odigein.com

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα.

∆υστυχώς τα λεφτά αυτών των δανείων δεν πήγαν σε υποδομές, αλλά σπαταλήθηκαν σε εμφυλίους και στις αμοιβές των τότε συμβούλων του στέμματος. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…)

Οι τόκοι που τότε έπρεπε να καταβάλλονται ετησίως ανήρχοντο στο μισό των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους δηλαδή 7 εκατομμύρια δραχμές. Σαν να λέμε σήμερα το 50% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος). (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...)

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, προκειμένου να "εξοικονομήσει" την ετήσια δόση για τους τόκους. Τα μέτρα όμως δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα και έτσι, τον Ιούνιο του 1843, ενημέρωσε τους δανειστές της πως αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει. Απευθύνθηκε στις τότε μεγάλες δυνάμεις ("φίλους" της) Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, ζητώντας νέο δάνειο προκειμένου να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνήθηκαν κατηγορηματικά κάθε βοήθεια. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...)

Στη συνέχεια έγινε στο Λονδίνο και με θέμα το χρέος της Ελλάδος διάσκεψη που είχε αποτέλεσμα ένα καταδικαστικό πρωτόκολλο με το ποιο ούτε λίγο ούτε πολύ οι "φίλιες" δυνάμεις απαιτούσαν από την Ελλάδα να πάρει μέτρα ώστε να βρεθούν οι πόροι προς αποπληρωμή των τόκων για τα δάνεια. Επειδή μάλιστα δεν είχαν εμπιστοσύνη απαιτήθηκε από την κυβέρνηση η υπογραφή ενός "μνημονίου" του οποίου την απαρέγκλιτη εφαρμογή θα επιτηρούσαν μήνα με τον μήνα οι πρεσβευτές των χωρών παρευρισκόμενοι στις συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...)

Μεταξύ των μέτρων που απαίτησαν και επέβαλε η τότε κυβέρνηση ήταν:

- Παύση στη χορήγηση των συντάξεων σε όσους την δικαιούντο.
- Παύση όλων των δημόσιων έργων.
- Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη της “δεκάτης” και όλων των φόρων εισοδήματος.
- Αύξηση των έμμεσων φόρων και χαρτοσήμων.
- Περαίωση με την καταβολή ποσού (εφάπαξ) όλων των εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων.
- Απόλυση όλων των δασικών και δασονόμων, των μισών καθηγητών του πανεπιστημίου και όλων των υπαλλήλων του εθνικού τυπογραφείου.
- Κατάργηση των υπηρεσιών υγείας.
- Ανάκληση όλων των διπλωματικών αποστολών από το εξωτερικό.
- Απόλυση του ενός τρίτου των δημοσίων υπαλλήλων με ταυτόχρονη μείωση κατά 20% του μισθού των υπολοίπων.
- Επιβολή προστίμων με ταυτόχρονη νομιμοποίηση όλων των αυθαιρέτων κτισμάτων και καταπατηθέντων εθνικών εκτάσεων. (Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...)

Αποτέλεσμα:

Οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η οικονομία της χώρας διαλύθηκε και ο κόσμος μετά από πενήντα χρόνια θυσιών και φτώχειας, το 1893, άκουσε τον Χαρίλαο Τρικούπη να λέει “Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν”. (Αυτό… δεν μου θυμίζει τίποτε!)

Αυτό θα θυμίζει κάτι μετά από μερικά χρόνια στους σήμερα νέους, οι οποίοι όπως και οι σημερινοί ενήλικες ΔΕΝ διαβάζουν ιστορία με αποτέλεσμα να είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν (για να παραφράσω τα λεγόμενα του σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ).

Φιλικά Κώστας

Παρατήρηση: Το παρών κείμενο βασίζεται σε κάτι που είχα διαβάσει κάποτε και συμπληρώθηκε με δικές μου παρατηρήσεις.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται γιατί πολλοί άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη στρουθοκαμηλίζουν και δεν παραδέχονται οτι το καπιταλιστικό σύστημα είναι μεν καλό γιατί επιτρέπει το μέγιστο επίπεδο παραγωγής, αλλά έχει την αχίλλειο πτέρνα του στην συγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια ολο και λιγότερων με αποτέλεσμα να δυναμιτίζεται το ίδιο το σύστημα εκ των έσω και έτσι απο ένα σημείο και πέρα αυτοκαταστρέφεται.

Κάποιοι μεγάλοι οικονομολόγοι της ιστορίας, σκέφτηκαν μετά οτι αρκεί μια ανακατανομή του εισοδήματος, ενα ανακάτεμα της τράπουλας και μοίρασμα απο την αρχή. Ποιος όμως θα ήθελε να ξαναμοιραστούν τα κεφάλαια που με τόσο κόπο μάζεψε απ όλους τους άλλους;

Αυτό τον προηγούμενο αιώνα, έγινε αναγκαστικά λόγω των δύο παγκοσμίων πολέμων. Επειδή όμως ο δεύτερος είχε πολλά θύματα λόγω τεχνολογικής εξέλιξης των όπλων, οι μεγάλοι παίκτες της παγκόσμιας σκακιέρας ξέρουν οτι ένας παγκόσμιος πόλεμος με την σημερινή τεχνολογία των όπλων δεν θα άφηνε απλώς νεκρούς πίσω, αλλα θα άφηνε μονάχα σκόνη και τίποτε άλλο. Εν πάσει περιπτώσει κανείς σήμερα δεν σκέφτεται ή φοβάται έναν πόλεμο, ο κόσμος έχει ωριμάσει για τέτοια, οπότε αυτό είναι και το διαφορετικό σημείο της σημερινής εποχής.

Επι αιώνες η Ευρώπη, λόγω γεωπολιτικών χαρακτηριστικών ήταν η πρώτη πλούσια ήπειρος, με επικεφαλή τη Βρετανία. Μετά το 2ο παγκόσμιο τα σκήπτρα πήραν οι ΗΠΑ. Σήμερα υπάρχει μια παγκόσμια μετατόπιση της οικονομίας προς την Ανατολή και συγκεκριμένα την Κίνα η οποία με διαφορετικούς όρους του παιχνιδιού στο εσωτερικό της χώρας της, ανταγωνίζεται τις οικονομίες των ευρωπαϊκών και αμερικάνικων οικονομιών παρασύροντας προς τα κάτω το κοινωνικό κράτος που επι χρόνια αυτές έχτιζαν. Όταν βλέπεις οτι παντού υπάρχει ύφεση στον κόσμο και η Κίνα έχει ρυθμούς ανάπτυξης της τάξεως του 10% δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος τι συμβαίνει, και οτι η οποιαδήποτε λύση στο πρόβλημα, πλέον δεν θα είναι ένας πόλεμος που θα σβήσει τα χρέη.

Η λύση είναι στο παρελθόν,δηλαδή στην ιστορία!
και από οτι εχω καταλάβει,η ιστορία επαναλαμβάνεται συνεχώς,απλά αλλάζουν τα ονόματα.

Άλλες οι συνθήκες τότε, άλλες τώρα. Ομοιότητες μπορεί να υπάρχουν, αλλά δεν είναι το ίδιο. Η πορεία είναι διαφορετική και θα μπορούσε να μας βγάλει αλλού. Ήδη η "μάχη" που "κερδήθηκε" στη σύνοδο της 11 Μαρτίου ανέστειλε τη βέβαιη χρεοκοπία της χώρας μας το 2013, μετατρέποντας τα κρατικά δάνεια σε δάνεια με υποθήκη την περιουσία του δημοσίου.

Η γνώμη μου είναι οτι η λύση της Ευρώπης στην κρίση χρέους πάει προς τα εκεί. Στα δάνεια με υποθήκες όπως των επιχειρήσεων. Αυτό μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους και ο ιδανικότερος που άκουσα να λέγεται απο στέλεχος της κυβέρνησης σε βραδινό talk show, είναι η σύσταση εταιρίας αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας και η δανειοδότηση της χώρας απο τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. με ομόλογα που θα εκδίδει η δημόσια εταιρία των ακινήτων.

Έτσι, και τα λεφτά παίρνουμε, και "δεν πωλείται ούτε πιθαμή ελληνικής γης" κατα τα λεγόμενα που πρωθυπουργού.

Βέβαια και πάλι εφόσον τα δάνεια είναι με δυσβάσταχτα επιτόκια, πάλι εκεί μπορεί να καταλήξουμε.

enias έγραψε:... η "μάχη" που "κερδήθηκε" στη σύνοδο της 11 Μαρτίου... μετατρέποντας τα κρατικά δάνεια σε δάνεια με υποθήκη την περιουσία του δημοσίου.... σύσταση εταιρίας αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας και η δανειοδότηση της χώρας... με ομόλογα που θα εκδίδει η δημόσια εταιρία των ακινήτων....

Δηλαδή με απλά λόγια και για να το καταλαβαίνουμε. Θα κάνουν τις βλακείες τους οι πολιτικοί και μια εταιρία την οποία θα ελέγχουν οι ίδιοι θα υποθηκεύει κομμάτια ελληνικής γης και περιουσίας τα οποία σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής θα έχει δικαίωμα αυτός που δάνεισε την χώρα να το κατάσχει. Ενώ μέχρι τώρα πτώχευση ξεπτώχευση δεν μπορούσε, έχοντας ως μόνη λύση την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους μπας και πάρει κάτι. Γιαυτό φαγωθήκανε με το κτηματολόγιο?

Φοβερή "νίκη" πρέπει να ομολογήσω. Ξαφνικά αποκτούν οι πολιτικοί εμμέσως δικαίωμα να διαχειρίζονται τον πλούτο της χώρας χωρίς να λογοδοτούν σε κανένα, μιάς και υπεύθυνη θα είναι η εταιρία με κάποιο εγκάθετο Πρόεδρο.

Θα ακούσουμε δηλαδή κάποια στιγμή ίσως το ακόλουθο.
"Αγαπητοί μου συμπολίτες το δάνειο που είχαμε πάρει δεν ήτο δυνατό να αποπληρωθεί και είμαστε στην πολύ δυσάρεστη θέση λόγω σύμβασης και υποθήκης να σας πληροφορήσουμε πως η Μακρόνησος από 1ης Μαρτίου ΧΧΧΧ είναι περιουσία της εταιρείας ΧΨΖ λόγω κατάσχεσης."

Θα αποτιμηθεί λοιπόν η Ελλάδα όπως ένα οικόπεδο με σπίτι, και θα παίρνει δάνεια μέχρι όση περιουσία έχει. Δεν θα χρειάζεται λοιπόν να κάνει πλέον πόλεμο μια χώρα με μία άλλη απλώς θα την αγοράζει. Έτσι αν μακιαβελικό η Ήπειρος θα μπορούσε να είναι περιουσία της Microsoft ή της Goldman Sachs ή κάποιας εταιρίας ή οποία με χρήματα κάποιας άλλης χώρας θα αγοράσει την Κρήτη.

Φοβερή "νίκη" στην "μάχη" πετύχαμε.

Κώστας

Ωπα.... περίμενε, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι εδω πέρα. Άλλο πράγμα είναι η δημόσια περιουσία πχ οι λίμνες και τα ποτάμια, τα δάση κτλ και άλλο η -ας πούμε- "ιδιωτική περιουσία του κράτους". Τα πρώτα δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο αγοραπωλησίας.

Σε κάποιες περιπτώσεις ενδεχομένως να μπορεί να παραχωρηθεί η εκμετάλλευση (πχ είσπραξη των εισιτηρίων στην Ακρόπολη και τα Μουσεία) άλλο όχι η ιδιοκτησία αυτών. Το ίδιο ισχύει και για τις παραλίες. Αυτο το σύστημα, το λένε "αξιοποίηση".

Κάνεις λοιπόν δεν θα πάρει την Ήπειρο και το σπίτι του Αλή-Πασά ή τη λίμνη Παμβώτιδα, θα μπορούσε όμως να πάρει ενα διαμέρισμα ή ένα κτήριο πχ του ΙΚΑ Ιωαννίνων.

"Νίκη" πλέον, θεωρείται οποιοδήποτε μέσον με το οποίο η χώρα γλυτώνει την στάση πληρωμών που σε αντίθετη περίπτωση θα είχε επέλθει στις 17 Μαϊου 2010. Είμαστε χρεοκοπημένοι με αναστολή, και καλό είναι να μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Η νίκη της 11 Μαρτίου μας ανοίγει ενα παράθυρο να γλυτώσουμε την στάση πληρωμών μετά το πέρας του μνημονίου και μας δίνει το δικαίωμα, με μεγάλη μας χαρά (ειρωνικά το λέω βέβαια) να υπογράψουμε και δεύτερο μνημόνιο ή για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, να εκδίδουμε απο εδώ και εμπρός ενυπόθηκα ομόλογα των οποίων οι αγοραστές θα είναι τα άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε.

Αυτή τη χάρη, μας την έκαναν για να πετύχουν δύο στόχους:

1) Να γλυτώσει το ευρώ απο την κατάρρευση μετά απο την δική μας κατάρρευση

2) Να βεβαιωθούν οτι τα μπουμπούκια που μας κυβερνάνε δεν θα πάρουν τα νέα δανεικά και να αρχίσουν πάλι τα γνωστά "λεφτά υπάρχουν γιατί οι οικονομία χάρη στην δική μας κυβέρνηση πάει καλά, πάρτε κόσμε επιδόματα και αυξήσεις, δημιουργήσαμε πλούτο και επειδή είμαστε της κοινωνικής δικαιοσύνης μοιράζουμε τον πλούτο"

Στα υπόλοιπα που λες Macpap, φυσικά θα συμφωνήσω. Αν δεν βρεθεί λύση μέχρι να τα πουλήσουμε όλα, τότε φαντάζομαι έξοδο απο το ευρώ σαν επόμενο βήμα. Ας μην μιλάμε καταστροφικά σενάρια όμως, υπάρχει ακόμα αρκετός χρόνος για να το σώσουμε. Άλλωστε αυτό που αγοράσαμε με αντίτιμο το μνημόνιο δεν είναι η σωτηρία μας, άλλα πίστωση χρόνου για να σώσουμε την κατάσταση μόνοι μας.

Οντως μοιάζει με πόλεμο γιατί το αποτέλεσμα το ίδιο θα είναι ως προς τον σκοπό του πολέμου, δηλαδή την υφαρπαγή των πόρων του άλλου κράτους. Μόνο που στον οικονομικό πόλεμο, τουλάχιστον γλυτώσαμε τη φρίκη με τα αίματα και τους σωρούς των νεκρών όπως στον Β' Παγκόσμιο. Αν ρωτήσεις τη γνώμη, αυτό είναι ήδη μια μεγάλη πρόοδος και "νίκη" για την Ευρώπη αν σκεφτείς πόσο αίμα χύθηκε μέσα στον 20ο αιώνα, με υπαίτιους τους Γερμανούς και την παραδοσιακά σκληρή στάση για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους που αποτελεί σταθερό συστατικό της ιδιοσυγκρασίας του συγκεκριμένου λαού. Κανείς δεν είναι τέλειος.