Νέα ευρωζώνη = Γερμανική ηγεμονία;

[MacPap]

...Το νόμισμα έρχεται και παίζει το ρόλο του υποκατάστατου. Το υποτιμάς και πουλάς φθηνότερα,..."

Μα αυτό είναι ουτοπία διότι τα προϊόντα που πουλάς δεν δημιουργούνται από παρθενογένεση. Ούτε εσύ ως οικονομία χρειάζεσαι μόνο τα προϊόντα που παράγεις όταν λοιπόν υποτιμάς το νόμισμα σου ναι μεν στιγμιαία και παροδικά πουλάς φθηνότερα αλλά ταυτόχρονα όλα τα εισαγόμενα αγαθά και υπηρεσίες ανεβάζουν την τιμή τούς. Αυξάνεται το κόστος παραγωγής και εσύ κάνεις πάλι υποτίμηση για να γίνεις πάλι ανταγωνιστικός και μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο. Το ζήσαμε επί δεκαετίες με την δραχμή.

Ας δούμε ένα παράδειγμα όμως για να γίνω σαφέστερος. Στο παράδειγμα αυτό υποθέτουμε πως δεν υπάρχουν άλλες παράμετροι στην οικονομία και όλα εξαρτώνται ως κόστος από τους μισθούς και από την ισοτιμία. Επίσης η ζήτηση είναι σταθερή σε προϊόντα.

Η αρχική κατάσταση έχει ως εξής

1 εργατοημέρα = 100 οβολοί = 1 κιλό πατάτες = 1 δολάριο = 1 βαρέλι πετρέλαιο
έτσι όταν αγοράζεις ένα βαρέλι πετρέλαιο έχεις
1 βαρέλι πετρέλαιο = 1 δολάριο = 100 οβολοί = 1 εργατοημέρα

Παράδειγμα υποτίμησης

Για να γίνουμε ανταγωνιστικότεροι ας υποθέσουμε λοιπόν πως κάνουμε μια υποτίμηση 50%

1 εργατοημέρα = 100 οβολοί = 1 κιλό πατάτες = 0.5 δολάριο = ½ βαρέλι πετρέλαιο
τώρα λοιπόν όταν αγοράζεις ένα βαρέλι πετρέλαιο έχεις
1 βαρέλι πετρέλαιο = 1 δολάριο = 200 οβολοί = 2 εργατοημέρες

Παράδειγμα σκληρού νομίσματος.

Στην περίπτωση του σκληρού νομίσματος τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά αλλά το αποτέλεσμα είναι ίδιο.
Ας υποθέσουμε πάλι πως θέλουμε να γίνουμε ανταγωνιστικότεροι και επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε υποτίμηση κάνουμε μείωση μισθών κατά 50% και έτσι α ρίχνουμε το κόστος παραγωγής.

1 εργατοημέρα = 50 οβολοί = 1 κιλό πατάτες = 0.5 δολάριο = ½ βαρέλι πετρέλαιο
τώρα λοιπόν όταν αγοράζεις ένα βαρέλι πετρέλαιο έχεις
1 βαρέλι πετρέλαιο = 1 δολάριο = 100 οβολοί = 2 εργατοημέρες

Σίγουρο είναι ένα πως ότι και να κάνεις με τα νομίσματα δεν μπορείς να δημιουργήσεις πλούτο αν δεν τον παράξεις. Μόνο με την προστιθέμενη αξία σε αυτό που παράγεις μπορείς να δημιουργήσεις μια εύρωστη οικονομία. Απλώς η προσέγγιση του προβλήματος με ένα σκληρό νόμισμα είναι διαφορετική από αυτή με ένα μαλακό. Και κατ εμέ σωστότερη

[enias]

Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα στην νομισματική πολιτική.

Το κόστος των πρώτων υλών αυξάνεται μετά τις υποτιμήσεις, αλλά αυτές (εφόσον οι εισαγωγές-εξαγωγές βρίσκονται σε ισορροπία*) δημιουργούνται απο την εισροή ποσότητας χρήματος (τυπωμένου) στο σύστημα, με το οποίο αγοράζεις σε αυξημένες τιμές το εισαγόμενο εμπόρευμα. Επειδή λοιπόν τυπώνεις χρήμα, καταλήγεις στο να αγοράσεις τις πρώτες ύλες σου ακριβότερα. Με λίγα λόγια, το παράδειγμά σου είναι εσφαλμένο γιατί οι 100 οβολοί παραπάνω ( σύνολο 200 οβολοί) που θα χρειαστούν μετά την υποτίμηση για να αγοράσεις ένα δολάριο και με αυτό να αγοράσεις ένα βαρέλι πετρέλαιο, δεν θα έρθουν απο μια εργατοημέρα παραπάνω, αλλα απο μια ποσότητα χρήματος που τυπώθηκε στο εθνικό Νομισματοκοπείο. Στην ουσία, η τιμή είναι ακριβώς η ίδια. Ότι μπορούσες να αγοράσεις πριν, μπορείς και τώρα. Η διαφορά είναι οτι δημιούργησες πληθωρισμό, ο οποίος έχει άλλες συνέπειες που θέλουν περαιτέρω ανάλυση.

*Μια διευκρίνηση: Αυτό γενικά συμβαίνει όταν έχεις το δικό σου νόμισμα. Οταν όμως επιστρέφεις απο το € στο εθνικό νόμισμα, αναγκάζεσαι να κάνεις υποτίμηση χωρίς να εκδόσεις χρήμα ώστε να βρεις το σημείο ισορροπίας εισαγωγών-εξαγωγών (προσφορά και ζήτηση συναλλάγματος). Σε αυτή την περίπτωση και μόνο, το παράδειγμα του MacPap με τους 200 οβολούς και τις 2 εργατοημέρες είναι σωστό. Αυτό είναι ο λόγος που η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι πολύ δύσκολη. Ο ίδιος λόγος όμως είναι που η Ελλάδα έχει τρομακτική έλλειψη ρευστότητας σε ευρώ. Τα ευρώ έχουν φύγει έξω λόγω των εισαγωγών που το 2009 ήταν τριπλάσιες απο τις εξαγωγές και η διατραπεζική αγορά κεφαλαίων είναι κλειστή για τις ελληνικές τράπεζες λογω κινδύνου κρατικής χρεοκοπίας που θα συμπαρασύρει τις τράπεζες οι οποίες έχουν αγοράσει κρατικά ομόλογα.

Το προϊόν που παράγεις λόγω της συναλλαγματικής ισοτιμίας (ο πελάτης μετά την υποτίμηση δίνει λιγότερα χρήματα απο το νόμισμά του, για να αγοράσει το δικό σου νόμισμα) γίνεται φθηνό και ανταγωνιστικό. Πουλάς άρα και παράγεις, άρα και έχεις απασχόληση του εργατικού σου δυναμικού. Το κόστος του όλου εγχειρήματος είναι οτι πλέον έχεις πληθωρισμό και το χρήμα χάνει την αξία του. Έτσι ο κόσμος τείνει να μην το αποταμιεύει και οι τράπεζες αναγκάζονται να ανεβάσουν τα επιτόκια σε δυσθεώρητα ύψη, πράγμα αποτρεπτικό για την χορήγηση δάνειων. Οι επενδύσεις τότε πρέπει να γίνουν με ιδία κεφάλαια που αναζητούνται κυρίως σε ξένους επενδυτές.

Καθώς οι εισαγωγές (γενικά, όχι των πρώτων υλών) μειώνονται και οι εξαγωγές αυξάνονται, η ζήτηση του εγχώριου χρήματος ανεβαίνει (ο πελάτης ζητάει δραχμές για να αγοράσει τα προϊόντα σου) με αποτέλεσμα η ισοτιμία να "διορθώνεται" και το νόμισμα να ανεβαίνει (αντίστροφα απο την υποτίμηση). Ιδανικά, κάπου σταθεροποιείται και βρίσκει το σωστό σημείο ισορροπίας για την οικονομία της χώρας έναντι των άλλων.

Απο εκεί και πέρα, ζεις ανάλογα με τις δυνατότητες σου ως χώρα έχεις και το ανάλογο επίπεδο διαβίωσης. Ολα αυτά βέβαια, απαιτούν και μια συνετή πολιτική διαχείριση. Οι μεταρρυθμίσεις και η σοβαρότητα της πολιτικής (χωρίς λαϊκισμούς) πρέπει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της χαλαρής νομισματικής πολιτικής. Το δημόσιο χρέος θα πρέπει να μπαίνει όταν υπάρχουν ανάγκες, να πηγαίνει σε επενδύσεις και όταν αυτές αποδώσουν, θα πρέπει να επιστρέφεται την σωστή ώρα και να μην συσσωρεύεται δίχως αύριο.

Το σκληρό νόμισμα, είναι για να παίζεις σε άλλη κατηγορία (Α' Εθνική) αν και εφόσον μπορείς, και άμα είσαι και πονηρός, τραβολογάς και τους άλλους, και τους "τρώς" σαν το PacMan τις τελίτσες.