα , τότε σε 6-8 χρόνια θα μπορούμε να μιλάμε για εξόρυξη και εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και αυτό πολύ νωρίτερα θα σημαίνει στροφή της ελληνικής οικονομίας που θα εισέρχεται στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, ως μεγάλος παίκτης.
Πουθενά στο κόσμο μέχρι σήμερα , κανένα επιστημονικό ίδρυμα και πανεπιστήμιο δεν συσχετίζει τις έρευνες σεισμικών για υδρογονάνθρακες με ενεργοποίηση σεισμογενών περιοχών και ισχυρούς σεισμούς , λέει ο Ηλίας Κονοφάγος . Παράλληλα σημείωσε ότι κράτος , φορείς και τοπικές κοινωνίες, πρέπει να αντιληφθούν ότι ανοίγει ο χώρος των επαγγελμάτων βαριάς βιομηχανίας, με προσανατολισμό στη τεχνική εκπαίδευση πάνω στις νέες τεχνολογίες. Κατά τον ίδιο , σε 6 χρόνια μπορεί να αλλάξει όλο το οικονομικό μοντέλο της χώρας .

Τη στιγμή που η τουρκική εξωτερική πολιτική, έχει επιδοθεί σε έναν αγώνα ακύρωσης των ελληνικών εξορύξεων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ελλάδα, οι τιμές φυσικού αερίου συνεχίζουν να καταρρέουν στη διεθνή αγορά, με αποτέλεσμα να έχουν έλθει σε δυσχερή θέση πολλές εξορυκτικές εταιρείες. Η καθυστέρηση μας για 15 χρόνια στις εξορύξεις, ίσως αποβεί μοιραία όχι μόνο εξαιτίας των γεωπολιτικών δεδομένων που θέλει να φτιάξει στην περιοχή και νότια της Κρήτης ο Ερντογάν, αλλά και εξαιτίας της ραγδαίας πτώσης της τιμής του φυσικού αερίου, που καθιστά την εξόρυξη του ασύμφορη για την επόμενη πενταετία.Αυτά υποστηρίζει μεταξύ άλλων το μέλος της Επιτροπής Ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών και γνώστης της διεθνούς ενεργειακά αγοράς, Ηλίας Κονοφάγος , μιλώντας στον 98.4 .Με άλλα λόγια, αυτή η κατάσταση είναι μεσοπρόθεσμα εξαιρετικά δυσμενής τόσο για τα αναμενόμενα κέρδη των εταιρειών πετρελαίου όσο και για την παρουσία τους εντός της ελληνικής επικράτειας για την ανάδειξη του ορυκτού μας πλούτου σε υδρογονάνθρακες.Πιο συγκεκριμένα η έγκυρη εταιρεία αξιολόγησης της διεθνούς αγοράς υδρογονανθράκων IHS Markit διαπίστωσε πρόσφατα ότι οι τιμές φυσικού αερίου στις ΗΠΑ (από την οποία εισάγουμε ήδη φορτία LNG) θα πέσουν ακόμη χαμηλότερα δηλαδή στο επίπεδο των 2 δολαρίων ανά MMBtu το 2020 και ότι εκεί αναμένεται να παραμείνουν για αρκετό διάστημα.Η εικόνα του αναμενόμενου κέρδους από τις εξορύξεις φαίνεται επί του παρόντος να καταρρέει σημαντικά. Οι επιπτώσεις αυτές αναμένεται να είναι βαθιές, και ίσως πολύ οδυνηρές για την ανάπτυξη του τόπου μας.Είναι γνωστό ότι μεγάλες εταιρείες, όπως η ΕxxonMobil και η Total, αντιμετωπίζουν ήδη σημαντικά οικονομικά προβλήματα, αλλά πολύ περισσότερο υποφέρουν οι μικρομεσαίες πετρελαϊκές εταιρείες εξορύξεων που αυτή την στιγμή αντιπροσωπεύουν το 30% τις παγκόσμιας παραγωγής περίπου. Τέτοιες μικρομεσαίες εταιρείες έχουν επιδείξει πρόσφατα σημαντικό ενδιαφέρον σε περιοχές για τις οποίες η Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων έχει πρόσφατα επιλέξει για να προκηρύξει σε διεθνή διαγωνισμό παραχωρήσεων (Εικ.2).Η ισχύουσα κατάσταση στην διεθνή αγορά σε συνδυασμό με την άτυπη ανορθόδοξη επιχειρηματική εισβολή της Τουρκίας μέσω της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης, προσπαθεί να δώσει την χαρακτηριστική βολή στην επενδυτική προσπάθεια της Ελλάδας πριν αυτή αναδείξει τον ορυκτό της πλούτο Νότια της Κρήτης.

Η Ελλάδα οφείλει να δημιουργήσει τα δικά της.
Ο γενικός διευθυντής προγραμμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο, Κωνσταντίνος Φίλης , μιλώντας στον 98.4 , εξήγησε γιατί διεθνώς ακόμη και η συμφωνία έκτρωμα της Τουρκίας με την Τρίπολη της Λιβύης, παράγει ήδη τετελεσμένα για την Τουρκία, ανεξάρτητα από την ισχύ ή όχι της συμφωνίας στην ίδια την Λιβύη. Κατά τον κ. Φίλη το σενάριο εμφάνισης τουρκικών πολεμικών πλοίων ή ερευνητικού σκάφους νότια της Κρήτης εντός της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ , είναι πολύ πιθανό να συμβεί και τότε είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα αν δεν θέλει να υποστεί ήττα και ακρωτηριασμό δικαιωμάτων της και κυριαρχίας, θα πρέπει να απαντήσει και στρατιωτικά.
Η Τουρκία πρέπει να γίνει κατανοητό σε όσους ακόμη και σήμερα έχουν αυταπάτες, με αυτή την συμφωνία έκτρωμα, διευρύνει το μέτωπο από τα νησιά του Αιγαίου και το σύμπλεγμα στο Καστελόριζο, έως την Κάρπαθο, την Κάσο και νότια της Κρήτης, αμφισβητώντας σε όλο τον άξονα την ελληνική κυριαρχία πέραν των 6 ναυτικών μιλίων , άρα δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη επήρειας των νησιών στην ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα σε αυτά.
Κατά τον κ. Φίλη το κλειδί πλέον είναι αν και εξαιρετικά δύσκολο, στην ύπαρξη οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, ώστε να υποσκελιστεί η συμφωνία Τουρκίας – Τρίπολης και το θέμα να πάει διπλωματικά έτσι μέχρι τον ΟΗΕ.

Καταγγελία σοκ : « Βγάζουμε τα μάτια μας με το ελευθέρας στον εναέριο χώρο μας μεταξύ Τουρκίας και Τρίπολης»
Ο γεωπολιτικός αναλυτής και επικεφαλής του «Ινφογνώμων» Σάββας Καλεντερίδης, μιλώντας στον 98.4 υποστήριξε ότι η Ελλάδα χωρίς στρατηγική βάθους παρακολουθεί και πάλι την Τουρκία που μετά την συμφωνία με την Τρίπολη της Λιβύης , έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων από το Αιγαίο μέχρι νότια της Κρήτης, να δημιουργήσει θέμα προς τετελεσμένο υποχρεώνοντας μας τότε να στρατιωτικοποιήσουμε την κατάσταση. Η Τουρκία σπεύδει να ολοκληρώσει τον σχεδιασμό φοβούμενη ότι η κυβέρνηση της Τρίπολης θα πέσει σε λίγες εβδομάδες. Το εντυπωσιακό όμως που καταγγέλει είναι πως οι ελληνικές κυβερνήσεις , ακόμη και σήμερα σιωπούν, όταν από τον εναέριο τους χώρο περνάνε παραδόξως πολεμοφόδια αλλά και μαχητές του ISIS από την Τουρκία για συνδρομή στη κυβέρνηση της Τρίπολης. Όπως είπε, η Τουρκία επικοινωνιακά έχει ήδη «καταπιεί» την υφαλοκρηπίδα αλλά και την επήρεια της ΑΟΖ του νησιωτικού συμπλέγματος στο Καστελόριζο και δεν μιλάει κανείς . Τώρα είναι πολύ πιθανό όπως είπε , μέσω της αμυντικής συμφωνίας με την Τρίπολη, να εγκαταστήσει στην Μισράτα ναυτική βάση αφού έχε και τουρκόφωνο πληθυσμό και να επιχειρήσει ακόμη και με drones την επιτήρηση της θαλάσσιας ζώνης νότια της Κρήτης. Όσοι νομίζουν ότι ο Ερντογάν μπλοφάρει, κάνουν λάθος και το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι υπόλογο που για δεκαετίες δεν έκανε τίποτα . Είναι πιθανό είτε με γκριζάρισμα , είτε με ελεγχόμενο θερμό επεισόδιο, να θέλουν να μας σπρώξουν στιο τραπέζι του διαλόγου για συνεκμετάλλευση , που θα σημάνει και εθνική ήττα στο όνομα να αποφευχθούν τα χειρότερα από μια πολεμική σύγκρουση.

Καθόλου «ουδέτερος» ο ΟΗΕ , εγγύτερα στην Τουρκική ΑΟΖ
Ο επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Liberal , αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, σχολιάζοντας αρχικά τις δηλώσεις του εκπροσώπου τύπου του ΟΗΕ , όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: « Η Γραμματεία δεν λαμβάνει θέση ούτε σχολιάζει ζητήματα που αφορούν την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα ή την δικαιοδοσία των κρατών μελών για τους θαλάσσιους χώρους τους. Παρόλα αυτά, σε συγκεκριμένες περιοχές, όμως περίκλειστες ή ημίκλειστες θάλασσες, ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στα συμφέροντα τρίτων μερών. Έχουμε εμπιστοσύνη πως όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη θα αναγνωρίσουν την ανάγκη για συνεχή διάλογο για τα ευαίσθητα ζητήματα, σε συμφωνία με τις αρχές που είναι ενσωματωμένες στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπου όλες οι διαφορές θα πρέπει να επιλύονται με ειρηνικά μέσα», σημείωσε ότι αυτή η θέση του εκπροσώπου του ΟΗΕ , δεν δείχνει όπως ελληνικά μέσα υποστηρίζουν «ίσες αποστάσεις» αλλά ταύτιση με τις θέσεις της Τουρκίας , περί ημίκλειστων θαλασσών και συμφέροντα τρίτων μερών.Κατά τον κ. Λουκόπουλο, πρέπει να κατανοήσουμε, ότι η κατάσταση στα «ελληνοτουρκικά», είναι τελικά πιο δύσκολη απ’ όσο φαίνεται. Η Τουρκία μετά και την Συμφωνία (δεν είναι απλό Μνημόνιο Αμοιβαίας Κατανόησης – MOU) που συνήψε με την λεγόμενη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης που ως διεθνώς αναγνωρισμένη έχει και διεθνή υπόσταση, άνοιξε και άλλο τις «δαγκάνες της» απέναντι στην χώρα μας και αρχίζει πλέον να τις «σφίγγει». Αυτό επιβεβαιώνεται τόσο από όσα είπε ο Τούρκος Πρόεδρος στην τελευταία του συνέντευξη την 9 Δεκεμβρίου στο κρατικό TRT, όσο και από όλα αυτά τα απειλητικά που εξεστόμισε χθες ο κ. Τσαβούσογλου στο A-Haber, προσθέτοντας στο τέλος «Μπορούμε να καθίσουμε γύρω από ένα τραπέζι και να συζητήσουμε».Ο ίδιος επισημαίνει ότι τελευταία επανεμφανίστηκαν και οι γνώριμες «φωνές» για την αναγκαιότητα άμεσης παραπομπής του θέματος της οριοθέτησης της Υφαλοκρηπίδας με την Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (ΔΔΔ) του ΟΗΕ στην Χάγη. Αναντίρρητα η ενδεδειγμένη λύση σε ότι αφορά στην οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας θα μπορούσε να είναι η προσφυγή της «διαφοράς» στην Χάγη! Παραβλέπονται όμως ηθελημένα κάποια σοβαρά στοιχεία. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ουδόλως Υφαλοκρηπίδα για Νησιά ενώ τo πρώτο πράγμα που θα ζητήσουν οι 15 Δικαστές θα είναι το εύρος των χωρικών υδάτων (αιγιαλίτιδας ζώνης). Με πόσα λοιπόν Ναυτικά Μίλια θα πάμε εμείς; Και φυσικά αποσιωπούν ότι η Τουρκία έχει θέσει ως προϋπόθεση να παραπεμφθούν στο ΔΔΔ και όλα τα άλλα ζητήματα που τα παρουσιάζει ως «διμερή ελληνοτουρκικά προβλήματα» ενώ στην ουσία είναι οι τουρκικές μονομερείς απαιτήσεις του τουρκικού αναθεωρητισμού.

Η Υφαλοκρηπίδα είναι τμήμα του παράκτιου βυθού της θάλασσας. Ο ορισμός της κατά την Ωκεανογραφία είναι το τμήμα το οποίο αποτελεί την ομαλή προέκταση της ακτής κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα. Η υφαλοκρηπίδα διακόπτεται εκεί όπου ο βυθός αποκτά απότομη κλίση 30-45ο. Το τμήμα με την απότομη κλίση ονομάζεται υφαλοπρανές. Το πλάτος της υφαλοκρηπίδας ποικίλλει ανάλογα με τη μορφολογία της κάθε περιοχής. Στη βάση του υφαλοπρανούς βρίσκεται το ηπειρωτικό ανύψωμα και από τα 2.500 μ. βάθος και πέρα αρχίζει η ωκεάνια άβυσσος. Υφαλοκρηπίδα, υφαλοπρανές και ηπειρωτικό ανύψωμα συναποτελούν το υφαλοπλαίσιο. Όταν η προέκταση αυτή της υφαλοκρηπίδας υπολογίζεται από ίχνη "ηπειρωτικής ακτής" τότε πρόκειται για ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα (continental shelf), όταν αυτή υπολογίζεται από ίχνη "νησιωτικής ακτής" τότε πρόκειται για νησιωτική υφαλοκρηπίδα (insular shelf). Τόσο στην ηπειρωτική όσο και στη νησιωτική υφαλοκρηπίδα κατά το Γενικού Ιδιωτικού Δικαίου η κυριαρχία ανήκει στο κράτος όπου και ανήκουν οι αντίστοιχες ακτές.

Η υφαλοκρηπίδα έχει μεγάλη οικονομική σημασία για τον άνθρωπο αφού σχετίζεται με την αλιεία, την άντλιση πετρελαίου κ.ά. Επίσης διότι συχνά βρίσκονται σε αυτήν ή κάτω από αυτήν ορυκτά (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μέταλλα) καθώς και άβια και έμβια ακίνητα είδη (καθιστικά είδη), όπως κοράλλια, σφουγγάρια, μαργαριτάρια κλπ. Έτσι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για την εκμετάλλευσή της. Στον βαθμό που ανήκει στην αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα) του παράκτιου κράτους, η εκμετάλλευσή της ανήκει αναμφισβήτητα σε αυτό. Πρόβλημα ανέκυψε στο Διεθνές Δίκαιο με την υφαλοκρηπίδα πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης σχετικά με το αν και αυτή ανήκει στο πλησιέστερο παράκτιο κράτος ή αν καλύπτεται από την ελευθερία των θαλασσών που ισχύει στην ανοιχτή θάλασσα

Η υφαλοκρηπίδα και το καθεστώς της σήμερα ορίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και παραχωρείται στο παράκτιο κράτος, για λόγους πρακτικούς και πολιτικούς όμως ο νομικός ορισμός της διαφέρει από τον γεωλογικό. Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 ως υφαλοκρηπίδα ορίζεται κατά βάση ο βυθός της θάλασσας εντός ακτίνας 200 ναυτικών μιλίων από την ακτή. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη γεωλογική μορφή του βυθού. Σε περίπτωση όμως που το υφαλοπλαίσιο εκτείνεται και πέρα των 200 μιλίων από την ακτή, τότε η υφαλοκρηπίδα κατά το Διεθνές Δίκαιο προεκτείνεται είτε ως τα 350 ν.μ. είτε ως τα 100 ν.μ. πέραν της ισοβαθούς των 2.500μ. είτε ως τα 60 ν.μ. από τη βάση του ηπειρωτικού ανυψώματος.

Για πρώτη φορά στο Διεθνές Δίκαιο η υφαλοκρηπίδα ορίστηκε στη Διεθνή Σύμβαση για την Υφαλοκρηπίδα του 1958. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, η υφαλοκρηπίδα ενός κράτους εκτεινόταν στο τμήμα του θαλάσσιου βυθού που βρίσκεται γύρω από τις ακτές του και πέρα απο την Αιγιαλίτιδα ζώνη (τα χωρικά ύδατα) μέχρι βάθους 200 μέτρων, εκτός αν ήταν εφικτή η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και σε μεγαλύτερο βάθος, οπότε εκτεινόταν ως το βάθος εκείνο.

Όπως και με κάθε Διεθνή Συνθήκη, έτσι και η Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 εφαρμόζεται. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όμως στην «υπόθεση της υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας» έκρινε ότι ο ορισμός της υφαλοκρηπίδας με βάση τα αρθρα 1-3 της προγενέστερης Συνθήκης του 1958 για την υφαλοκρηπίδα αποτελούν πλέον διεθνές έθιμο και δεσμεύουν όλα τα κράτη του κόσμου, ανεξάρτητα από το αν έχουν προσχωρήσει στη συνθήκη του 1958 ή όχι.

Το παράκτιο κράτος έχει συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας. Στο παράκτιο κράτος ανήκουν σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1982 τα ορυκτά του εδάφους και του υπεδάφους του βυθού, οι μη ζώντες οργανισμοί του βυθού καθώς και οι ζώντες οργανισμοί του βυθού που ανήκουν στα καθιστικά είδη (είδη που δεν μπορούν να κινηθούν μόνα τους χωρίς συνεχή επαφή με τον βυθό). Τα παράκτια αυτά δικαιώματα του κράτους τού ανήκουν αυτοδικαίως, ανεξάρτητα από την τήρηση οποιωνδήποτε διατυπώσεων (π.χ. δήλωσης, οριοθέτησης κλπ.) και είναι αποκλειστικά: ακόμα κι αν δεν τα ασκήσει το παράκτιο κράτος, δεν δικαιούται να τα ασκήσει κανένα άλλο κράτος.

Τα δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας δεν αφορούν και δεν επηρεάζουν το καθεστώς των υπερκειμένων υδάτων. Στην πράξη εφ' όσον η υφαλοκρηπίδα εκτείνεται ως τα 200 ν.μ., τα υπερκείμενα ύδατα θα ανήκουν στην αποκλειστική οικονομική ζώνη του παρακτίου κράτους. Πέραν των 200 ν.μ. από την ακτή τα ύδατα αποτελούν την ανοιχτή θάλασσα, στην οποία ισχύει η ελευθερία των θαλασσών.

Τα νησιά, οι νησίδες, οι βραχονησίδες, οι σκόπελοι και ανορθωμένοι βράχοι,(π.χ. πόρτες Πάρου), που περιβάλλονται μεν από θάλασσα πλην όμως δεν καλύπτονται από το χειμέριο κύμα ή την μεγίστη πλύμη, έχουν κι αυτά υφαλοκρηπίδα. Εξαίρεση αποτελούν σύμφωνα με το άρθρο 121 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 οι βραχονησίδες και βράχοι, οι οποίοι δεν μπορούν να διατηρήσουν ανθρώπινο πληθυσμό ή αυτόνομη οικονομική ζωή (καλλιέργεια ή κτηνοτροφία). Αυτοί οι βράχοι έχουν μεν αιγιαλίτιδα ζώνη, δεν έχουν όμως δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα ή στην αποκλειστική οικονομική ζώνη (αφού δεν υφίσταται επ΄ αυτών. Το Διεθνές Δικαστήριο στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας το 1969 αναγνώρισε ότι απόκλιση από τον κανόνα της υφαλοκρηπίδας δικαιολογείται μόνο για νησίδες, βράχους και ελαφρές προεξοχές της ακτής (islets, rocks and minor coastal projections / îlots, rochers ou légers saillants de la côte, σκέψη 57 της απόφασης), άρα εξ αντιδιαστολής οι εθιμικοί κανόνες για την ύπαρξη και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας που δεσμεύουν όλα τα κράτη ανεξάρτητα από Διεθνείς Συνθήκες καλύπτουν και τα νησιά.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Συνθήκη του ΟΗΕ περί Δικαίου της Θάλασσας (1982), η αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) θεωρείται η θαλάσσια έκταση, εντός της οποίας ένα κράτος έχει δικαίωμα έρευνας ή άλλης εκμετάλλευσης των θαλασσίων πόρων, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ενέργειας από το νερό και τον άνεμο[1]. Εκτείνεται πέραν των χωρικών υδάτων μιας χώρας (συνήθως 12 ναυτικά μίλια) στα 200 ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή. Η χρήση του όρου μπορεί να περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα, ονομαστικά και μόνο. Σε επίπεδο ουσίας δικαίου και συνεπαγόμενων δικαιωμάτων είναι δύο διαφορετικές ζώνες. Η ΑΟΖ δεν συμπεριλαμβάνει τα χωρικά ύδατα, ούτε και την υφαλοκρηπίδα πέραν των 200 ν.μ. Η διαφορά χωρικών υδάτων και ΑΟΖ είναι πως τα χωρικά ύδατα αφορούν σε πλήρη κυριαρχία, ενώ η ΑΟΖ αποτελεί απλό "κυριαρχικό δικαίωμα", το οποίο αναφέρεται στη δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους μέχρι και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η επιφάνεια είναι διεθνή ύδατα[2].

Ορισμός της ΑΟΖ

Γενικά, η ΑΟΖ μιας χώρας εκτείνεται στα 200 ναυτικά μίλια (370 χλμ) από την ακτογραμμή της. Εξαίρεση σ' αυτόν τον κανόνα αποτελούν οι περιπτώσεις όπου οι ΑΟΖ δύο ή περισσοτέρων χωρών αλληλοεφάπτονται, όταν δηλαδή οι ακτογραμμές των εν λόγω χωρών απέχουν λιγότερο από 400 ναυτικά μίλια (740 χλμ). Στην περίπτωση που οι ΑΟΖ αλληλοεφάπτονται, έγκειται στις χώρες που τις διεκδικούν να ορίσουν από κοινού θαλάσσια σύνορα.[3] Γενικά, κάθε σημείο εντός αλληλοεφαπτόμενης περιοχής περιέρχεται στη δικαιοδοσία της εγγύτερης χώρας.[4]

Η ΑΟΖ μιας χώρας υπολογίζεται από τα όρια των εθνικών της υδάτων και εκτείνεται προς τα έξω, μέχρι τα 200 ναυτικά μίλια.[5] Στην έκταση της ΑΟΖ συνυπολογίζεται και η συνορεύουσα ζώνη, η οποία εκτείνεται για 12 ν.μ. πέραν του ορίου των εθνικών υδάτων. Οι χώρες μπορούν να αξιώνουν δικαίωμα και στην υφαλοκρηπίδα, η οποία μπορεί να εκτείνεται έως και 350 ν.μ. από την ακτογραμμή και πέραν την ΑΟΖ, ωστόσο αυτές οι περιοχές δεν λογίζονται ως μέρος της ΑΟΖ τους. Ο δια νόμου ορισμός της υφαλοκρηπίδας δεν αντιστοιχεί επακριβώς στη γεωλογική σημασία του όρου, καθώς περιλαμβάνει το υποθαλάσσιο μέρος της ξηράς, καθώς και τον πυθμένα εντός της ΑΟΖ.

Ιστορική αναδρομή της ΑΟΖ

Μόλις στα τέλη του 20ύ αιώνα υιοθετήθηκε η ιδέα της κατάτμησης θαλασσίων περιοχών εν είδει ΑΟΖ, ώστε να υπάρχει καλύτερος έλεγχος των αλιευτικών υποθέσεων εκτός εθνικών υδάτων.

Αρχικά, τα εθνικά ύδατα μιας χώρας εκτείνονταν για 3 ν.μ. (6 χλμ) από την ακτογραμμή της -όσο περίπου είναι το βεληνεκές ενός κανονιού. Στη νεότερη εποχή, τα εθνικά ύδατα επεκτάθηκαν στα 12 ναυτικά μίλια (περ. 19 χλμ). Στις αρχές του 1970, το Εκουαδόρ διεκδίκησε την επέκταση των εθνικών του υδάτων στα 200 ν.μ.· κατέσχεσαν έτσι αμερικανικά αλιευτικά και υποχρέωσαν τις ΗΠΑ να πληρώσουν βαριά πρόστιμα για καταπάτηση περιοχής εθνικής κυριαρχίας. Εν τέλει, οι ΗΠΑ συμφώνησαν να τεθεί το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.[6] Αυτό υπήρξε το πρώτο βήμα για την καθιέρωση των 12 ν.μ. ως νόρμα των εθνικών υδάτων μιας χώρας. Παράλληλα, με την Τρίτη Συμβαση του ΟΗΕ περί Δικαίου της Θάλασσας το 1982, αναγνωρίστηκε διεθνώς ο ορισμός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στα 200 ν.μ.

Το Άρθρο 55, μέρος Ε΄της Σύμβασης, ορίζει τα εξής:

Ειδικό νομικό καθεστώς της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης
Η αποκλειστική οικονομική ζώνη ορίζεται ως η θαλάσσια περιοχή πέραν και εφαπτομένης των εθνικών υδάτων, και υπόκειται σε συγκεκριμένο νομικό καθεστώς όπως ορίζεται στο παρόν παράρτημα, υπό το οποίο τα δικαιώματα και η δικαιοδοσία του οριζόμενου Κράτους, και τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των άλλων Κρατών καθορίζονται από τις διατάξεις της παρούσας Συνθήκης.

ΑΟΖ υπό αμφισβήτηση

Η ακριβής έκταση της ΑΟΖ είναι συχνά θέμα διαμάχης μεταξύ δύο ή περισσότερων χωρών. Ακολουθεί ένας κατάλογος με μερικές σημαντικές έριδες κάποιων χωρών, επί των θαλασσίων υδάτων τους.

Το διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ισλανδίας, γνωστό και ως Πόλεμοι του μπακαλιάρου.
Η Νορβηγία βρίσκεται σε έριδα με τη Ρωσία επί των εθνικών τους υδάτων και της ΑΟΖ, όσον αφορά στο Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε διαμάχη με την Τουρκία, επί της έκτασης της υφαλοκρηπίδας.
Η Νότια Κινεζική Θάλασσα αποτελεί μήλο της έριδος μεταξύ πολλών όμορων χωρών.
Υπάρχει μια διαφιλονικούμενη περιοχή ανάμεσα στις ΗΠΑ και τον Καναδά, τη λεγόμενη Θάλασσα Μποφόρ. Στην περιοχή υπάρχουν αποθέματα υδρογονανθράκων, τα οποία οι δύο χώρες διεκδικούν.
Η διαμάχη επί της νησίδας Rockall (βρίσκεται μεταξύ Ιρλανδίας και Ισλανδίας). Η έριδα είναι επί θέματος ΑΟΖ, παρά για τους πόρους, ή τη γεωστρατηγική σημασία της.
Ενα μέρος της Καναδικής ΑΟΖ διεκδικεί η Γαλλία, για λογαριασμό των νήσων Σαιν Πιερ και Μικελόν, των οποίων διατηρεί την κυριαρχία από το 1763 (επίσημα από το 1985). Οι νήσοι περικλείονται ολοκληρωτικά από την ΑΟΖ του Καναδά.
Περιοχές όπου παγετώνες καλύπτουν τη θαλάσσια περιοχή μιας χώρας πέραν της ακτογραμμής της, αποτελούν επίσης πιθανές διαφιλονικούμενες εκτάσεις.[7]

ΑΟΖ κατά χώρα

Η Ελλάδα δεν έχει ορίσει ΑΟΖ με καμία γείτονα χώρα, αν και έχει το δικαίωμα να το πράξει σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και τη διεθνή νομοθεσία. Ωστόσο η ελληνική πλευρά δεν έχει προβεί μέχρι στιγμής σε κάποια τέτοιου είδους διεκδίκηση.

Η τουρκική δήλωση περί πολέμου δεν αφορά την ΑΟΖ· η Τουρκία ισχυρίζεται ότι το Αιγαίο, ως ημίκλειστη θαλάσσια περιοχή, πρέπει να τεθεί υπό ειδικό καθεστώς, εν αντιθέσει με άλλες ημίκλειστες θάλασσες όπως την Αδριατική θάλασσα, ή πλήρως κλειστές όπως τη Μαύρη Θάλασσα. Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Συνθήκη του ΟΗΕ περί Δικαίου της Θάλασσας, με την οποία τα εθνικά ύδατα μιας χώρας μπορούν να επεκταθούν στα 12 ναυτικά μίλια. Αν και φέρει μόνιμη αντίρρηση στο σχετικό άρθρο της Συνθήκης, η ίδια έχει επεκτείνει τα εθνικά της ύδατα στη Μαύρη Θάλασσα στα 12 ν.μ. Το 1995, κατά την επικύρωση της Συνθήκης από το ελληνικό κοινοβούλιο, η Τουρκία δήλωσε[εκκρεμεί παραπομπή] ότι στην περίπτωση που η Ελλάδα επέκτεινε τα εθνικά της ύδατα πέραν των 6 ν.μ., αυτό θα εκλαμβανόταν ως απόπειρα περιορισμού της καθώς και άμεση προσβολή της εθνικής της κυριαρχίας. Με αυτόν τον ισχυρισμό ισχύει ακόμη και σήμερα το λεγόμενο casus belli.

Την ίδια ώρα, ενώ η Αίγυπτος και η Λιβύη δείχνουν - μετά και το ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης- διστακτικές στην υπογραφή σχετικής συμφωνίας, η κυβέρνηση του Ισραήλ έχει αναγνωρίσει ήδη τις ΑΟΖ τόσο της Ελλάδας, όσο και της Κύπρου. Στα σχέδιά του είναι η μεταφορά του φυσικού αερίου που θα εξορύσσεται από το κοίτασμα Λεβιάθαν, μέσω ενός υποθαλάσσιου αγωγού ο οποίος θα διέρχεται και από την Ελληνική ΑΟΖ. Κατά το σχέδιο αυτό τεκμαίρεται η αναγνώριση της ελληνικής ΑΟΖ από το Ισραήλ, κάτι που αποτελεί ισχυρό διαπραγματευτικό «χαρτί» για τις ελληνικές διεκδικήσεις. Είναι γεγονός ότι μια τέτοια σύμπραξη θα αποτελέσει μια ισχυρή ενεργειακή συμμαχία μεταξύ της Κύπρου, της Ελλάδας και του Ισραήλ, αν και την εξόρυξη και παραγωγή έχει αναλάβει η αμερικανική εταιρεία American Νoble Εnergy Ltd[8]. Ο ισραηλινός υπουργός εξωτερικών Gaby Levy, δήλωσε στην τουρκική οικονομική εφημερίδα Hürriyet Daily News & Economic Review: "Κατ' ουσίαν, στην απόπειρα να προστατέψουμε και να εξασφαλίσουμε τα ισραηλινά συμφέροντα στη Μεσόγειο, το Ισραήλ υποχρεώθηκε να οριοθετήσει επίσημα τα θαλάσσια σύνορά του".[9]

Η ελληνοτουρκική διαφορά για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου πελάγους αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο μεταξύ των δύο όμορων χωρών, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η υφαλοκρηπίδα πρέπει να οριοθετηθεί με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, ενώ η Τουρκία υποστηρίζει ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν δικαίωμα υφαλοκρηπίδας και ότι η εγγύτητα των ελληνικών νησιών στα τουρκικά παράλια αποτελεί «ειδική περίσταση» που δικαιολογεί απόκλιση από την αρχή της μέσης γραμμής.[1]

Η διαμάχη ανάγεται από το Καλοκαίρι του 1973, μετά τη δημόσια δήλωση, του επί κεφαλής του στρατιωτικού καθεστώτος (περίοδος 1967-74), Γ. Παπαδόπουλου, περί ύπαρξης κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και εξόρυξης αυτών, όπου παράλληλα η Τουρκική Κυβέρνηση παραχώρησε άδεια διεξαγωγής ερευνών για πετρέλαιο σε υποθαλάσσιες περιοχές κοντά σε ελληνικά νησιά. Το 1974 και το 1976 πραγματοποιήθηκαν έρευνες στο Αιγαίο από τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος. Η Ελλάδα αντέδρασε, θεώρησε τη διαμάχη νομική και ζήτησε την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Το ζήτημα περιπλέκεται από το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει κυρώσει ούτε τη Διεθνή Συνθήκη για την Υφαλοκρηπίδα του 1958 ούτε τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, οι οποίες ορίζουν την υφαλοκρηπίδα και τρόπους οριοθέτησής της. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης πάντως έχει δεχτεί ότι τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην υφαλοκρηπίδα αποτελούν διεθνές Γενικού Ιδιωτικού Δικαίου και τα άρθρα 1-3 της Συνθήκης του 1958 ισχύουν για όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από το αν την έχουν κυρώσει.[2]

Κρίση του Σισμίκ

Λόγω της τουρκικής άρνησης να επιλύσει το θέμα με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, η εκκρεμότητα συνεχίστηκε ως το Μάρτιο του 1987, οπότε η κρίση έφθασε στα όρια ένοπλης αντιπαράθεσης, όταν το τουρκικό πλοίο Σισμίκ-1, συνοδευόμενο από τουρκικά πολεμικά, ξεκίνησε για να πραγματοποιήσει έρευνες έξω από την αιγιαλίτιδα ζώνη ελληνικών νησιών. Η κρίση εκτονώθηκε με την ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ των δύο Πρωθυπουργών (του Ανδρέα Παπανδρέου και του Τουργκούτ Οζάλ), οπότε η Ελλάδα επαναδιατύπωσε τη θέση της για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, στην οποία εμμένει μέχρι σήμερα.[3]

Ελληνική θέση και διεθνής πρακτική

Σύμφωνα με το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, το ζήτημα έγκειται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε δύο συγκεκριμένα σημεία, δηλαδή αφενός στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στη Θράκη και αφετέρου στα πλησίον της Τουρκικής ακτής ευρισκόμενα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και στη Δωδεκάνησο. Δεν αφορά σαφώς σε ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου όπως όψιμα ισχυρίζεται η Τουρκία, η οποία άλλωστε είχε παραχωρήσει άδειες διεξαγωγής πετρελαϊκών ερευνών σε τουρκικές επιχειρήσεις μόνο για τα δύο προαναφερόμενα σημεία.[1]

Επιπλέον, όπως σαφώς προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο και τη σχετική νομολογία (Σύμβαση της Γενεύης 1958, Σύμβαση 1982 Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας, Απόφαση Διεθνούς Δικαστηρίου για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας 1969) τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα υφαλοκρηπίδας, παρά τους περί του αντιθέτου νομικά αβάσιμους ισχυρισμούς της Τουρκίας. (Η Τουρκία πάντως μέχρι σήμερα δεν έχει κυρώσει τη Σύμβαση του 1982, οπότε δε δεσμεύεται από αυτήν).

Ως προς την επίλυση της διαφοράς, η Τουρκία επικαλείται την αρχή της ευθυδικίας (equity). Σύμφωνα με την Ελλάδα για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας εφαρμόζεται το Διεθνές Δίκαιο (συμβατικό και εθιμικό), στο πλαίσιο του οποίου ο κανόνας της μέσης γραμμής αποτελεί την επικρατούσα αρχή του Δικαίου της οριοθέτησης. Αυτό όμως δεν βεβαιώνεται πάντα από τη διεθνή πρακτική, όπως στην διαμάχη Κολομβίας-Νικαράγουας (Δικαστήριο Χάγης 2012) ή Γαλλίας-Καναδά (1992).

Ο πανεπιστημιακός και από τους κορυφαίους στα ζητήματα διεθνούς και κρατικής στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Παναγιώτης Ήφαιστος, μιλώντας στον 98.4 ανέλυσε γιατί ο πολιτικός ανορθολογισμός στην Ελλάδα με πολιτική συζήτηση στα όρια της ικεσίας για προσφυγή στη Χάγη ή συνεκμετάλλευση , οδηγεί σε πλήρη υπονόμευση της στρατηγικής που πρέπει να αρθρώσουμε έναντι μίας αναθεωρητικής Τουρκίας που ανεξάρτητα ηγέτη, έχει επιλέξει πλέον όχι απλά τις προκλήσεις αλλά την αμφισβήτηση του πυρήνα της ίδιας της ακεραιότητας μας ως κράτους. Όπως είπε ο Παναγιώτης Ήφαιστος , μόνο ένα κράτος με ισχυρή λειτουργία αποτροπής , όπως με την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. που είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας από την πρόνοια του Διεθνούς Δικαίου, μπορεί να αποτρέψει την πολεμική αναμέτρηση με την Τουρκία. Διαφορετικά , ακόμη και μέσα από ένα θερμό επεισόδιο, θα συρθούμε σε τραπέζι διαπραγματεύσεων επί της κυριαρχίας μας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Υφαλοκρηπίδα, αιγιαλίτιδα ζώνη και ΑΟΖ είναι κομβικής σημασίας μαζί με την αντίληψη ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι στρατηγικό κλειδί για τον Ελληνισμό.

Ο καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο , Γιώργος Κοντογιώργης, μιλώντας στον 98.4 υποστήριξε ότι η γεωπολιτική κατάσταση της Ελλάδας, είναι αποτέλεσμα των συμφερόντων της κομματοκρατίας, που αν και υπεύθυνη και υπόλογη για την τραγική κατάσταση της χώρας , αντί να λογοδοτήσει και κάποιοι να μπουν φυλακή, εμφανίζεται τώρα κι ως η λύση ακόμη και στα εθνικά θέματα. Μόνο που αυτό που ετοιμάζουν η οικονομική και πολιτική ελίτ της χώρας, είναι η συμφωνία σε όλες τις απαιτήσεις της Τουρκίας , με ή χωρίς θερμό, επεισόδιο που θα μας σύρει σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων για συνεκμετάλλευση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και κυριαρχίας. Όσοι είναι έτοιμοι , σπέρνοντας στην κοινωνία φοβικά σύνδρομα , να υποχωρήσουν στις απαιτήσεις της Τουρκίας , αποκαλούν πολεμοκάπηλους και εθνικιστές με λαϊκισμό, όσους υπογραμμίζουν ότι η Τουρκία σταματά μόνο αν αντιληφθεί ότι απέναντι της υπάρχει ισχυρή δύναμη αποτροπής που εννοεί ότι αυτά που λέει είναι έτοιμη να τα πραγματώσει. Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να είναι δεομένη για κανέναν σύμμαχο και θα πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ Δυτικών και Ρωσίας, εφόσον αντιληφθούμε πως δεν είναι μόνο πολύτιμη η Τουρκία με τα Στενά αλλά και εμείς με το Αιγαίο σε ρόλο κλειδί για όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Γιώργος Κοντογιώργης, υποστήριξε ότι ο Κώστας Σημίτης είναι ο άνθρωπος που μετά τα Ίμια δεν θα έπρεπε να μιλάει και να ζητάει στην ουσία την «Ιμιοποίηση» όλης της χώρας.
Τόνισε μάλιστα ότι Ελλάδα χωρίς Κυπριακή Δημοκρατία , δεν μπορεί να σταθεί παρά ως «δορυφόρος» της Τουρκίας και η Κύπρος χωρίς Ελλάδα θα είναι μια «μπουκιά» για την Τουρκία. Αυτό , είπε, η ελληνική ολιγαρχία δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνεται ούτε τώρα και παρότι στην Ανατολική Μεσόγειο , ο Ερντογάν εμφατικά μας αντιμετωπίζει «πακέτο».

Νεκροί με μαρτυρικό θάνατο από το 2016 οι δύο απαχθέντες Μητροπολίτες

Φρικτό φινάλε στο πιο δραματικό σήριαλ της Χριστιανοσύνης των τελευταίων 6 ετών

Επιμέλεια: Μάνος Χατζηγιάννης

Μαρτυρικό θάνατο βρήκαν στα χέρια των φανατικών Ισλαμιστών απαγωγέων τους οι δύο απαχθέντες μητροπολίτες Χαλεπίου, ο Ελληνορθόδοξος Παύλος Yazigi (ο μικρότερος αδελφός του Πατριάρχη Αντιοχείας και πάσης Ανατολής Ιωάννη) και ο ΣυρΟρθόδοξος Επίσκοπος Γιοχάνα Ιμπραήμ.

Αυτό υποστηρίζει νέα αποκαλυπτική έρευνα που δημοσιεύει το ιστολόγιο medium.com και υπογράφει ο Σύριος Mansur Sahib, που ζει στις ΗΠΑ, με την βοήθεια των Nadine Martin, Klaus Ulbricht και Fatih Mehmetoglu.

Σύμφωνα με την έρευνα οι απαγωγείς τους σκότωσαν τον Δεκέμβριο του 2016. Είναι αυτό το φινάλε στο πιο δραματικό σήριαλ της Χριστιανοσύνης τα τελευταία 6 χρόνια;

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, και οι δύο σκοτώθηκαν από μαχητές του ομίλου Nur al-Din al-Zenki, που θεωρήθηκε ως «ανεξάρτητος» συμμετέχων στη συριακή διαμάχη και λαμβανε χρήματα και όπλα από τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι ερευνητές προσπάθησαν να αποτυπώσουν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια τις λεπτομέρειες της απαγωγής των δύο Ιεραρχών και τι συνέβη σε αυτούς στο μέλλον.

Οι συντάκτες της έρευνας ισχυρίζονται ότι άτομα που σχετίζονται με την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών ΜΙΤ συμμετείχαν στην απαγωγή. Στις γειτονιές του Χαλεπίου εκείνη την εποχή ήταν "πολλές ξένες υπηρεσίες πληροφοριών" που δύσκολα θα μπορούσαν να έχουν επιτύχει οτιδήποτε χωρίς τη βοήθεια των «συνηθισμένων τρομοκρατών», γράφουν μέλη της ομάδας του Mansur Salib.

Μαζί με γνωστά γεγονότα, οι συντάκτες της έρευνας αναφέρουν επίσης αβάσιμες φήμες: για παράδειγμα, πως ο χριστιανός ηγέτης Georges Sabra, του Δημοκρατικού Κόμματος της Συρίας που ανήκει στη συριακή αντιπολίτευση, συμμετείχε στην απαγωγή. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι οι Μητροπολίτες επιχείρησαν να μεταστραφούν με σθένος στο Ισλάμ.

Οι δημοσιογράφοι θεωρούν τον πιο πολύτιμο μάρτυρα τον Γιασέρ Μουχτί, ο οποίος ονομάζεται «φυλακας» των δύο μητροπολιτών. Αργότερα συνελήφθη από κυβερνητικές δυνάμεις και κατέθεσε. Ωστόσο, η επίσημη έρευνα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, καθώς δεν βρέθηκαν τα λείψανα των μαρτύρων-επισκόπων.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες αναφορές, και οι δύο μητροπολίτες υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και ένας από αυτούς απεστάλη για θεραπεία σε νοσοκομείο στην τουρκική πόλη Αντάκια (αρχαία Αντιόχεια) το 2015. Οι δημοσιογράφοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Μητροπολίτες σκοτώθηκαν και θάφτηκαν σε άγνωστο μέρος τον Δεκέμβριο του 2016, όταν κυβερνητικά στρατεύματα ήταν έτοιμα να ανακτήσουν πλήρως τον έλεγχο της περιοχής στο Χαλέπι.

Σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, η έρευνα που διεξήγαγε ο Mansur Salib περιέχει πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες, αλλά δεν διευκρινίζει πλήρως τη μοίρα των Μητροπολιτών του Χαλεπίου.

Μαρτύριο

Σοκ προκαλούν οι πληροφορίες για το μαρτύριο των Επισκόπων κατά την αιχμαλωσία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των ερευνητών οι Μητροπολίτες βασανίστηκαν βίαια ενώ φυλακίστηκαν από τους ισλαμιστές. Πρώτον, έκοψαν τους τένοντες στα πόδια τους, έτσι ώστε οι ιερείς να μην μπορούν να τρέξουν μακριά. Στερήθηκαν ύπνο, φαγητό, νερό και τους χτυπούσαν συνεχώς. Οι δράστες έφτασαν στο σημείο να αποκόπτουν κομμάτια δέρματος από το σώμα τους, να τους πνίγουν σε βαρέλια προσπαθώντας να τους αναγκάσουν να μεταστραφούν στο Ισλάμ. Μετά από βασανιστήρια ένας από τους επισκόπους σχεδόν έσβησε, οπότε οι αγωνιστές έπρεπε να τον βγάλουν προσωρινά στην Τουρκία για την αποκατάσταση.

Ο Yasir Muhdi είπε επίσης ότι ο Μητροπολίτης μεταφέρθηκε στην Αντάκια Devlet Hastanesi στη συνοριακή επαρχία Hatay. Ένας από τους διοικητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού νοσηλέυτηκε επίσης σε αυτό το νοσοκομείο το 2015. Μετά από μακρά αναζήτηση, κατορθώσαμε να έρθουμε σε επαφή με έναν από τους υπαλλήλους αυτού του ιατρικού ιδρύματος, ο οποίος ανώνυμα συμφώνησε να αποκαλύψει κάποιες λεπτομέρειες με μικρή χρέωση, λένε οι ερευνητές.

Αποδείχθηκε ότι στις αρχές του 2015, ένας ηλικιωμένος άνδρας πήγε στο νοσοκομείο και κρατήθηκε σε ξεχωριστό δωμάτιο στον τελευταίο όροφο. Ένοπλοι ήταν πάντα φρουρά μπροστά στην είσοδό του. Ο ασθενής παραδόθηκε σε κρίσιμη κατάσταση υγείας και χρειάστηκε επειγόντως μετάγγιση αίματος. Το σώμα του άνδρα ήταν γεμάτο μώλωπες, δύο δάχτυλα στο αριστερό του χέρι ήταν σχεδόν κομμένα και η άρθρωση του γόνατος του δεξιού ποδιού σπασμένη εντελώς. Δύο εβδομάδες αργότερα, απομακρύνθηκε κρυφά το βράδυ, και η τύχη του είναι άγνωστη στον υπάλληλο από τότε.

“Μόνο μετά από αυτή την συνομιλία με τον υπάλληλο του νοσοκομείου, συνειδητοποιήσαμε ότι το 2015 ο Μεγάλος Μουφτής της Συρίας Ahmad Badreddin Hassoun σε ένα από τα κηρύγματα του παρείχε ακριβείς πληροφορίες. Ανακοίνωσε τότε ότι ο Παύλος Γιάζιγκι εξήχθη κρυφά από τη Συρία στην Τουρκία” λένε οι ερευνητές. .

Τραγικό τέλος

Στα τέλη του 2016, όταν ο Συριακός Αραβικός Στρατός απελευθέρωνε με επιτυχία τις γειτονιές του Χαλεπίου και οι περισσότεροι μαχητές μεταφέρθηκαν με λεωφορεία στα βορειοδυτικά της χώρας, οι απαγωγείς αισθάνθηκαν τον κίνδυνο. Μέχρι εκείνη την εποχή, οι Επίσκοποι ήταν σε αιχμαλωσία για περισσότερα από τρία χρόνια. Η απελευθέρωση του χωριού Mashad θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για τον Al-Zenki και τους δυτικούς του προστάτες. Διάφορες ειδικές υπηρεσίες της Συρίας αναζητούσαν τους Μητροπολίτες, καθώς η ελευθερία τους ήταν θέμα αρχής. Αν οι είχαν βρεθεί σε αυτόν τον οικισμό, οι μαχητές θα είχαν πυροβοληθεί χωρίς δίκη.

Γι 'αυτό, στις αρχές Δεκεμβρίου του 2016, χωρίς να έχει επιτύχει τη μεταστροφή στο Ισλάμ αφού οι δράστες είχαν τις αντιληφθεί τις δυσκολίες με την περαιτέρω μεταφορά τους σε άλλο μέρος της χώρας, ένας από τους κυβερνητές της ομάδς Al-Zenki (σύμφωνα με τον Yasir Muhdi ήταν ο Abu Hassan ) αποφάσισε να πυροβολήσει τους επισκόπους και να κρυψει τα σώματά τους.

Η έρευνα λέει ακόμη πως όταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Αβραμόπουλος, το 2013, μίλησε τηλεφωνικά με τον ηγέτη της συριακής αντιπολίτευσης, Σάμπρα, ο τελευταίος υποσχέθηκε με κάθε δυνατό τρόπο να διευκολύνει την απελευθέρωση των ορθόδοξων επισκόπων, οι οποίοι εκείνη την εποχή θα μπορούσαν να απελευθερωθούν. Ωστόσο, ο Sabra δεν είχε προγραμματίσει να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια στους Έλληνες. Η αντιπολίτευση είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια για τους επισκόπους.

Η έρευνα καταλήγει πως οι Μητροπολίτες Παύλος Γιαζίγκι και Γιοχάννα Ιμπραήμ δολοφονήθηκαν για την ορθόδοξη πίστη τους από τους μαχητές του Nour al-Din al-Zenki που για μεγάλο χρονικό διάστημα χρηματοδοτήθηκαν και υποστηρίχθηκαν από τη Δύση. Η επιμονή και η σταθερότητα αυτών των Ιεραρχών τους τοποθετούν σε σειρά με άλλους εθνικούς ήρωες της Συρίας, που έδωσαν τη ζωή τους για τη δόξα της πατρίδας τους.

Πιθανό μεγάλο κοίτασμα υδρογονανθράκων στην Κρήτη

Σημαντικές ενδείξεις για την ύπαρξη αξιόλογων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή νοτίως της Κρήτης αποκαλύπτουν μελέτες της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ). Σύμφωνα, μάλιστα, με την ανακοίνωση της ΕΔΕΥ, η εμπεριστατωμένη μελέτη που έγινε για πρώτη φορά στην ανεξερεύνητη περιοχή νοτίως της Κρήτης, με τα πιο σύγχρονα γεωφυσικά δεδομένα, έχει αναδείξει «νέες δομές οι οποίες ομοιάζουν με τα δύο γνωστά γεωλογικά μοντέλα της Ανατολικής Μεσογείου, δηλαδή τύπου Λεβιάθαν και τύπου Zoρ». Πρόκειται για τα μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκαν στις ΑΟΖ Ισραήλ και Αιγύπτου αντίστοιχα και άλλαξαν τα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η περιοχή στην οποία αναφέρεται η μελέτη της ΕΔΕΥ γειτνιάζει τουλάχιστον με τις περιοχές που καλύπτει η άκυρη συμφωνία Αγκυρας - Τρίπολης. Αποτελεί δε συνέχεια της περιοχής που έχει παραχωρηθεί στην κοινοπραξία των ΕΛΠΕ- Τotal-ExxonMobil και στην οποία τα σεισμικά δεδομένα που αναλύθηκαν αποτυπώνουν ισχυρές ενδείξεις ύπαρξης κοιτάσματος τύπου Ζορ. Η ανάλυση των σεισμικών δεδομένων, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε προσφάτως στέλεχος των ΕΛΠΕ σε κλειστή συζήτηση για τους υδρογονάνθρακες, δείχνει κοίτασμα 280 δισ. κ.μ. αερίου, το οποίο εάν επιβεβαιωθεί θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς για 70 χρόνια, δεδομένου ότι η Ελλάδα καταναλώνει ετησίως περί τα 4 δισ. κ.μ. αερίου.

Στο Ιόνιο και στη θαλάσσια περιοχή δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, η ΕΔΕΥ έχει εντοπίσει, με βάση γεωφυσικές-γεωλογικές μελέτες, περισσότερους από 30 στόχους με ποσότητες φυσικού αερίου που κυμαίνονται μεταξύ 70 και 90 τρισ. κυβ. ποδών (2-2,55 τρισ. Μ3). Αντίστοιχα, τα εκτιμώμενα αποθέματα αργού από τις θαλάσσιες παραχωρήσεις του Ιονίου και τις χερσαίες παραχωρήσεις της Δυτικής Ελλάδας εκτιμώνται σε 2 δισ. βαρέλια.

Δυσαρέσκεια

Η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των τεχνικών μελετών της ΕΔΕΥ έγινε ερήμην του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας και προκάλεσε τη δυσαρέσκειά του. «Είναι τεχνικές πληροφορίες που το υπουργείο δεν θέλει να σχολιάσει», τόνιζαν χθες κύκλοι του ΥΠΕΝ φανερά ενοχλημένοι από τη στάση της υπό παραίτηση διοίκησης του κ. Γιάννη Μπασιά. Μία μέρα πριν, το υπουργείο Ενέργειας δημοσιοποίησε προκήρυξη για την πλήρωση όλων των θέσεων στο επταμελές διοικητικό συμβούλιο της ΕΔΕΥ, καθώς στις 7 Ιανουαρίου έληγε η θητεία τριών μελών, ενώ άλλες δύο θέσεις παρέμειναν κενές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο υπουργός είχε ζητήσει νωρίτερα την παραίτηση του κ. Γιάννη Μπασιά η θητεία του οποίου έληγε τον Νοέμβριο του 2021 καθώς και του αντιπροέδρου κ. Σπύρου Μπέλλα. Ο κ. Μπασιάς υπέβαλε την παραίτησή του το Σάββατο 4 Ιανουαρίου και ο κ. Μπέλλας στις 30 Δεκεμβρίου 2019, αλλά παραμένουν στις θέσεις τους μέχρι την τοποθέτηση της νέας διοίκησης. Η σημαντικής βαρύτητας λόγω και των γεωπολιτικών εξελίξεων ανακοίνωση της ΕΔΕΥ για σοβαρές ενδείξεις ύπαρξης υδρογονανθράκων στη ζώνη νοτίως της Κρήτης και μάλιστα από μια διοίκηση που τελεί υπό παραίτηση προκάλεσε γενικότερα αρνητικά σχόλια, με παράγοντες που παρακολουθούν στενά τα γεωπολιτικά δρώμενα να κάνουν λόγο για «σοβαρό ατόπημα».

Η τεχνική μελέτη της ΕΔΕΥ για την περιοχή νοτίως της Κρήτης όπως και η αντίστοιχη για την περιοχή του Ιονίου είναι διαθέσιμες στις εταιρείες που είχαν αγοράσει σεισμικά δεδομένα στον πρώτο γύρο παραχωρήσεων το 2012, δηλαδή τις ελληνικές ΕΛΠΕ και Energean και τις πολυεθνικές Total, ExxonMobil και Repsol.

Η μελέτη για τη Ν. Κρήτη, στην οποία έχουν συμπεριληφθεί 15 σεισμικές γραμμές συνολικού μήκους 2.500 χλμ., περιλαμβάνει επικαιροποιημένο χάρτη των λασποηφαιστείων με ερμηνεία, η οποία προσφέρει πληροφορίες για την ηλικία των πετρωμάτων που είναι βαθιά θαμμένα στο υπέδαφος, τη θερμική ωριμότητα και το περιεχόμενο της οργανικής ύλης.

H μελέτη για την περιοχή του Ιονίου εστιάζει στο κεντρικό Ιόνιο και στηρίχθηκε στην επεξεργασία σεισμικών δεδομένων για την απεικόνιση ακριβούς βάθους των γεωμετρικών δομών. Στη μελέτη του Ιονίου έχουν συμπεριληφθεί οκτώ προϋπάρχουσες γεωτρήσεις και 30 σεισμικές γραμμές συνολικού μήκους 2.800 χλμ.

Η ΕΔΕΥ με την ανακοίνωσή της παροτρύνει εμμέσως πλην σαφώς την κυβέρνηση να προχωρήσει σε νέες παραχωρήσεις. «Με τον τρόπο αυτό, ανοίγει ο δρόμος για περαιτέρω προώθηση των περιοχών ενδιαφέροντος οι οποίες δεν είχαν ακόμη διατεθεί και καλύπτουν όπως προαναφέρθηκε τις περιοχές Ιονίου και της Κρήτης», αναφέρει χαρακτηριστικά.