Και επανέρχομαι στα δανεικά και στο γερμανικό "θαύμα"
Συγνώμη, αλλά το γερμανικό θαύμα είναι αποτέλεσμα των δανείων, του μεγάλου κουρέματος των προπολεμικών δανείων και μεταπολεμικών χρεών τα οποία ήταν στο ποσό των 38.000.000.000 DM
και το 1953 κουρεύτηκαν σε ποσοστό 62%, των συμφωνιών της Γερμανίας με άλλα κράτη (υποχρεωτικών?) για αύξηση των εισαγωγών γερμανικών προϊόντων, του φόβου για επέκταση του κομμουνισμού και αυτών που πήγαν εκεί και έχυσαν τον ιδρώτα τους
* για να γίνει η Γερμανία αυτή που είναι σήμερα....
Δεν βρήκα στοιχεία δανεικών για τα έτη 1953-1991......αλλά από το 1991 η, ενωμένη πλέον, Γερμανία συνεχίζει να δανείζεται κάθε έτος, με αυξητική τάση του ποσού των δανεικών. [Δες
εδώ]
Σήμερα το συνολικό χρέος της Γερμανίας είναι περίπου 2.000.000.000.000€ ενώ το Ελληνικό είναι περίπου 300.000.000.000€ (προσοχή στα μηδενικά) [Δες
εδώ]
Η "βοήθεια" στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο ήταν 25.000.000$
Το 1947 πήραμε άλλα 300.000.000$ δανεικά από τις ΗΠΑ (150 μάλλον σε πολεμικό υλικό και άλλα 150 σε τροφές και άλλο υλικό)
Και ήρθε το σχέδιο Μάρσαλ που έδωσε στην Ελλάδα 700.000.000$, 1.500.000.000$ στην Ιταλία και 1.500.000.000$ στην Γερμανία (που πήρε και μία άλλη βοήθεια 1.600.000.000€ από τις ΗΠΑ)
Τα ποσά ίσως να είναι διαφορετικά αφού δεν μπορώ να πω ότι διάβασα πολύ επιμελώς τα αρχεία.
Στην Γερμανία η δυνατότητα παραγωγής των εργοστασίων έφτασε από το 51% του 1948 στο 147% το 1955, σε σχέση με την προπολεμική παραγωγή.
Στην Ιταλία είχε καταστραφεί μόνο το 8% των εργοστασίων της.
Στην Ελλάδα
**;
That catastrophe left America’s wartime ally in shambles. A former State Department official regarded Greece as the “most thoroughly destroyed, disorganized, and demoralized country in Europe” at war’s end. After a half century, a likeminded European historian revised only slightly the sad appraisal: Greece “probably suffered more war damage than any other European economy except Russia.” Occupied simultaneously by three Axis powers for four years, the Greek people were truly star-crossed, on a par perhaps with the hapless citizens of Warsaw and Manila.
* Τον έχυσαν με αντάλλαγμα βέβαια. Έφυγαν από μία κατεστραμμένη χώρα και πήγαν να βοηθήσουν την Γερμανία και για να επιβιώσουν οι ίδιοι βεβαίως.
Γιατί όμως πήγαν στην Γερμανία και δεν έμειναν εδώ;
Γιατί εκεί έπεσαν οι μεγάλες "επενδύσεις" και όχι εδώ. Το γιατί έπεσαν εκεί είναι μια κουβέντα που δεν μπορούμε να την κάνουμε εμείς αφού δεν έχουμε όλα τα στοιχεία.....
Αλλά
**
In its very first country study in February 1949, after the donnybrook with OMGUS, ECA Washington publicly described its purposes in “Western Germany” as, in order, “avoid[ing] the political dangers which might well resolve from economic distress” and “enabl[ing] it to become economically self-supporting.”90 Seldom have institutional aims so grand in conception been so blandly represented. Germany, in fact, occupied the nucleus of Hoffman’s and Harriman’s thinking about postwar Europe. Harriman confided to Ludwig Erhard that his government attached “great importance” to German economic integration into western Europe because its success meant that there was a good chance that political integration would follow.
Marshall Planners envisioned a reconstructed West Germany as “workshop for Europe’s recovery.” They wanted revitalization of its economy in order to substitute West Germany for the United States as “main supplier of the capital goods needed for [European] recovery.”
** http://marshallfoundation.org/library/d ... pter_4.pdf (όποιος έχει όρεξη ας διαβάσει και τα 4 κεφάλαια)
Ενδιαφέρουσα μελέτη
http://discovery.ucl.ac.uk/1317677/1/270158.pdf
θεώρησα πιο υπεύθυνο και πιο σοβαρό να διασταυρώσω τις πληροφορίες που πήρα, με τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, πρίν τις δημοσιεύσω εδώ.