Μην κολλάς στο κρεμμύδι. Ισχύει και μεταφορικά. Και κυρίως με αυτή την έννοια το είπα. Όπως δεν μπορείς να φας ανενόχλητος το κρεμμύδι σου, έτσι και δεν μπορείς να κάνεις γενικά "το κέφι σου" κοντά σε μία σχέση. Ότι και αν είναι αυτό.
Το ιδανικό θα ήταν να μπορούσες να βρεις μια/έναν με εντελώς ίδια ενδιαφέροντα, αλλα αυτό δεν γίνεται.
Σπάνια μια γυναίκα θα κάτσει να δει ποδόσφαιρο πχ και μόλις τελειώσει ο αγώνας, σίγουρα δε θα κάτσει το ζευγάρι μαζί να κεντήσει σεμεδάκια.
Ο καθένας με τα ενδιαφέροντά του. Εκεί μπαίνει η ανάγκη της υποχώρησης. Η γυναίκα να αφήσει τον άντρα να δει τη μπάλα του και να βγει με τους φίλους του, και ο άντρας να κάνει υπομονή σε μια βαρετή για αυτόν εξόρμηση στην αγορά για να ψωνίσει η γυναίκα τσάντες και παπούτσια.
Το θέμα είναι κατα πόσο κάποιος είναι διατεθειμένος να κάνει μια τέτοια υποχώρηση?
Για παράδειγμα εγώ ούτε κρεμμύδι τρώω, ούτε μπάλα βλέπω, αλλα όλη μου η ζωή είναι η μουσική. Κάθε φορά που θα μπώ σπίτι, πρώτα θα ανοίξω το pc και τη μουσική και μετά θα βγάλω τα παπούτσια μου.
Σε μια πρόσφατη σχέση μου η οποία κράτησε μόλις λίγες μέρες, με το που μπήκαμε σπίτι και έβαλα μουσική, μου ξίνισε και μου είπε "ΠΟΠΟΟΟΟΟΟΟ ΚΛΕΙΣΤΟ". Εννοείτε πως επιτόπου έφυγε απο το σπίτι μου..
Εγώ προφανώς στην ηλικία μου και στη φάση της ζωής μου τη σημερινή, δεν ήμουνα καθόλου διατεθειμένος να υποχωρήσω στο δικό μου "κρεμμύδι" -μεταφορικά πάλι μιλώντας- για μια σχέση λίγων ημερών.
Τώρα απο την άλλη, αν κάποιος αποφασίσει γενικότερα να σοβαρευτεί και να πετάξει στα σκουπίδια χόμπυ και 5-10 συνήθειες που τον χαρακτηρίζανε παλιά, και να ξεχάσει την παρέα του για πάντα, τότε θα δεχτεί να κάνει με χαρά οτιδήποτε προστάζει η αμοιβαία υποχώρηση. Και μενεγάκη θα δει, και για ψώνια θα πάει, και για χρώμα νυχιών θα κάτσει να συζητήσει, και με τα πεθερικά του θα αναγκαστεί να περνάει τα σαββατοκύριακά του, και δικαιολογίες θα πρέπει να προφασίζεται κάθε φορά που θα θέλει να βγει μια ρημάδα βόλτα, και θα ξεσκατίζει μέσα στα χαράματα και όλα όλα αυτά τα οποία εγώ προς το παρών δεν θέλω να τα βάλω στη ζωή μου. Αν ΠΡΕΠΕΙ και αν τελικά κάποτε θα τα κάνω, δεν ξέρω. Ξέρω καλά όμως πως δεν τα ΘΕΛΩ.
Και μην μου πει κανένας οτι ο γάμος και η συμβίωση δε σε αλλάζει, γιατι αν θυμηθεί ο καθένας σας πως περνούσε σαν φοιτητής, θα καταλάβει πως η τότε και η τώρα ζωή του, δεν έχει απολύτως καμμία σχέση.
Το σημαντικότερο όμως είναι, αν καποιος καταλάβει πως δεν του ταιριάζει αυτή η υποχώρηση και το να αλλάξει τον τρόπο ζωής του για χάρη μιας γυναίκας ή ενός παιδιού, καλό θα είναι να το καταλάβει πριν να είναι αργά. Ακόμα καλύτερα πριν καν αποφασίσει να παντρευτεί..
Souvlitsa έγραψε:grigoris έγραψε:Ένα παιδί να σου χαμογελάσει και να ξεχάσεις όλα σου τα προβλήματα κλπ.
ή να δημιουργήσεις καινούργια, χαχαχαχα. Πλάκα κάνω.Souvlitsa
Καθόλου πλάκα δεν είναι. Εγώ φέτος άλλαξα χρόνο βλέποντας καρτούν... Και μάλιστς πριν λίγο που έβαλα στην ΝΕΤ τον παπαδόπουλο που είχε μπουζούκια, με κράξανε και μου είπανε "Ποιός θέλει να τα ακούσει αυτά"?
Ενώ τα παιδικά, ήταν το όνειρο της ζωής μου.....
