Εγώ είμαι το λεωφορείο και θέλω να πάω ευθεία. Ο συνάδερφος ταξιτζής, θέλει να πάει δεξιά.
Όπως έχω όμως ξαναπεί, όλοι όταν βλέπουν λεωφορείο, αφηνιάζουν. Θέλουν πάση θησεία να το προσπεράσουν. Νομίζουν οτι θα χάσουν ΩΡΑ πίσω απο το λεωφορείο, ακόμα και αν θέλουν αμέσως μετά να στρίψουν.
Γιαυτό την μανούβρα του, αποφάσισε να την κάνει έτσι:
Όσο ηλίθια και αν είναι η κίνηση αυτή, δυστυχώς είναι συνηθισμένη. Συμβαίνει ΠΑΡΑ πολύ συχνά.
Σε αυτή τη περίπτωση όμως, κάτι πήγε στραβά. Ποδήλατο κινούταν παράλληλα με μένα, δεξιά μου και λίγο πιο μπροστά μου, (ήμουν σε φάση να τον προσπεράσω, όταν όμως βγούμε απο τον κόμβο) με αποτέλεσμα να κόψει την τρελή πορεία του ταρίφα. Ο οποίος για να μην τον χτυπήσει, αναγκάστηκε να φρενάρει και να ακινητοποιήσει το ταξί του μπροστά μου.
Όλα έγιναν σε απίστευτα μικρές αποστάσεις. Ο ταρίφας πήγε να μου κάνει σφήνα στο ένα μέτρο, όταν άρχισα να κορνάρω-φρενάρω, άρχισε να φρενάρει και αυτός, και μπουμ.
Αποτέλεσμα, εγώ σχεδόν τίποτα, ο ταρίφας πίσω πόρτα και πίσω φτερό βουλιαγμένο. Αρκετά μεγάλη ζημειά, αλλα δε με ενδιαφέρει, ας πρόσεχε. Ούτε οτι φώναζε, "δεν είναι δικό μου το ταξί, θα με μαμήσει ο μπάμπης" με νοιάζει.
Αν την βρίσκει με το να τον μαμαν μπάμπηδες, μαγκιά του.
Ο ποδηλάτης νοσοκομείο, αλλα δεν έπαθε τίποτα, μόνος του έπεσε στην ουσία, αλλα θέλει επίσης να μαμήσει τον ταρίφα. και μια επιβάτισσα ηλικιωμένη δικιά μου επίσης νοσοκομείο, αφού απο το φρενάρισμα βρέθηκε φαρδιά πλατιά στο πάτωμα του λεωφορείου.
Οικονομικές ζημιές, ο ταρίφας την δουλειά του και κάμποσες μέρες το ταξί στο συνεργείο, εγώ να φάω ένα ρεπό στο μάστορα αλλα δεν επείγει, και 3 δρομολόγια χαμμένα μέχρι να βγάλουμε άκρη με τις τροχαίες.
Ευχαριστώ πολύ. Καλά μυάλα να έχουμε και να μας φωτίσει η παναγία.
