odigein.com

Καιρό είχαμε να ασχοληθούμε με την Ελληνική!

Αφοδεύω = πρώτο πρόσωπο ενικού ενεστώτος ενεργητικής φωνής
Αφόδευσα = πρώτο πρόσωπο ενικού αορίστου ενεργητικής φωνής

Αφοδεύομαι = πρώτο πρόσωπο ενικού ενεστώτος παθητικής/μέσης φωνής
Aφοδεύτηκα = πρώτο πρόσωπο ενικού αορίστου παθητικής/μέσης φωνής

Η διαφορά είναι στην χρήση της ενεργητικής και παθητικής φωνής.

Οδηγώ (ενεστώτας ενεργητικής φωνής) = εγώ οδηγώ κάποιον/κάτι κάπου
Οδηγούμαι (ενεστώτας παθητικής φωνής)= με οδηγεί κάποιος/κάτι κάπου

Οδήγησα (αόριστος ενεργητικής φωνής) = εγώ οδήγησα κάποιον/κάτι κάπου
Οδηγήθηκα (αόριστος παθητικής φωνής) = με οδήγησε κάποιος/κάτι κάπου

Να συνεχίσω ή να το παίξω στο πιάνο

Μα η έκφραση είναι "Χέστηκα αν..." ή "χέστηκα που..." Οπότε η "μετάφραση" είναι "Αφοδεύτηκα αν..." ή "Αφοδεύτηκα που.."

υ.γ. Θα προτιμούσα μεταλλόφωνο...

Και η Μακεδονία ήταν αδιαπραγματεύσημη αλλά κατέληξε αδιαπραγμάτευτη.

Πάντως το γεγονός πως η παθητική φωνή έχει χάσει την έννοια της όπως και ο συγκριτικός και υπερθετικός βαθμός των επιθέτων με την χρήση του "πιό" δεν αλλάζει την ουσία. Και η οσία είναι πως το χεσ... μο είναι το γρηγορότερο πράγμα στον κόσμο.

Και για να ανεβάσουμε λίγο την συζήτηση το ακόλουθο ποίημα έχει τίτλο Μυρωμένοι στίχοι

Τίποτε δεν απέμεινε στον κόσμο αυτό για μένα,
όλα τριγύρω μου βρωμούν και φαίνονται χεσμένα.

Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος,
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
που όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.

Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.

Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και σε χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ΄τσ σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,

Απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!

Γεώργιος Σουρής

σκατά εδώ - σκατά εκεί
σκατά και παραπέρα
σκατά η νύφη κι ο γαμπρός
σκατά κι η συμπεθέρα
σκατά να φας - σκατά να πιεις
σκατά να πας να χέσεις
κι απ' τα σκατά να σηκωθείς
και στα σκατά να πέσεις

Γεώργιος Σουρής

αυτός σταλήθεια κατάφερε να κάνει έτσι καριέρα? ή είναι απο κανα κανάλι σε στυλ σεφερλής?

Αυτό που έγραψα εγώ σίγουρα είναι Σουρής. Για το άλλο δεν ξέρω!

erling έγραψε:Σωστά το είπε. Αφοδεύτηκε όχι αφόδευσε.

αφοδεύω [afoδévo] Ρ5.1α : (λόγ.) αποβάλλω από τον πρωκτό τα περιττώματα κατά τη διαδικασία της πέψης, ενεργούμαι· αποπατώ.

χέζω [xézo] -ομαι Ρ2.1 : (προφ., οικ.) 1. αποβάλλω από τον πρωκτό τα περιττώματα κατά τη διαδικασία της πέψης· αφοδεύω, ενεργούμαι· κάνω τα κακά μου· τα κάνω: Θέλει / πάει να χέσει. Xέστηκε επάνω του. || (παθ.) τα κάνω επάνω μου, και λερώνομαι: Xέστηκε πατόκορφα. 2. (μτφ.) α. βρίζω κπ. χυδαία: Tον έχεσα και έφυγα. ΦΡ τον έχεσε πατόκορφα*. β. για να εκδηλώσουμε αδιαφορία, περιφρόνηση: Nα τον χέσω κι αυτόν και τα λεφτά του. Nα σε χέ(σω)! Xέστηκα που δε θά ΄ρθει! (έκφρ.) τον έχω χεσμένο, αδιαφορώ εντελώς γι΄ αυτόν. ποιος τον χέζει!, κανένας δεν τον υπολογίζει. γ. (παθ.) δείχνω μεγάλη δειλία: Xέστηκε (από το φόβο του / επάνω του) μόλις άκουσε την πρώτη τουφεκιά. ΦΡ χέστηκε η φοράδα* στ΄ αλώνι. έχει τη φωλιά* του χεσμένη / λερωμένη. χέσε μέσα, για να δηλώσουμε ότι μια υπόθεση ή μια κατάσταση δεν έχει καλή εξέλιξη: Aν δε μου δώσουν το δάνειο, χέσε μέσα. [αρχ. χέζω (η μππ. μσν.)]

erling, ἠ ἐρμηνεία τοῦ ἀφοδεύω εἶναι λάθος. Ναὶ μὲν ἡ λέξις σχετίζεται μὲ τὴν ἀποβολὴ ἀκαθαρσιῶν ἀλλὰ τὰ παραπάνω εἶναι λάθος.

Γιατί το λες αυτό; Τον ορισμό τον κατέβασα από εδώ

Ὁ ἰατρικὸς ὄρος διὰ τὴν ἀποβολὴ τῶν ἀκαθαρσιῶν εἶναι κένωσις.

Ἡ ἀφόδευσις εἶναι ἠ ἄμεση καὶ ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη διὰ κένωση, τὸ κοινῶς λεγόμενο κόψιμο.

Φαντάσου κάποιον ὀ ὀποῖος εἶναι στὸν δρόμο γιὰ τὸ σπίτι του καὶ αἰσθάνεται ὄτι συντόμως θὰ πρέπει νὰ ἀποβάλλει κάποια ποσότητα ἀκαθαρσιῶν. Τὶ κάνει; Συνεχίζει τὸ δρομολόγιο πρὸς τὸ σπίτι καὶ μόλις φτάσει πηγαίνει στὴν τουαλέτα. Αὐτὸ εἶναι ἀπλῶς μιὰ κένωσις.


Περίπτωση β': ὁ προαναφερθεῖς κύριος δὲν μπορεῖ νὰ κρατηθεῖ. Εἶναι ἄμεση καὶ ἐπιτακτικὴ ἠ ἀνάγκη του. Τὶ κάνει; Σταματάει δεξιά, κατεβαίνει ἀπὸ τὸ ὄχημα καὶ τρέχει στὰ χωράφια. Μὲ ἄλλα λόγια ἐκεῖ ποῦ ὅδευε ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλέιψει τὴν ὀδό. Πῶς θὰ σχηματίσουμε ἕνα ῥῆμα τὸ ὁποῖο ἐκφράζει αὐτὸ τὸ πράγμα;

Ξεκινάμε ἀπὸ τὸ ὁδεύω, βάζουμε τὴν πρόθεση ἀπὸ μιὰ καὶ ἐγκαταλείπεται ἠ ὁδός καὶ ἔχουμε τὴν λέξη ἀποοδεύω. Τὰ δύο συνεχόμενα ὄμικρον προκαλοῦν μιὰ χασμωδία στὸν λόγο ὁπότε τὸ τελικὸ ὄμικρον ἀποβάλλεται (βλέπε φθογγικὰ πάθη: κράσις) καὶ λόγω δασείας στὴν ὁδὸ τὸ πὶ γίνεται φί. Ἡ τελικὴ λέξις εἶναι ἀφοδεύω.

Όδευση είναι η διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσεις για να πας κάπου. Και στην συγκεκριμένη για να πάνε τα περιττώματα στον απόπατο. Στο αποχωρητήριο. (Από + όδευση), δηλαδή η διαδρομή για να φύγουν τα περιττώματα από εμάς.

Η αφόδευση δεν είναι μία απλή κένωση αλλά συγκεκριμένα η κένωση του εντερικού σωλήνα.
Ενώ κένωση είναι και η κένωση της ουροδόχου κύστεως.

Και αλήθεια πως λέγεται ο χώρος που πάμε για την κένωση αν δεχθούμε πως άλλο κένωση του εντερικού σωλήνα και άλλο αφόδευση;