Καλή μας συνέχεια...
Δημοσιεύτηκε: 04 Νοέμ 2011, 01:13
Είναι αλήθεια ότι τον τελευταίο καιρό είχα λίγο χαθεί από το φόρουμ και ομολογώ ότι μου έλλειψε η παρέα σας. Ο λόγος είναι ότι από τις 17/10 και έπειτα βρίσκομαι στη εχθρική για πολλούς (όχι όμως για εμένα) χώρα της Γερμανίας, αφού κατόρθωσα τελικά να βρω δουλειά στο μαγαζί ενός φίλου μου που από καιρό με παρακαλούσε να έρθω κοντά του για βοήθεια. Στη αρχή δεν ήθελα να ακούσω καθόλου για ξενιτεμό, πιστεύοντας ο αδαής ότι αυτές οι ιστορίες για ξενιτεμένους και τραγούδια της ξενιτιάς δεν θα συμβούν ποτέ σε εμένα. Έλα όμως που έπεσα έξω… Ελέω ανεργίας και αποστροφής σε ένα ελεεινό σύστημα που σκοτώνει με τον ποιο απαίσιο τρόπο το μέλλον των νέων , πήρα μια δύσκολη απόφαση να φύγω από την Ελλάδα, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στη Γερμανία.
Η απόφαση ήταν πολύ δύσκολη, γιατί έπρεπε να διαγράψω αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα, γονείς, παρέες, αλλά και τόσες άλλες συνήθειες που δεν σβήνουν εύκολα. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που σας γράφω τα μάτια μου είναι βουρκωμένα και στο μυαλό μου έρχονται πολλά… Το μόνο παρήγορο σε όλη μου αυτή τη θλίψη είναι πως το κράτος το γερμανικό είναι πάντα κοντά μου σε ότι χρειάζομαι. Υπάρχει μεγάλη οργάνωση, οδική παιδεία (δεν ξεχνώ ότι είμαι οδηγός) και αρκετό πράσινο. . Βρήκα επίσης και πολλούς νέους Έλληνες και νοιώθω σιγά σιγά ότι είμαστε και πάλι μια Ελλάδα. Και αυτοί για ένα καλύτερο μέλλον έφυγαν από εκεί κάτω…
Συγνώμη αν σας κούρασα, ή αν σας στενοχώρησα με τα γραφόμενά μου, αλλά είναι η πραγματική αλήθεια έτσι όπως την αισθάνεται η ψυχή μου. Θα τα λέμε πλέον αρκετά συχνά γιατί, πλέον η εγκατάστασή μου ολοκληρώθηκε εδώ πάνω.
Να ‘στε όλοι καλά και να μου προσέχετε.
Σας αφιερώνω το τραγούδι του Στράτου, που όταν το άκουγα αδυνατούσα να πιστέψω ότι θα γίνει πραγματικότητα.
''Στο σταθμό του Μονάχου''
Η απόφαση ήταν πολύ δύσκολη, γιατί έπρεπε να διαγράψω αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα, γονείς, παρέες, αλλά και τόσες άλλες συνήθειες που δεν σβήνουν εύκολα. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που σας γράφω τα μάτια μου είναι βουρκωμένα και στο μυαλό μου έρχονται πολλά… Το μόνο παρήγορο σε όλη μου αυτή τη θλίψη είναι πως το κράτος το γερμανικό είναι πάντα κοντά μου σε ότι χρειάζομαι. Υπάρχει μεγάλη οργάνωση, οδική παιδεία (δεν ξεχνώ ότι είμαι οδηγός) και αρκετό πράσινο. . Βρήκα επίσης και πολλούς νέους Έλληνες και νοιώθω σιγά σιγά ότι είμαστε και πάλι μια Ελλάδα. Και αυτοί για ένα καλύτερο μέλλον έφυγαν από εκεί κάτω…
Συγνώμη αν σας κούρασα, ή αν σας στενοχώρησα με τα γραφόμενά μου, αλλά είναι η πραγματική αλήθεια έτσι όπως την αισθάνεται η ψυχή μου. Θα τα λέμε πλέον αρκετά συχνά γιατί, πλέον η εγκατάστασή μου ολοκληρώθηκε εδώ πάνω.
Να ‘στε όλοι καλά και να μου προσέχετε.
Σας αφιερώνω το τραγούδι του Στράτου, που όταν το άκουγα αδυνατούσα να πιστέψω ότι θα γίνει πραγματικότητα.
''Στο σταθμό του Μονάχου''
) 