MacPap έγραψε:Σε μια χώρα που η ανεργία είναι στα μικρότερα επίπεδα όλων των κοινοτικών χωρών φαντάσου μόνος σου τι έγιναν οι εργάτες που απολύθηκαν.
Επειδή το φαντάζομαι, γι αυτό σε ρωτάω. Και στην Ελλάδα είχαμε χαμηλή ανεργία όταν δίναμε πρόωρες συντάξεις. Φαίνεται οτι σε αυτή την Ευρώπη υπάρχουν Άρειες Φυλές που συνταξιοδοτούνται πρόωρα όταν εκβιαστικά το καταργούν στις υπόλοιπες φυλές;
MacPap έγραψε:Αν μπορούσες να βγάλεις τις παρωπίδες και να δεις τι σημαίνει στην Γερμανία ή την Γαλλία αγρότης και να τον συγκρίνεις με τον Ελληνα του Θεσσαλικού κάμπου (δηλαδή με αγρότες ιδίου και ισως μεγαλύτερου δυναμικού σε καλλιεργήσιμη έκταση), θα καταλάβαινες πως όλα αυτά που λες είναι μπούρδες!!
Αντιγράφω απο το βιβλίο του σχολείου...
Στοιχεία Γεωπονίας και Αγροτικής Ανάπτυξης
Η μέση ελληνική γεωργική εκμετάλλευση έχει έκταση χρησιμοποιούμενης γεωργικής γης 43 στρέμματα, ενώ η αντίστοιχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης 262 στρέμματα. Αλλά, παρά τη μεγάλη διαφορά στην έκταση, η ελληνική γεωργική εκμετάλλευση παράγει προϊόντα αξίας ίσης με το μισό της μέσης ευρωπαϊκής.
Που σημαίνει οτι δεδομένων των αναλογιών και τα προβλήματα διαφοράς μεγέθους, μάλλον ισχύει ακριβώς το αντίθετο απο αυτό που λες. Ποιός φορά τις παρωπίδες και το ποιός λέει μπούρδες, ας το κρίνει ο κόσμος που μας διαβάζει.
MacPap έγραψε:Αυτή την συζήτηση μπορούμε να την κάνουμε μέχρι να κρυώσει η κόλαση χωρίς να συμφωνήσουμε!!! Και αυτό διότι αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα από διαφορετικές οπτικές γωνίες!!
Δεν έχει σημασία να συμφωνήσουμε γιατί το θέμα το διαβάζουν κι άλλοι που δεν συμμετέχουν.
MacPap έγραψε:Εγώ λέω πως αν δεν αφήσουμε την νοοτροπία του να ψάχνουμε συνεχώς φταίχτες αλλού
Προσωπικά, φταίχτες ψάχνω εκεί που υπάρχουν. Και δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχουν και στην Ελλάδα, άλλα όχι μόνο στην Ελλάδα.
MacPap έγραψε:και να ξεκινήσουμε να δούμε τι θα κάνουμε στα πλαίσια μιας ενωμένης Ευρώπης (διότι από μηχανής θεοί δεν υπάρχουν) δεν σωνόμαστε! Εσύ θεωρείς πως υπάρχουν μαγικές λύσεις που δεν εμπεριέχουν το λιώσιμο μας στην δουλειά πριν απολαύσουμε οτιδήποτε!! Αν από Τζιτζίκια δεν γίνουμε μυρμήγκια δεν θα ορθοποδήσουμε ποτέ!
Ε δεν θα συμφωνήσω ποτέ πως η λύση είναι να βγούμε από την ΕΕ να κάνουμε δικό μας νόμισμα και το παίξουμε Ελβετία, διότι δεν έχουμε Ελβετούς πολίτες!!!
Και σε αυτό δεν θα φταίει κανείς άλλος από τον κακώς εννοούμενο εγωισμό μας που χρόνια τώρα μας κάνει ηλιθιοδώς να χάνουμε έδαφος και να φωνάζουμε για το δίκιο μας ενώ δεν κάνουμε τίποτε για να το κερδίσουμε!!
Εδω υπάρχει μια αντίφαση. Αν το πρόβλημα της χώρας είναι οτι δεν έχει Ελβετούς πολίτες (μάλλον Γερμανούς εννοείς) και αν φταίει αποκλειστικά και μόνο το ξερό μας το κεφάλι (πρωτίστως το δικό μου δηλάδη) τότε σε τι μας χρειάζεται η Ε.Ε.; Για να μας κάνει ντά ή για να μας εξολοθρεύσει με τα γενόσημα και να μας αντικαταστήσει με Γερμανούς εποίκους;
Λοιπόν, χωρίς πλάκα τώρα...
Όταν είσαι μέλος μιας ομάδας δεν μπορείς να επιδιώξεις το συμφέρον σου, πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις για την ομάδα. Όταν ειδικά η ομάδα έχει πρωτοκλασσάτους και δευτεροκλασσάτους (ήδη απαράδεκτο για μια ομάδα υποτίθεται ίσων) που οι πρώτοι αποφασίζουν και οι άλλοι αποδέχονται και όταν οι πρωτοκλασσάτοι κοιτούν περισσότερο το δικό τους συμφέρον απο εκείνο της ομάδας, τότε μάλλον δεν συμφέρει να είσαι μέλος αυτής της ομάδας. Ειδικά όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπου τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας θα έπρεπε να κάνουν ένα βήμα πίσω.
Τώρα ακόμα κι αν παραβλέψω οτι όταν γίναμε μέλος σε αυτήν την ομάδα κανείς δεν μας είπε για ενιαίο κράτος δεν μπορώ να παραβλέψω οτι σε αυτήν την ομάδα την νομισματική πολιτική την καθορίζει μια συγκεκριμένη χώρα. Τι θα γινόταν άραγε αν κάναμε ένα δημοψήφισμα στις 17 χώρες για μια πιο χαλαρή νομισματική πολιτική; Απο την στιγμή που πάνω απο μισές χώρες έχουν αποδεδειγμένα πρόβλημα μάλλον η έκβαση του αποτελέσματος μπορεί εύκολα να προβλεφθεί.
Τώρα, επειδή πολλοί γνωστοί μου με ρωτούν γιατί παλιότερα δεν ακούγαμε για τα σπρέντ και τους οίκους αξιολόγησεις, θα αφιερώσω μια παράγραφο στους αναγνώστες αυτού του θέματος που ενδεχομένως να έχουν την ίδια απορία.
Παλιότερα όταν η κάθε χώρα είχε την δική της κεντρική τράπεζα με το δικαίωμα έκδοσης χρήματος τα κρατικά ομόλογα ήταν εγγυημένα στο 100% γιατί η κεντρική τράπεζα μπορούσε να τα επαναγοράσει ουσιαστικά εκδίδοντας νέο χρήμα. Αυτο βέβαια μπορούσε να γίνει σε ομόλογα που εκδίδονταν στο ίδιο νομίσμα που είχε η χώρα και όχι σε ξένο. Κατα την δημιουργία του ευρώ, οι Γερμανοί με το ψυχικό τραύμα του πληθωρισμού στην Δημοκρατίας της Βαϊμάρης την εποχή του μεσοπολέμου, φρόντισαν να επιβάλλουν μια διάταξη κατα τα πρότυπα της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, οτι η ΕΚΤ δεν θα επαναγοράζει ομόλογα. Έτσι τα ομόλογα όλων των κρατών κατήντησαν σαν τα εταιρικά ομόλογα να έχουν πλέον το ρίσκο μη αποπληρωμής και απαξίωσης σε σχέση με την ονομαστική αξία, κάτι που έχει επιπτώσεις στο επιτόκιο των νέων εκδόσεων*(εξηγώ παρακάτω τον μηχανισμό για όποιον θέλει να εντρυφήσει). Μετά οι Γερμανοί, για να μην αλλάξουν τον κανόνα και δείξουν αδυναμία, εφηύραν τον μηχανισμό στήριξης. Μια παραΕΚΤ, ένας κουμπαράς δίχως χρήματα στην πραγματικότητα, με εγγυήσεις απο τα εύρωστα κράτη της Ευρωζώνης, δηλαδή με λογιστικές εγγραφές αφαιρούμενων ποσών απο τα ταμεία τους, ώστε να μην δημιουργείται νεο χρήμα, άρχισαν ενα ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟ πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων για να χειραγωγούν τα επιτόκια και με αυτόν τον τρόπο να χειραγωγούν τις κυβερνήσεις των κρατών. Αυτό έπαθε και η Ιταλία όταν οι Γερμανοί αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τον Μπερλουσκόνι μετά την σύνοδο στις Κάννες, όπου σύμφωνα με δημοσιεύματα του ιταλικού τύπου πήγε να διαπραγματευτεί την έξοδο της Ιταλίας απο το ευρώ. Το απότελεσμα ήταν να ανέβουν ξαφνικά τα σπρέντ, όσο ξαφνικά έπεσαν κιόλας όταν φύτεψαν την κυβέρνηση Μόντι εκεί και την κυβέρνηση Παπαδήμου εδώ.
Αυτα, για να καταλάβετε γιατί παλιότερα δεν ξέρατε την λέξη σπρέντ και οτι τα ομόλογα του δημοσίου αξιολογούνται απο οίκους αξιολόγησης.
*όποιος θέλει να καταλάβει πως λειτουργεί ο μηχανισμός με τα επιτόκια και την αξία του ομολόγου ας πάρει ένα απλό παράδειγμα:
Εκδίδω εγώ πριν ένα μήνα ένα ομόλογο ετήσιας λήξης, αξίας 100€ με επιτόκιο 5%. Αν εγώ ξαφνικά δείξω οτι χρεοκοπώ και πάω να το πουλήσω στην αγορά, δεδομένο το αυξημένο ρίσκο ο αγοραστής να μην πάρει στο τέλος 100 + 5, αυτός μπορεί να το εκτιμήσει όσο θέλει. Ας πούμε οτι το εκτιμάει σε 50€. Αυτό για όποιον αγοράζει σήμερα, σημαίνει οτι δίνοντας 50€ παίρνει τόκο 5. Αυτό όμως δεν είναι αναλογία 5% άλλα αναλογία 10%. Όποτε αν εγώ σήμερα πάω να εκδώσω ένα νέο ομόλογο των 100€ αυτό θα το αγοράσει κάποιος μόνο αν δώσω 10% επιτόκιο και όχι πλέον 5%.
Όταν λοιπόν η ΕΚΤ μεσω μηχανιαμού στήριξης πάει και αγοράζει (ή κάνει αποτιμήσεις στο χαρτοφυλάκιο) το ομόλογο των 100€ στα 20€, τότε το σπρέντ της ημέρας εκτοξεύεται στα ύψη. Όταν επαναγοράζει (ή κάνει αποτιμήσεις στο χαρτοφυλάκιο) σε 90€ το σπρέντ αποκλιμακώνεται. Έτσι η Γερμανία τελικά κατάφερε να κυβερνάει την Ευρώπη και τους λαούς της.