Φταίει το μνημόνιο;

[pipinos1976]

Περιοδικό "Στρατηγική", τεύχος 213, Ιούνιος 2012, σελ. 25

Τίτλος άρθρου: "Ενεργοποίηση αντισταθμιστικών από F-16 Block 50 και M-48 MOLF!"

Με λίγα λόγια το άρθρο λέει: αγοράσαμε F-16 το '92 (επί Μητσοτάκη ακόμη), άρχισαν να παραδίδονται το '97 και τα αντισταθμιστικά θα τα ενεργοποιήσουμε το 2012......!!!!!

Τα ίδια και με την αναβάθμιση των αρμάτων Μ-48 σε MOLF που έλαβε χώρα κάπου το '95.....!!!!

Λάδωσαν, πήραν τις προμήθειες, δεν έδωσαν τα αντισταθμιστικά και, τώρα, εμείς χρωστάμε και μας δανείζουν για να ξεπληρώσουμε αυτά που τους χρωστάμε από τότε που δανειζόμασταν για να τους πληρώσουμε τα όπλα.

Και το μνημόνιο που μας δανείζει είναι καλό;;;; Γιατί αντί του μνημονίου δε μας έδιναν οι Γερμανοί τα αποτελέσματα των ανακρίσεων με τα ονόματα αυτών που τα πήραν, ώστε να τιμωρήσουμε τις εταιρείες ενεργοποιώντας τις ρήτρες και παίρνοντας πίσω μέρος των κλεμμένων; Πιο δραστική λύση του ελλείμματος και τους χρέους δε θα ήταν; Σκεφθείτε το εξής:

Αγοράζουμε υποβρύχια. Έχουμε πάρει 1 που γέρνει + 1 που δεν έχει τελειώσει ακόμη. Κόστος ~900 εκ. €. Μόνο στο διάστημα 2006-08 που ήταν κυβέρνηση η ΝΔ πληρώσαμε 750 εκ. €, χωρίς να πάρουμε ούτε ένα σκάφος. Να σημειώσουμε ότι το 1ο έπρεπε να παραδοθεί το 2005. Οι Γερμανοί πήραν διαδοχικές παρατάσεις (3 ή 4, δε θυμάμαι ακριβώς) για το 2006 και τελικά το παρέδωσαν το 2010. Συνολικά, τους έχουμε δώσει ~2,5 δισ. € που αντιστοιχούν σε 6-7 σκάφη και έχουμε παραλάβει 2 και αυτά με προβλήματα. Αυτά αναφέρονται σε συνέντευξη τύπου του τότε ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλου.

Για του λόγου το αληθές:

http://www.defencenet.gr/defence/index. ... Itemid=139

http://www.inews.gr/152/me-ypografi-ven ... gernan.htm

http://evenizelos.gr/press-interviews/1679-skaramanga

Ειδικά στο τελευταίο το λέει μόνος του:

Σας θυμίζω επίσης ότι, επί τη βάσει δύο συμβάσεων -αυτής του 2000 για την ναυπήγηση τεσσάρων (4) νέων υποβρυχίων τύπου 214 και αυτής του 2002 για τον εκσυγχρονισμό τριών (3) υποβρυχίων τύπου 209, συνολικού προϋπολογισμού με σημερινές τιμές, 2 δισεκατομμυρίων 838 εκατομμυρίων ευρώ- το ελληνικό Δημόσιο είχε καταβάλει μέχρι την καταγγελία των συμβάσεων από τη γερμανική πλευρά 2 δισεκατομμύρια 32 εκατομμύρια ευρώ χωρίς να έχει παραλάβει ούτε ένα καινούργιο, ούτε ένα εκσυγχρονισμένο υποβρύχιο.

Μπορώ να γράψω πολλά ακόμη που αποδεικνύουν ότι με μερικές απλές κινήσεις (τήρηση του νόμου) το μνημόνιο θα ήταν τελείως άχρηστο και περιττό. Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Μας χρωστάνε και δεν τους χρωστάμε και ή αλλάζουμε πολιτική ή θεωρούμε το μνημόνιο σωτήριο γιατί μας δανείζει για να ξεχρεώσουμε τα δανεικά που δώσαμε χωρίς να παραλάβουμε αυτά για τα οποία πληρώσαμε.

Αν θέλετε, στο μέλλον, μπορώ να κάνω σχετικές αναφορές και σε άλλα οπλικά συστήματα και σε άλλα τηλεπικοινωνιακά συστήματα που είναι της ειδικότητάς μου, οπότε τα γνωρίζω αρκετά καλά. Ένα να θυμάστε μόνο: τη διαφορά πληρωμής - παραλαβής να βάλουμε κάτω βρισκόμαστε με έλλειμμα 0% και χρέος πολύ κάτω από το 100% του ΑΕΠ μιας και τόσα χρόνια πληρώνουμε τόκους και πανωτόκια (κεφαλαιοποίηση τόκων) για συστήματα και υπηρεσίες που ΠΟΤΕ δεν λάβαμε και μάλιστα ΣΕ ΟΛΟΥΣ τους τομείς του Δημοσίου.

Ευχαριστώ.

[enias]

Όπως λοιπόν και ο Ultimo λέει, το τι έγινε μας ενδιαφέρει, αλλά πολύ περισσότερο μας ενδιαφέρει τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.

Πολύ συγκεκριμένη ερώτηση και σωστή. Το τι έγινε και φτάσαμε στο μνημόνιο το έχω αναλύσει διεξοδικά στο πρώτο πόστ.

Με μια πρόταση, είχαμε μια στρεβλή οικονομία που στηριζόταν σε χρήμα που ερχόταν στην χώρα ως δανεικό μέσω τραπεζών και δημοσίου δανεισμού. Παρ΄όλα αυτά την "δουλειά της" την έκανε θα μπορούσες να πεις (καλά ζούσαμε νομίζω απο το 1981 εως το 2007), αλλα αυτή η πολιτική μετά το ευρώ (2002) είχε μια ημερομηνία λήξεως. Υπήρχαν φωνές και καμπανάκια πολιτικών στο παρελθόν, αλλα τις έπνιξε το αρχηγικό κομματικό μοντέλο και το όλο κομματικό σύστημα.

Η ανάπτυξη (όταν λέμε ανάπτυξη να σκέφτεστε και απασχόληση) μιας χώρας έρχεται απο την ζήτηση για παραγωγή αγαθών απο κάποια χρήματα. Στην Ελλάδα, αυτά τα χρήματα ήταν δανεικά απο τις τράπεζες και το δημόσιο (μισθούς).

Τραπεζικός δανεισμός ως μοχλός ανάπτυξης:
Δεν υπάρχει τίποτα κακό απο την κατανάλωση που προέρχεται απο τραπεζικό δανεισμό (αντίθετα είναι καλό πράγμα) αρκεί όμως να αναλώνονται σε μεγαλύτερο ποσοστό προιόντα που παράγονται στην Ελλάδα (κοινώς, αγοράζετε Ελληνικά! ). Έτσι το δανειζόμενο ποσό παραμένει στην Ελληνική οικονομία και τροφοδοτεί ένα κύκλωμα παραγωγής και κατανάλωσης και απασχόλησης. Όταν αγοράζεις εισαγόμενα, τροφοδοτείς την παραγωγή και εργασία κατα ένα μέρος στην Ελλάδα και κατα ένα άλλο μέρος εκείνο της χώρας παραγωγής (λιγότερο η περισσότερο αναλόγως τι εισάγεις και που μένει το μεγαλύτερο κομμάτι της αξίας του προϊόντος). Ακόμα και ο τόκος που θα πληρώσεις στην τράπεζα κατανέμεται κατα ένα μέρος στην Ελληνική τράπεζα και κατα ένα άλλο στην ξένη απο την οποία δανείστηκε η Ελληνική. Το μέρος του τόκου που μένει στην Ελληνική τράπεζα ευνοεί την απασχόληση των τραπεζικών στελεχών και βέβαια το κέρδος του μετόχου που κι αυτός μπορεί να είναι κάτοικος Ελλάδας και να ρίχνει το ποσό ξανά στην Ελληνική οικονομία τροφοδόντως εκ νέου το κύκλωμα κατανάλωσης-παραγωγής-απασχόλησης στην χώρα μας.

Προφανώς, αναπόφευκτα, κάποιο ποσό πάντα πάει στο εξωτερικό. Για να μετρηθεί, υπάρχει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Όταν λέμε οτι είναι ελλειμματικό εννοούμε οτι οι εισαγωγές υπερβαίνουν τις εξαγωγές. Στην χώρα μας το 2009 είχαμε 3 φορές περισσότερες εισαγωγές απ΄οτι εξαγωγές (τώρα πλησιάζει το 2,5). Η ψαλίδα αυτή, το 2009 ήταν το 15% του ΑΕΠ. Δηλαδή με 235δις ΑΕΠ που είχαμε το 2009, (15% επι 235δις=35δις) 35δις έφευγαν στο εξωτερικό.

Στοιχεία για το ΑΕΠ απο την οικονομική εφημερίδα Ημερησία
Με βάση αυτά τα στοιχεία το 2009 το χρέος ήταν 300δις (έκανα λάθος για το 340) άλλα μακράν απο τα 170δις που υποστήριζε με σθένος κάποιος άλλος παραπάνω.

Μιλώντας λοιπόν για το μέλλον, αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να περιορίσουμε τις αγορές εισαγόμενων προϊόντων και οι επιχειρήσεις μας να βρουν πελάτες στο εξωτερικό.
πολιτικό σχόλιο: η άσχημη φήμη της χώρας δεν βοηθάει όπως και οι αθετήσεις πληρωμών χρέους. Αντίθετα, βάζουν δυναμίτη.

Το ΑΕΠ λόγω τραπεζικού δανεισμού, ξεφούσκωσε εξ αιτίας της απομόνωσης των τραπεζών απο τη διεθνή τραπεζική αγορά. Μετά το PSI και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών οι τράπεζες θα ανακτήσουν την ικανότητα δανεισμού τους και θα το κάνουν πλέον πιο προσεκτικά χρηματοδοτώντας κυρίως παραγωγικές επενδύσεις και όχι διακοποδάνεια χωρίς αντίκρυσμα και επισφαλείς τίτλους δημοσίου χρέους. Βασική προυπόθεση βέβαια και των δύο, είναι οι δημόσιος τράπεζες να ιδιωτικοποιηθούν και οι άλλες να μην πέσουν στον κρατικό έλεγχο τον πολιτικάντηδων.

Ο δημόσιος τομέας ως μοχλός ανάπτυξης:
Ευεργετικές ικανότητες έχει και η δημόσια δαπάνη για την ανάπτυξη, εφόσον όμως το κράτος σε μεταγενέστερο εισπράξει πίσω τα χρήματα μέσω αύξησης φόρων. Η τράπεζα παίρνει τα δανεικά πίσω με τοκοχρεωλύσια. Το κράτος πρέπει να τα παίρνει πίσω με φόρους. Ακριβώς όπως τα παίρνει πίσω η τράπεζα και τα ξαναδανείζει, έτσι και το κράτος πρέπει σε δεύτερο χρόνο να τα μαζεύει πίσω με φόρους για να τα ξαναδώσει.

Και οι δύο τρόποι έχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη για την οικονομία. Βέβαια δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε οτι ο τραπεζικός δανεισμός προτιμάται απο το κράτος στις μοντέρνες κοινωνίες για προφανείς λόγους που σχετίζονται με την αδυναμία ή ατολμία ενός κράτους να συλλέξει φόρους την κατάλληλη στιγμή που αυτό είναι εφικτό. Η παραπάνω θεωρία αποδείχθηκε πέρα για πέρα αληθινή στην χώρα μας οπου το κράτος δανείζονταν απο το 1980 όλο και περισσότερο χωρίς να εισπράττει. Μάζεψε 30 χρόνια χρέος το οποίο... έσκασε, συμπαρέσυρε και τις τράπεζες με τα ασφαλιστικά ταμεία γιατί οι διοικήσεις ήταν κομματικά διορισμένες απο το δημόσιο και χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα τους για διάθεση "κοινωνικών παροχών" ενίοτε προεκλογικών τα οποία τροφοδοτούσαν κυρίως μετά το 2002 τις εισαγωγές άλλα και την εσωτερική οικονομία, χωρίς όμως να εισπράττονται πίσω με αποτέλεσμα την τεχνητή διόγκωση του ΑΕΠ μέσω δημοσίου χρέους. Εδώ έρχεται πάλι το μυθικό "μαζί τα φάγαμε". Φυσικά μαζί τα φάγαμε άλλα όμως κάποιοι λίγοι επώνυμοι κύριοι, πήραν την συγκεκριμένη απόφαση χωρίς σήμερα να τους αποδίδεται καμία ευθύνη.

Αυτό το κομμάτι, ξεφούσκωσε και... δεν θα ξαναφουσκώσει.

Εγώ πάντως είμαι κατά των μνημονίων, λόγω της πίεσης που επιβάλλεται αλλά και για τις παρεμβάσεις από την τρόικα. Μηχανικός αυτοκινήτων είμαι και όχι οικονομολόγος. Αλλά κάποια πράγματα έγιναν τόσο άκομψα που ακόμα και κάποιος με εκπαίδευση δημοτικού τα καταλαβαίνει.

Έχεις δίκιο ως προς το οτι μας ζητήθηκαν να κάνουμε προσαρμογές με μεγάλο κοινωνικό κόστος, σε πολύ μικρό διάστημα. Δέχθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα μας μόνο για 2 έτη. Εκεί προφανώς ευθύνεται η έλλειψη ικανότητας διαπραγμάτευσης και επίσης η απουσία ρεαλιστικής διορατικότητας του οικονομολόγου που το αποδέχθηκε μιας και οι οικονομικές μεταβλητές απο την φύση τους είναι δύσκολο να προβλεφθούν με ακρίβεια. Η ύφεση ήταν κάτι το βέβαιο και αποτελεί μεταβατικό στάδιο προς άλλο μοντέλο ανάπτυξης. Όσο όμως αργεί ο σχεδιασμός του νέου μοντέλου ανάπτυξης της παραγωγής και της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, τόσο θα βυθιζόμαστε στην ύφεση χάνοντας το ΑΕΠ μας για τους λόγους που εξήγησα.

Το μνημόνιο πάντως περιέχει και μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να είχαμε κάνει χωρίς να μας το επιβάλλουν. Κάποιες άλλες μπορεί να μην είναι και τόσο καλές ή χρήσιμες ή να εξυπηρετούν σκοπιμότητες. Το δάνειο πάντως, το χρειαζόμασταν στην κατάσταση που είμασταν τον Μάιο του 2010 αλλιώς θα έπρεπε να βρούμε αμέσως δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ (70-80δις). Και να γίνονταν χωρίς μνημόνιο, την ύφεση και πάλι δεν θα την γλιτώναμε, απλά θα πέρναμε μέτρα μόνοι μας σαν την Ιταλία, που τώρα έχει 1,4% ύφεση. Δεν θα υπήρχε η λέξη μνημόνιο άλλα το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Απλά δαιμονοποιήθηκε μια λέξη αντί για τις πολιτικές που μας έφεραν σε αυτό το σημείο.

[pipinos1976]

Ας τα δούμε 1-1, όσο πιο σύντομα και πρακτικά γίνεται, χωρίς οικονομικές θεωρίες που δε βλέπουν εύκολα το κακό να έρχεται:

Με μια πρόταση, είχαμε μια στρεβλή οικονομία που στηριζόταν σε χρήμα που ερχόταν στην χώρα ως δανεικό μέσω τραπεζών και δημοσίου δανεισμού. Παρ΄όλα αυτά την "δουλειά της" την έκανε θα μπορούσες να πεις (καλά ζούσαμε νομίζω απο το 1981 εως το 2007), αλλα αυτή η πολιτική μετά το ευρώ (2002) είχε μια ημερομηνία λήξεως. Υπήρχαν φωνές και καμπανάκια πολιτικών στο παρελθόν, αλλα τις έπνιξε το αρχηγικό κομματικό μοντέλο και το όλο κομματικό σύστημα.

Το στρεβλό δεν ήταν ότι δανειζόμασταν αλλά ότι τα δανεικά πήγαιναν σε λάθος στόχους. Δηλαδή, είχαμε δύο καταστάσεις κυρίως:

α. Αντί να αναπτυχθούμε στην παραγωγή (κυρίως πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα, αλλά και δευτερογενής μέχρι να τον καταστρέψουν) προτιμήσαμε να τα δίνουμε για παροχή υπηρεσιών του ενός προς τον άλλο (πχ τηλεπικοινωνίες που εμείς βιώσαμε το πρόβλημα νωρίς, από το 2005 κιόλας και γι' αυτό ήμουν σίγουρος 99,9% για αυτό που έρχεται σε βάθος χρόνου 5ετίας - τόσο απλό ήταν να το προβλέψω) και κάτι λίγο προς τους ξένους (βλ. τουρισμός). Το πρόβλημα σε αυτού του είδους την ανάπτυξη είναι ένα και μοναδικό: μόλις υπάρξει πρόβλημα στην οικονομία πρώτα κόβεις από εκεί, άρα... τέλος η ανάπτυξη, τέλος και το χρήμα

β. Σε πολλές περιπτώσεις το χρήμα πήγε σε ημέτερους που απλά το έφαγαν, το έκαναν βαλίτσες στην Ελβετία, ψεύτικα εργοστάσια, ψεύτικα κοπάδια, ψεύτικες επιχειρήσεις κτλ με αποτέλεσμα να κερδίσουν αυτοί και όλοι οι υπόλοιποι να πρέπει να πληρώσουν στη συνέχεια.

Η ανάπτυξη (όταν λέμε ανάπτυξη να σκέφτεστε και απασχόληση) μιας χώρας έρχεται απο την ζήτηση για παραγωγή αγαθών απο κάποια χρήματα. Στην Ελλάδα, αυτά τα χρήματα ήταν δανεικά απο τις τράπεζες και το δημόσιο (μισθούς).

Αυτό, ξαναλέω, δεν είναι απαραιτήτως κακό. Αν γίνει σωστή χρήση του χρήματος υπάρχει κέρδος και δημιουργία πλούτου. Αν πάει όλο σε αυτοκίνητα, σκάφη, μπουκάλια ουίσκι στα μπουζούκια, τότε θα βρεθούμε να χρωστάμε τα δανεικά και τους τόκους, χωρίς όμως να έχουμε δυνατότητες επιστροφής.

Τραπεζικός δανεισμός ως μοχλός ανάπτυξης:
Δεν υπάρχει τίποτα κακό απο την κατανάλωση που προέρχεται απο τραπεζικό δανεισμό (αντίθετα είναι καλό πράγμα) αρκεί όμως να αναλώνονται σε μεγαλύτερο ποσοστό προιόντα που παράγονται στην Ελλάδα (κοινώς, αγοράζετε Ελληνικά! ). Έτσι το δανειζόμενο ποσό παραμένει στην Ελληνική οικονομία και τροφοδοτεί ένα κύκλωμα παραγωγής και κατανάλωσης και απασχόλησης. Όταν αγοράζεις εισαγόμενα, τροφοδοτείς την παραγωγή και εργασία κατα ένα μέρος στην Ελλάδα και κατα ένα άλλο μέρος εκείνο της χώρας παραγωγής (λιγότερο η περισσότερο αναλόγως τι εισάγεις και που μένει το μεγαλύτερο κομμάτι της αξίας του προϊόντος). Ακόμα και ο τόκος που θα πληρώσεις στην τράπεζα κατανέμεται κατα ένα μέρος στην Ελληνική τράπεζα και κατα ένα άλλο στην ξένη απο την οποία δανείστηκε η Ελληνική. Το μέρος του τόκου που μένει στην Ελληνική τράπεζα ευνοεί την απασχόληση των τραπεζικών στελεχών και βέβαια το κέρδος του μετόχου που κι αυτός μπορεί να είναι κάτοικος Ελλάδας και να ρίχνει το ποσό ξανά στην Ελληνική οικονομία τροφοδόντως εκ νέου το κύκλωμα κατανάλωσης-παραγωγής-απασχόλησης στην χώρα μας.

Προφανώς, αναπόφευκτα, κάποιο ποσό πάντα πάει στο εξωτερικό. Για να μετρηθεί, υπάρχει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Όταν λέμε οτι είναι ελλειμματικό εννοούμε οτι οι εισαγωγές υπερβαίνουν τις εξαγωγές. Στην χώρα μας το 2009 είχαμε 3 φορές περισσότερες εισαγωγές απ΄οτι εξαγωγές (τώρα πλησιάζει το 2,5). Η ψαλίδα αυτή, το 2009 ήταν το 15% του ΑΕΠ. Δηλαδή με 235δις ΑΕΠ που είχαμε το 2009, (15% επι 235δις=35δις) 35δις έφευγαν στο εξωτερικό.

Απολύτως σωστός. Αντί, λοιπόν, τα χρήματα να επενδυθούν στη χώρα και να γίνουν επιχειρήσεις που θα παράγουν πλούτο για τη χώρα, έγιναν αμάξια, διακοπές, βαλίτσες που έφυγαν έξω, ρούχα, διασκέδαση κτλ. Τα περισσότερα αγαθά, λόγω ευκολίας εισαγωγών, έρχονταν απέξω με αποτέλεσμα να μην έχουμε σήμερα ούτε λεφτά να αγοράσουμε, ούτε και παραγωγή για να τη στηρίξουμε.

Σε αυτό το σημείο είναι το "σφάλμα" του πολιτικού συστήματος (αν πάρουμε την εκδοχή της μη σκόπιμης ενέργειας). Αντί π.χ. να ελέγξει αν ο Μανωλιός είχε όντως τα 1000 πρόβατα και ο Μήτσος τα 1000 στρέμματα, τους έδινε τις επιδοτήσεις αφειδώς με αποτέλεσμα, ούτε παραγωγή να υπάρχει, ούτε ο Μανωλιός και ο Μητσάρας να ξοδεύουν τα χρήματά τους σωστά (φυσικά και προτίμησαν να αγοράσουν Mercedes και να νοικιάσουν 2 Ρωσσίδες για να κάνουν στην Τασούλα μαγκίες). Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα. Με τα πανωτόκια έκλεισαν τις βιομηχανίες, με τις επιδοτήσεις κατέστρεψαν γεωργία, κτηνοτροφία, με τα χρήματα στους ημετέρους δημιούργησαν μία γκλαμουριά που, αν δεν την ακολουθούσε κανείς, έβγαινε εκτός κοινωνίας, με αποτέλεσμα ΚΑΝΕΙΣ, είτε ιδιώτης, είτε δημόσιος υπάλληλος (με ελάχιστες εξαιρέσεις) να μην επενδύει στο μέλλον, αλλά στο παρόν.

Στοιχεία για το ΑΕΠ απο την οικονομική εφημερίδα Ημερησία
Με βάση αυτά τα στοιχεία το 2009 το χρέος ήταν 300δις (έκανα λάθος για το 340) άλλα μακράν απο τα 170δις που υποστήριζε με σθένος κάποιος άλλος παραπάνω.

Δικό μου λάθος. ~115 παρέλαβε ο Σημίτης, το έδωσε ~200 στον Καραμανλή που το έδωσε ~300 στον ΓΑΠ που το έφτασε στα ~360.

Μιλώντας λοιπόν για το μέλλον, αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να περιορίσουμε τις αγορές εισαγόμενων προϊόντων και οι επιχειρήσεις μας να βρουν πελάτες στο εξωτερικό.
πολιτικό σχόλιο: η άσχημη φήμη της χώρας δεν βοηθάει όπως και οι αθετήσεις πληρωμών χρέους. Αντίθετα, βάζουν δυναμίτη.

Ορθόν, αλλά πώς να φτιάξεις βιομηχανία σήμερα; Η βιομηχανία θέλει χρόνο, τεχνογνωσία, σπουδές για να βγάλεις μηχανικούς κτλ. Η γεωργία και η κτηνοτροφία από την άλλη θέλουν άτομα που έχουν γεννηθεί μέσα στο επάγγελμα. Πώς θα τα κάνουμε αυτά, έστω και αν θέλουμε, μέσα σε 1-2-3 χρόνια που μας δίνουν; Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι: γιατί (σκοπίμως κατά την άποψή μου) κατέστρεψαν τη βιομηχανία που υπήρχε; Γιατί φρόντισαν να καταστρέψουν τον πρωτογενή τομέα; Και τέλος, γιατί κόπτονται τώρα, δήθεν, να τα αναστήσουν, αφού, όπως απέδειξα και παραπάνω (βλ. πλήρη άρνηση να ζητήσουν τα αντισταθμιστικά και να ζητήσουν πίσω τα χρωστούμενα), δεν κάνουν τίποτε απολύτως για να αναστρέψουν την πορεία αυτή;

Το ΑΕΠ λόγω τραπεζικού δανεισμού, ξεφούσκωσε εξ αιτίας της απομόνωσης των τραπεζών απο τη διεθνή τραπεζική αγορά. Μετά το PSI και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών οι τράπεζες θα ανακτήσουν την ικανότητα δανεισμού τους και θα το κάνουν πλέον πιο προσεκτικά χρηματοδοτώντας κυρίως παραγωγικές επενδύσεις και όχι διακοποδάνεια χωρίς αντίκρυσμα και επισφαλείς τίτλους δημοσίου χρέους. Βασική προυπόθεση βέβαια και των δύο, είναι οι δημόσιος τράπεζες να ιδιωτικοποιηθούν και οι άλλες να μην πέσουν στον κρατικό έλεγχο τον πολιτικάντηδων.

Όπως και να έχει οι τράπεζες θα ενισχύσουν τις υγιείς επενδύσεις πλέον. Τα προβλήματα σε αυτό το σημείο είναι δύο:

α. Θα ενισχύσουν όντως τις υγιείς επενδύσεις ή θα κοιτάξουν να είναι 1000% σίγουρες δίνοντας μόνο σε ελάχιστους χρήματα, άρα η ανάπτυξη θα καθυστερήσει;

β. Θα λειτουργήσουν σωστά οι τράπεζες, δηλαδή όσες έχουν δυνάμεις να μείνουν ανοιχτές και οι άλλες να κλείσουν ή θα έχουμε στήριξη σε γνωστούς επιχειρηματίες / τραπεζίτες χωρίς να το αξίζουν;

Χωρίς σωστό έλεγχο από το Δημόσιο δε βλέπω να γίνεται τίποτε και πάλι.

Ο δημόσιος τομέας ως μοχλός ανάπτυξης:
Ευεργετικές ικανότητες έχει και η δημόσια δαπάνη για την ανάπτυξη, εφόσον όμως το κράτος σε μεταγενέστερο εισπράξει πίσω τα χρήματα μέσω αύξησης φόρων. Η τράπεζα παίρνει τα δανεικά πίσω με τοκοχρεωλύσια. Το κράτος πρέπει να τα παίρνει πίσω με φόρους. Ακριβώς όπως τα παίρνει πίσω η τράπεζα και τα ξαναδανείζει, έτσι και το κράτος πρέπει σε δεύτερο χρόνο να τα μαζεύει πίσω με φόρους για να τα ξαναδώσει.

Ορθόν, αλλά ας το πάρουμε ανάποδα. Έστω ότι το Δημόσιο επενδύει, π.χ. σε δρόμους. Αν οι δρόμοι γίνουν και ο κόσμος δεν έχει μισθούς, πώς θα πάρει το Δημόσιο πίσω τα χρήματα από τα διόδια (και η G.S. που έφτιαξε τα swaps, φυσικά) τα οποία και περιμένει; Πρέπει, λοιπόν, να υπάρχει λογική και αντιστοιχία ανάμεσα στις επενδύσεις και στους μισθούς. Επενδύεις, αλλά δίνεις και μισθό για να τον πάρεις πίσω από φόρους. Εμείς, σήμερα, με τους μισθούς σε τόσο χαμηλά επίπεδα (επανέρχομαι στο παράδειγμα με τους δρόμους που μας απασχολούν ως forum) ούτε μετακινήσεις έχουμε - άρα ούτε διόδια, ούτε επενδύσεις γιατί ακριβώς, λόγω ελάχιστων μετακινήσεων, δεν έχουμε έσοδα. Αυξάνουμε τα διόδια, μειώνονται οι μετακινήσεις, μειώνονται τα έσοδα, σταματάνε οι δρόμοι (οι τράπεζες (α) δε δανείζουν επισφαλείς επενδύσεις και (β) θέλουν να αυξήσουν επιτόκια δανεισμού) και είμαστε σε ένα φαύλο κύκλο.

Και, φυσικά, σε αυτό το σημείο κολλάνε και τα αντισταθμιστικά που έχω αναφέρει και, ουσιαστικά, αποτελούν επένδυση του Δημοσίου και σε παραγωγή, αλλά, κυριότερα, σε τεχνογνωσία που θα ωθήσει την ανάπτυξη στο μέλλον. Τι λέτε, λοιπόν; Είναι ή δεν είναι κατακριτέοι οι κυβερνήτες μας τόσα χρόνια;

Και οι δύο τρόποι έχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη για την οικονομία. Βέβαια δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε οτι ο τραπεζικός δανεισμός προτιμάται απο το κράτος στις μοντέρνες κοινωνίες για προφανείς λόγους που σχετίζονται με την αδυναμία ή ατολμία ενός κράτους να συλλέξει φόρους την κατάλληλη στιγμή που αυτό είναι εφικτό. Η παραπάνω θεωρία αποδείχθηκε πέρα για πέρα αληθινή στην χώρα μας οπου το κράτος δανείζονταν απο το 1980 όλο και περισσότερο χωρίς να εισπράττει. Μάζεψε 30 χρόνια χρέος το οποίο... έσκασε, συμπαρέσυρε και τις τράπεζες με τα ασφαλιστικά ταμεία γιατί οι διοικήσεις ήταν κομματικά διορισμένες απο το δημόσιο και χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα τους για διάθεση "κοινωνικών παροχών" ενίοτε προεκλογικών τα οποία τροφοδοτούσαν κυρίως μετά το 2002 τις εισαγωγές άλλα και την εσωτερική οικονομία, χωρίς όμως να εισπράττονται πίσω με αποτέλεσμα την τεχνητή διόγκωση του ΑΕΠ μέσω δημοσίου χρέους. Εδώ έρχεται πάλι το μυθικό "μαζί τα φάγαμε". Φυσικά μαζί τα φάγαμε άλλα όμως κάποιοι λίγοι επώνυμοι κύριοι, πήραν την συγκεκριμένη απόφαση χωρίς σήμερα να τους αποδίδεται καμία ευθύνη.

Αυτό το κομμάτι, ξεφούσκωσε και... δεν θα ξαναφουσκώσει.

Τα λάθη είναι πολλά και σωρευτικά. Τα έγραψα και παραπάνω. Λεφτά που δεν πάνε στην ανάπτυξη είναι πεταμένα. Τα θέλαμε και τα πάθαμε.

Για τα Ταμεία είναι γνωστά τα πράγματα. Επί χρόνια είχαν λεφτά στις τράπεζες άτοκα, στη συνέχεια τα έπαιξαν και τα έχασαν για να επωφεληθούν κάποιοι ημέτεροι κτλ κτλ που τα γνωρίζουμε όλοι.

Έχεις δίκιο ως προς το οτι μας ζητήθηκαν να κάνουμε προσαρμογές με μεγάλο κοινωνικό κόστος, σε πολύ μικρό διάστημα. Δέχθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα μας μόνο για 2 έτη. Εκεί προφανώς ευθύνεται η έλλειψη ικανότητας διαπραγμάτευσης και επίσης η απουσία ρεαλιστικής διορατικότητας του οικονομολόγου που το αποδέχθηκε μιας και οι οικονομικές μεταβλητές απο την φύση τους είναι δύσκολο να προβλεφθούν με ακρίβεια. Η ύφεση ήταν κάτι το βέβαιο και αποτελεί μεταβατικό στάδιο προς άλλο μοντέλο ανάπτυξης. Όσο όμως αργεί ο σχεδιασμός του νέου μοντέλου ανάπτυξης της παραγωγής και της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, τόσο θα βυθιζόμαστε στην ύφεση χάνοντας το ΑΕΠ μας για τους λόγους που εξήγησα.

Η ερώτηση στην αρχή ήταν απλή: είναι σωστό ή όχι το μνημόνιο; Η απάντηση είναι προφανής και την έδωσα ήδη πιο πάνω: όταν σου ζητάνε πολλά σε σύντομο χρόνο = σου ζητάνε το ακατόρθωτο, τότε, προφανώς, κάτι λάθος γίνεται. Μας ζήτησαν να κάνουμε τόσο μεγάλες αλλαγές που ΚΑΜΙΑ οικονομία δε θα μπορούσε να τις αντέξει. Έτσι, καταρρεύσαμε, κάτι απολύτως φυσιολογικό. Μία ύφεση την αντέχαμε, όλες οι οικονομίες την αντέχουν. Μία τέτοια ύφεση, μία τέτοια στροφή ήταν αδύνατον να την αντέξουμε χωρίς να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, ειδικά με τέτοια δομή οικονομίας που είχαμε.

Με λίγα λόγια: ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ και το παραδέχεται εμμέσως και ο υποστηρικτής του.

Το μνημόνιο πάντως περιέχει και μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να είχαμε κάνει χωρίς να μας το επιβάλλουν. Κάποιες άλλες μπορεί να μην είναι και τόσο καλές ή χρήσιμες ή να εξυπηρετούν σκοπιμότητες. Το δάνειο πάντως, το χρειαζόμασταν στην κατάσταση που είμασταν τον Μάιο του 2010 αλλιώς θα έπρεπε να βρούμε αμέσως δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ (70-80δις). Και να γίνονταν χωρίς μνημόνιο, την ύφεση και πάλι δεν θα την γλιτώναμε, απλά θα πέρναμε μέτρα μόνοι μας σαν την Ιταλία, που τώρα έχει 1,4% ύφεση. Δεν θα υπήρχε η λέξη μνημόνιο άλλα το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Απλά δαιμονοποιήθηκε μια λέξη αντί για τις πολιτικές που μας έφεραν σε αυτό το σημείο.

Δεν είναι όλα μαύρα ή όλα άσπρα. Προφανώς και έπρεπε να γίνουν πολλά από αυτά που έγραφε το μνημόνιο. Προφανώς και άλλα δεν έπρεπε να γίνουν. Προφανώς και άλλα έπρεπε να γίνουν πιο γρήγορα και άλλα πιο αργά. Το θέμα είναι, όμως, πώς μας ζητήθηκαν σε συγκεκριμένο χρόνο με αποτέλεσμα να μας καταστρέψουν.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Ορισμένα βήματα είναι τα εξής:

1. Δανεισμός πριν έρθει η καταστροφή για να κερδίσουμε χρόνο.
2. Άμεσες αλλαγές σε μισθολόγια, διάρθρωση υπηρεσιών κτλ*.
3. Άμεση κινητοποίηση για ενεργοποίηση των αντισταθμιστικών, ακύρωση συμβάσεων και επιστροφή χρημάτων όπου ήταν αναγκαίο, ενεργοποίηση των ρητρών όπου έπρεπε.
4. Σαρωτικοί έλεγχοι παντού και για τα πάντα, από τους ψεύτικους ανάπηρους, μέχρι τους απατεώνες επιχειρηματίες και τις συμβάσεις τους.
5. Σάρωση του πολιτικού συστήματος και κατασχέσεις περιουσιών αυτών που τα πήραν.

* Ενδεικτικά αναφέρω μισθούς (στο περίπου) για 25 χρόνια υπηρεσίας, πριν εφαρμοστεί το νέο μισθολόγιο:
Τακτικός καθηγητής ΑΕΙ: 2300€
Επίκουρος καθηγητής ΑΕΙ: 1800€
Δντης Σχολείου: 1700€
Καθηγητής: 1400€
Καθηγητής με phd (δηλαδή ίδια προσόντα με τον Επίκουρο ή τον Τακτικό): 1450€
Αστυνομικός (πχ Αρχιφύλακας): 1800€
Εφοριακός (Β/θμιας εκπαίδευσης): 2300€
Καταλαβαίνετε τώρα ποιο ήταν το πρόβλημα; Η κατάσταση που βίωναν οι υπάλληλοι ούτε σε ωθούσε να δουλέψεις, ούτε αξιοκρατία υπήρχε, ούτε σωστή κατανομή πόρων γινόταν.

Όλα αυτά μπορούσαν να γίνουν από την 1η ημέρα της νέας κυβέρνησης, πριν χρειαστεί να μπούμε σε μνημόνια κτλ. Το μόνο που θα αναφέρω είναι τα 2,5 δισ. € των υποβρυχίων. Αν τα είχαμε πάρει πίσω θα είχαμε λύσει ένα μεγάλο πρόβλημα από τον 1ο κιόλας μήνα της διακυβέρνησης ΓΑΠ.

Ευχαριστώ.

[enias]

Όπως είπα και παραπάνω, οι προσαρμογές χωρίς το μνημόνιο, θα ήταν και πολύ χειρότερες και καταστρεπτικές. Για την ύφεση ευθύνεται η έλλειψη παραγωγικής βάσης της χώρας η οποία μέχρι σήμερα αντισταθμίζονταν με την εισρροή δανεικών στην Ελληνική οικονομία. Αρχικά έχουμε πρόβλημα παραγωγής και όχι πρόβλημα χρέους και ελλείμματος. Απο το πρώτο πρόβλημα, προκύπτει το δεύτερο και τρίτο.

Τι έχουμε στην Ελλάδα σήμερα; Ας δούμε λίγο σε γενικές γραμμές το θέμα "παραγωγή" για να δούμε μέσω αυτού, τι πρέπει να κάνουμε στο μέλλον.

Με απλά λόγια, όταν λέμε "παραγωγή" σας σκεφτούμε έναν επιχειρηματία που έχει βάλει ένα κεφάλαιο, αγοράζει πρώτες, πληρώνει προσωπικό και φτιάχνει ένα προϊόν που το πουλάει. Σαφώς, το προϊόν θα πουληθεί σε αξία μεγαλύτερη απ ότι έχει κοστίσει η παραγωγή του.

Τι είναι η "προστιθέμενη αξία";

Ένας φούρναρης που παράγει ψωμί, για να το παράξει χρειάζεται να αγοράσει αλεύρι, νερό (παροχής) φούρνους (με τους οποίους βέβαια θα κάνει πολλές φρατζόλες). Η παραγωγική διαδικασία αρχίζει εδώ και τελειώνει με την πώληση της φρατζόλας. Το κόστος των υλικών που αγοράζει για την παραγωγή μιας φρατζόλας όπως το αλεύρι, το νερό και την απόσβεση του φούρνου (φθορά του φούρνου για την παραγωγή μιας φρατζόλας) είναι μικρότερο απο την τιμή πώλησής της. Εκεί δημιουργείται μια αξία γιατί ο φούρναρης σου δίνει φρατζόλα και όχι τα υλικά απο τα οποία αποτελείται. Εμείς πληρώνουμε αυτήν την παραπάνω αξία είτε γιατί βαριόμαστε, είτε δεν έχουμε το χρόνο αφού κάνουμε άλλη δουλειά (οι γυναίκες βγήκαν απο την κουζίνα και δουλεύουν σε δικηγορικά γραφεία πλέον) και κυρίως δεν μας συμφέρει οικονομικά να φτιάχνουμε την καθημερινή μας φρατζόλα. Αυτή η αξία που δημιουργήθηκε και που ο πελάτης την αποδέχεται γιατί πιστεύει οτι αξίζει να το αγοράσει, λέγεται προστιθέμενη αξία.

Ο φόρος προστιθέμενης αξίας είναι ένα ποσοστό επι αυτής της αξίας που πληρώνεται απο τον επιχειρηματία. Εισπράττει το 13% της τιμής της φρατζόλας ενώ έχει δώσει το 13% του κόστους που αγόρασε το αλεύρι και τα άλλα υλικά. Άρα εισπράττει και το 13% της διαφοράς ανάμεσα σε αυτά τα δύο, το οποίο το οφείλει στο κράτος.

Το περιβόητο πρόβλημα της ανταγωνιστηκότητας της χώρας μας είναι οτι μέσα σε μια ενιαία αγορά με εισαγωγές εξαγωγές χωρίς δασμούς, εξάγει πράγματα χαμηλής προστιθέμενης αξίας.

Για τον αγροτικό τομέα:
Η Κοινή Αγροτική Πολιτική, έδινε κάποιες επιδοτήσεις εδω και κάτι χρόνια, αρχικά για να στηρίξει στο εισόδημα των αγροτών ώστε να έχουν την άνεση χρόνου να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και μετέπειτα να επενδύσουν στην παραγωγή και το εμπόριο προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας, επενδύοντας στην ποιότητα αυτών των προϊόντων και την παραγωγή τους με μεθόδους πιο φιλικές στο περιβάλλον. Ο καταναλωτής θα πληρώσει αυτήν την παραπάνω αξία (προστιθέμενη αξία) γιατί θα γνωρίζει οτι το προϊόν θα είναι πιο υγιεινό και επίσης οτι μέσα στην αξία που έχει πληρώσει παραπάνω, έχει πληρώσει το κόστος της προστασίας του περιβάλλοντος που κάποτε δεν υπήρχε γιατί το "πλήρωνε" κατα κάποιον τρόπο, το περιβάλλον και μέσω αυτού η υγεία μας μέσω της μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα. Αυτή είναι που αποκαλείται πράσινη και αειφόρα ανάπτυξη. Σήμερα οι Κοινή Αγροτική Πολιτική πάει να συνδέσει τις επιδοτήσεις με τις βιολογικές καλλιέργειες για να καθοδηγήσει τους αγρότες προς την σωστή κατεύθυνση. Δυστυχώς οι αγρότες μας δεν είναι καλά ενημερωμένοι και τα πρεηγούμενα χρόνια λόγω των επιδοτήσεων πίστεψαν οτι έγιναν ένα είδος δημοσίων υπαλλήλων, που τους πληρώνει το κράτος για να κάθονται και τώρα, πολλοί απο αυτούς, μέσα στην άγνοια τους δημαγωγούν επικίνδυνα συνδυάζοντας όλα αυτά με την κρίση χρέους και το μνημόνιο για να τροφοδοτήσουν διάφορα σενάρια συνωμοσίας οτι απο την Ευρώπη μας κατέστρεψαν την παραγωγή για να μας χρεώσουν και να μας υποτάξουν, να μας πάρουν τα πετρέλαια, να μας αλλάξουν τα πετρέλαια, να μας αλλάξουν τον αδόξαστο και εγώ δεν ξέρω γω τι άλλο θα ακούσουμε ακόμα...

Η πληροφορική:
Ένας άλλος τομέας υψηλής προστιθέμενης αξίας είναι η πληροφορική και το software. Έχουμε πολλούς νέους αυτού του τομέα που πήγαν στο εξωτερικό (τους χάσαμε αυτούς). Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ούτε οι συνθήκες προσέλκυσης ξένων επενδύσεων σε αυτόν τον τομέα, άλλα ούτε και στα Ελληνόπουλα υπάρχει το επιχειρηματικό πνεύμα για να αρχίσουν κάτι δικό τους. Ο νέος σήμερα, τελειώνει το πανεπιστήμιο, κάνει απαραίτητα μεταπτυχιακό και 2-3 γλώσσες απλά και μόνο με σκοπό να έχει περισσότερα χαρτιά απο τον άλλον για να πάρει μια απο τις λιγοστές θέσεις εργασίας ως μισθωτός. Λάθος νοοτροπία προφανώς που μοιραία τον οδηγεί στο να είναι ο καταλληλότερος υποψήφιος για επιχειρήσεις της Αγγλίας, της Αμερικής και της Ιρλανδίας.

Ταυτόχρονα Ελλάδα ως χώρα... "πέφτει απο τα μπαλκόνια" που έλεγε και το γνωστό άσμα. Και γίνεται και συζήτηση περι μείωσης μισθών.

Μείωση μισθών:
Γιατί; Απλούστατα γιατί απο την στιγμή που δεν έχουμε παραγωγή προϊόντων μεγάλης προστιθέμενης αξίας όπως το software (δεν θέλει καθόλου υλικά, μυαλό θέλει). Η αξία που απομένει απο τα υλικά όπως ορίσαμε παραπάνω την προστιθέμενη αξία, καλύπτει:
1)μισθούς προσωπικού
2)κέρδος επιχειρηματία
3)φόρους

Αν η προστιθέμενη αξία είναι μικρή, τότε δεν υπάρχει δυνατότητα μεγάλων μισθών, και η υπερφορολόγηση μαζί με το στόχο επίτευξης κέρδους (κανείς δεν επενδύει για την ψυχή της μάνας του) αναπόφευκτα οδηγούν στην μείωση των μισθών.

Αρα, ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ: ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ


Ταυτόχρονα οι εξαγωγές προϊόντων μικρής προστιθέμενης αξίας και οι εισαγωγές μεγαλύτερης αξίας, δημιουργούν το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και φεύγουν τα λεφτά έξω αντισταθμίζοντας τις απώλειες με δανεικό χρήμα.

Εισαγωγές:
Όσον αφορά την ζημία των εισαγωγών κι εδώ πρέπει να εξετάσουμε την προστιθέμενη αξία αυτών. Όταν είμαι έμπορος αυτοκινήτων και αγοράζω απο το εξωτερικό ένα αμάξι με αξία πώλησης 15.000€, και εγώ ως έμπορος το αγοράζω π.χ. 13.000€, η προστιθέμενη αξία για την Ελλάδα είναι μόλις 2.000€. Αυτό όμως έγινε με ζημία αιμορραγίας του ισοζυγίου τρεχ. συναλλ. της τάξεως των 13.000€. Αυτό σημαίνει οτι αν εγώ κάνω μια τέτοια ζημία στην Ελληνική οικονομία πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος επιχειρηματίας που να εξάγει προϊόντα αξίας 13.000€. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος έκανε λεφτά με τις εισαγωγές, ανάπτυξη που κι αυτή οφείλονταν στα δανεικά που εισέρρεαν όλο και σε μεγαλύτερες ποσότητες. Αυτοί οι (πρώην) επιχειρηματίες είναι που σήμερα βρίζουν, πετάνε γιαούρτια και μουντζώνουν που έχασαν τα κεκτημένα τους και τους φταίει το μνημόνιο.

...to be continued

[enias]

Γυρνάμε στο μνημόνιο. Το μνημόνιο είναι:

1)το δάνειο
2)τα εισπρακτικά μέτρα
3)τα διαρθρωτικά μέτρα
---------------------------------------
1)Το δάνειο ήταν απαραίτητο. Αλλιώς σήμερα θα είμασταν πολύ χειρότερα.

2)Τα εισπρακτικά μέτρα, ήταν αρχικά λύση έκτακτης ανάγκης (για γρήγορα αποτελέσματα) και έπειτα προτιμήθηκαν για να μην χάσει το παραδοσιακό-λαϊκιστικό-Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ τους καλούς του πελάτες στο δημόσιο. Τελικά αναγκάστηκε να πειράξει και αυτούς και τους έχασε, γιατί ξαναβρήκαν τον αγαπημένο τους Αντρέα Παπαντρέου στο πρόσωπο του Τσίπρα.

3)Για τα διαρθρωτικά μέτρα, προσωπικά, ευθυγραμμίζομαι 100% με την δήλωση του ιταλού πρωθυπουργού (και πρύτανη του καλύτερου ιδιωτικού Οικονομικού Πανεπιστημίου της Ιταλίας "Luigi Bocconi") Μάριο Μόντι:

"Αν και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η μείωση των ελλειμμάτων είναι απαραίτητες, δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι από μόνες τους θα φέρουν αυτόματα την ανάπτυξη"

Το μνημόνιο έχει πολλά διαρθρωτικά μετρά του ΔΝΤ και αποτελέσματα που θα φέρουν, στα οποία δεν πιστεύω στο 100%. Αυτό που κατα τη γνώμη μου είναι αδιαπραγμάτευτο, είναι το συμμάζεμα των δαπανών του κράτους, η φιλελευθεροποίηση του και ο μηδενισμός των πρωτογενών ελλειμμάτων χωρίς να μπαίνουν φόροι γι αυτό. Η διαχείριση όμως μιας τέτοιας κατάστασης ελλειμμάτων, δεν υποκαθιστά τη σημασία της παραγωγικής ανασύνταξης μιας χώρας με σκοπό την οικονομική της ανάπτυξη. Και πρωτεύουσης σημασίας γι αυτό είναι ένα σωστό και τίμιο θεσμικό πλαίσιο που θα λειτουργούν οι επιχειρήσεις όπως και υγιής και ανεξάρτητος απο κρατικές παρεμβάσεις, τραπεζικός τομέας (αυτό σε λίγο θα είναι γεγονός και μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με το κούρεμα και το 2ο μνημόνιο). Εννοείται βέβαια όλα αυτά πρέπει να συνοδεύονται και απο ένα σταθερό πολιτικό σύστημα.

Αυτό που λέει ο ιταλός πρωθυπουργός και που συμφωνώ, στην ουσία είναι οτι η οικονομική ανάπτυξη μέσω μεταρρυθμίσεων δεν έρχεται αυτόματα όπως πιστεύουν οι μονεταριστές του ΔΝΤ και της Γερμανίας. Χρειάζονται και άλλες παρεμβάσεις που θα δώσουν ώθηση στην οικονομική δραστηριότητα. Η επιβολή φόρων, δεν είναι ένα απο αυτά, γιατί η λιτότητα ενός κράτους δημιουργεί ύφεση στο άλλο που το προμηθεύει. Προφανώς ο ιταλός αναφέρεται σε αυτή την εμμονή της Γερμανίας να μειωθούν εδώ και τώρα τα χρέη των κρατών επιβάλλοντας φόρους.




Βέβαια η δική μας περίπτωση δυστυχώς είναι πιο βαριά. Σίγουρα θα πρέπει να υπάρξουν ακόμα αναθεωρήσεις των στόχων του δεύτερου μνημονίου όσο η ανάσχεση της ύφεσης αργεί. Ίσως και ένα τρίτο μνημόνιο (το συζητάει ο Γερμανός υπουργός οικονομικών) που θα επιμηκύνει κι άλλο την περίοδο αποπληρωμής του χρέους (μετακύλιση του χρέους) ώστε να μην κυνηγάμε πρωτογενή πλεονάσματα σε περίοδο ύφεσης παίρνοντας εισπρακτικά μέτρα.

Επειδή η ύφεση της Ελλάδας είναι γνωστό οτι είναι το φυσικό αποτέλεσμα της κατάργησης ενός προβληματικού μοντέλου ανάπτυξης με δανεικά, ακριβώς γι΄αυτό το λόγο μπορεί και πρέπει να προβληθεί ως κεντρικό επιχείρημα στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις της χώρας ώστε να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στην ανάσχεση της ύφεσης η οποία θα αμβλύνει σχεδόν με μαγικό τρόπο το χρόνιο πρόβλημα του δημοσίου χρέους της Ελλάδας.



Στο μόνο που δεν θα συμφωνούσα ποτέ, είναι οι μονομερείς οπορτουνιστικές πρωτοβουλίες που θα κατέστρεφαν την φήμη της χώρας μας η οποία θα χαρακτηριζόταν αφερέγγυα και εγωκεντρική, με αποτέλεσμα την απομόνωση της απο οποιαδήποτε μελλοντική διακρατική συνεργασία και θα δυσκόλευαν αρκετά ακόμα και τις εμπορικές της σχέσεις με άλλες χώρες.

[pipinos1976]

Όπως είπα και παραπάνω, οι προσαρμογές χωρίς το μνημόνιο, θα ήταν και πολύ χειρότερες και καταστρεπτικές. Για την ύφεση ευθύνεται η έλλειψη παραγωγικής βάσης της χώρας η οποία μέχρι σήμερα αντισταθμίζονταν με την εισρροή δανεικών στην Ελληνική οικονομία. Αρχικά έχουμε πρόβλημα παραγωγής και όχι πρόβλημα χρέους και ελλείμματος. Απο το πρώτο πρόβλημα, προκύπτει το δεύτερο και τρίτο.

1. Η "προσαρμογή" δεν είναι απαραίτητο ότι θα ήταν δυσκολότερη χωρίς το μνημόνιο. Αν γίνονταν οι σωστές κινήσεις δε θα είχαμε κανένα πρόβλημα.

2. Η ύφεση προέρχεται από την αδυναμία παροχής χρήματος στην αγορά. Αυτό προέρχεται από έλλειψη δανεισμού, αλλά και από το χρήμα που φεύγει στο εξωτερικό για διάφορους λόγους (πχ μετανάστες που τροφοδοτούν με χρήμα τις χώρες τους), ενώ ταυτοχρόνως δεν υπάρχουν έσοδα από εξαγωγές ή τουρισμό.

Με απλά λόγια, όταν λέμε "παραγωγή" σας σκεφτούμε έναν επιχειρηματία που έχει βάλει ένα κεφάλαιο, αγοράζει πρώτες, πληρώνει προσωπικό και φτιάχνει ένα προϊόν που το πουλάει. Σαφώς, το προϊόν θα πουληθεί σε αξία μεγαλύτερη απ ότι έχει κοστίσει η παραγωγή του.

Θεωρία. Σωστό.

Τι είναι η "προστιθέμενη αξία";

Ένας φούρναρης που παράγει ψωμί, για να το παράξει χρειάζεται να αγοράσει αλεύρι, νερό (παροχής) φούρνους (με τους οποίους βέβαια θα κάνει πολλές φρατζόλες). Η παραγωγική διαδικασία αρχίζει εδώ και τελειώνει με την πώληση της φρατζόλας. Το κόστος των υλικών που αγοράζει για την παραγωγή μιας φρατζόλας όπως το αλεύρι, το νερό και την απόσβεση του φούρνου (φθορά του φούρνου για την παραγωγή μιας φρατζόλας) είναι μικρότερο απο την τιμή πώλησής της. Εκεί δημιουργείται μια αξία γιατί ο φούρναρης σου δίνει φρατζόλα και όχι τα υλικά απο τα οποία αποτελείται. Εμείς πληρώνουμε αυτήν την παραπάνω αξία είτε γιατί βαριόμαστε, είτε δεν έχουμε το χρόνο αφού κάνουμε άλλη δουλειά (οι γυναίκες βγήκαν απο την κουζίνα και δουλεύουν σε δικηγορικά γραφεία πλέον) και κυρίως δεν μας συμφέρει οικονομικά να φτιάχνουμε την καθημερινή μας φρατζόλα. Αυτή η αξία που δημιουργήθηκε και που ο πελάτης την αποδέχεται γιατί πιστεύει οτι αξίζει να το αγοράσει, λέγεται προστιθέμενη αξία.

Ο φόρος προστιθέμενης αξίας είναι ένα ποσοστό επι αυτής της αξίας που πληρώνεται απο τον επιχειρηματία. Εισπράττει το 13% της τιμής της φρατζόλας ενώ έχει δώσει το 13% του κόστους που αγόρασε το αλεύρι και τα άλλα υλικά. Άρα εισπράττει και το 13% της διαφοράς ανάμεσα σε αυτά τα δύο, το οποίο το οφείλει στο κράτος.

Θεωρία. Σωστό.

Το περιβόητο πρόβλημα της ανταγωνιστηκότητας της χώρας μας είναι οτι μέσα σε μια ενιαία αγορά με εισαγωγές εξαγωγές χωρίς δασμούς, εξάγει πράγματα χαμηλής προστιθέμενης αξίας.

Λάθος. Το πρόβλημα είναι ότι δεν εξάγουμε ΤΙΠΟΤΕ γιατί δεν παράγουμε και τίποτε πλέον. Το γιατί έχει γίνει αυτό το έχω αναλύσει νωρίτερα. Με πανωτόκια κλείσαμε τις βιομηχανίες, με επιδοτήσεις και ποσοστώσεις καταστρέψαμε αγροτική παραγωγή κτλ.

Για τον αγροτικό τομέα:
Η Κοινή Αγροτική Πολιτική, έδινε κάποιες επιδοτήσεις εδω και κάτι χρόνια, αρχικά για να στηρίξει στο εισόδημα των αγροτών ώστε να έχουν την άνεση χρόνου να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και μετέπειτα να επενδύσουν στην παραγωγή και το εμπόριο προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας, επενδύοντας στην ποιότητα αυτών των προϊόντων και την παραγωγή τους με μεθόδους πιο φιλικές στο περιβάλλον. Ο καταναλωτής θα πληρώσει αυτήν την παραπάνω αξία (προστιθέμενη αξία) γιατί θα γνωρίζει οτι το προϊόν θα είναι πιο υγιεινό και επίσης οτι μέσα στην αξία που έχει πληρώσει παραπάνω, έχει πληρώσει το κόστος της προστασίας του περιβάλλοντος που κάποτε δεν υπήρχε γιατί το "πλήρωνε" κατα κάποιον τρόπο, το περιβάλλον και μέσω αυτού η υγεία μας μέσω της μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα. Αυτή είναι που αποκαλείται πράσινη και αειφόρα ανάπτυξη. Σήμερα οι Κοινή Αγροτική Πολιτική πάει να συνδέσει τις επιδοτήσεις με τις βιολογικές καλλιέργειες για να καθοδηγήσει τους αγρότες προς την σωστή κατεύθυνση. Δυστυχώς οι αγρότες μας δεν είναι καλά ενημερωμένοι και τα πρεηγούμενα χρόνια λόγω των επιδοτήσεων πίστεψαν οτι έγιναν ένα είδος δημοσίων υπαλλήλων, που τους πληρώνει το κράτος για να κάθονται και τώρα, πολλοί απο αυτούς, μέσα στην άγνοια τους δημαγωγούν επικίνδυνα συνδυάζοντας όλα αυτά με την κρίση χρέους και το μνημόνιο για να τροφοδοτήσουν διάφορα σενάρια συνωμοσίας οτι απο την Ευρώπη μας κατέστρεψαν την παραγωγή για να μας χρεώσουν και να μας υποτάξουν, να μας πάρουν τα πετρέλαια, να μας αλλάξουν τα πετρέλαια, να μας αλλάξουν τον αδόξαστο και εγώ δεν ξέρω γω τι άλλο θα ακούσουμε ακόμα...

Εδώ ο γράφων αναφέρει πράγματα που δε γνωρίζει καθόλου ή γνωρίζει αποσπασματικά. Ξεχνάει - ελπίζω από άγνοια - να αναφέρει τις ποσοστώσεις που μας ανάγκαζαν σε εισαγωγές. Ενδεικτικά αναφέρω (μπορείτε να τα βρείτε σε εφημερίδες του τελευταίου μήνα) ότι είμαστε ελλειμματικοί σε γάλα και βόειο κρέας λόγω των ποσοστώσεων που τόσα χρόνια μας τιμωρούσαν αν είχαμε μεγαλύτερη παραγωγή της επιτρεπόμενης. Να θυμηθούμε και τις ποσοστώσεις σε λάδι, βαμβάκι (σοβαρή παραγωγή Ελλάδα και Ισπανία σε όλη την Ε.Ε.) κτλ και ολοκληρώνουμε ένα παζλ που εξηγεί γιατί καταστρέψαμε τον αγροτικό μας τομέα όταν, για άγνωστους λόγους, δεν διαπραγματευτήκαμε όπως έπρεπε εντός Ε.Ε.

Η πληροφορική:
Ένας άλλος τομέας υψηλής προστιθέμενης αξίας είναι η πληροφορική και το software. Έχουμε πολλούς νέους αυτού του τομέα που πήγαν στο εξωτερικό (τους χάσαμε αυτούς). Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ούτε οι συνθήκες προσέλκυσης ξένων επενδύσεων σε αυτόν τον τομέα, άλλα ούτε και στα Ελληνόπουλα υπάρχει το επιχειρηματικό πνεύμα για να αρχίσουν κάτι δικό τους. Ο νέος σήμερα, τελειώνει το πανεπιστήμιο, κάνει απαραίτητα μεταπτυχιακό και 2-3 γλώσσες απλά και μόνο με σκοπό να έχει περισσότερα χαρτιά απο τον άλλον για να πάρει μια απο τις λιγοστές θέσεις εργασίας ως μισθωτός. Λάθος νοοτροπία προφανώς που μοιραία τον οδηγεί στο να είναι ο καταλληλότερος υποψήφιος για επιχειρήσεις της Αγγλίας, της Αμερικής και της Ιρλανδίας.

Εδώ, ο γράφων βρίσκεται εκτός πραγματικότητας, απλά γιατί δε γνωρίζει το αντικείμενο. Θα αναφέρω μερικά μόνο σημεία, αν και μπορώ, λόγω ενασχόλησης με το αντικείμενο, να γράψω μερικά κατεβατά.

Ξεκινάμε με τα σωστά σημεία:

1. Ναι, το software (και όχι η πληροφορική γενικότερα) έχει υψηλή προστιθέμενη αξία μιας και δημιουργείς με κόστος ένα PC, δηλαδή 500-1.000€.
2. Η κατάσταση με τα χαρτιά κτλ είναι ορθή, αλλά ισχύει και για τον ιδιωτικό τομέα.
3. Ο Έλληνας εργαζόμενος είναι κατάλληλος για ΗΠΑ, Ιρλανδία (άλλη φούσκα αυτή) και τον πλανήτη Άρη.

Πάμε στα λανθασμένα:

1. Υψηλή προστιθέμενη αξία στο software, αλλά το ζήτημα είναι ποιος το γράφει; Μπορεί ο Έλληνας να ανταγωνιστεί τον Ινδό που παίρνει 100$ το μήνα; Μπορεί να ανταγωνιστεί τον Ρουμάνο που παίρνει 300$; Ο άσχετος με το αντικείμενο μπορεί να γράψει ολόκληρο άρθρο και να λέει ουσιαστικά μπαρούφες. Το μόνο που χρειάζεται να αναφέρω είναι το εξής: η Intrakom το software το έχει στείλει εδώ και πολλά χρόνια στο εξωτερικό (Ρουμανία) με ελάχιστους Έλληνες που απλά ελέγχουν τους πάμφθηνους Ρουμάνους.
2. Η διεθνής τακτική είναι όλες οι εταιρείες να έχουν στο εξωτερικό (εκτός χώρας της μητρικής εταιρείας) μεγάλα τμήματα του software (βλ. Microsoft και Ινδία), ενώ ακόμη και η υποστήριξη πελατών γίνεται σε συγκεκριμένες χώρες πλέον.
3. Το επιχειρηματικό πνεύμα στην πληροφορική υπάρχει σε συγκεκριμένα κομμάτια πλέον, όπως η παροχή περιεχομένου (πχ πολυμέσα) και όχι στη δημιουργία προγραμμάτων. Το πρόβλημα εδώ βρίσκεται στο ότι η παροχή περιεχομένου περιορίζεται αισθητά από τη γλώσσα μας και, γενικότερα, είναι προσαρμοσμένη στις τοπικές αγορές.

Τι θα μπορούσε να γίνει; πολύ απλά παραγωγή λογισμικού για πολύ συγκεκριμένες αγορές και συγκεκριμένου είδους, όπως οι στρατιωτικές εφαρμογές ή τα παιχνίδια υπολογιστών με συγκεκριμένη θεματολογία (πχ βγαλμένη από Ελλάδα). Για τα υπόλοιπα, δυστυχώς, μας προλάβανε άλλοι και είναι και πιο φθηνοί.

Μείωση μισθών:
Γιατί; Απλούστατα γιατί απο την στιγμή που δεν έχουμε παραγωγή προϊόντων μεγάλης προστιθέμενης αξίας όπως το software (δεν θέλει καθόλου υλικά, μυαλό θέλει). Η αξία που απομένει απο τα υλικά όπως ορίσαμε παραπάνω την προστιθέμενη αξία, καλύπτει:
1)μισθούς προσωπικού
2)κέρδος επιχειρηματία
3)φόρους

Αν η προστιθέμενη αξία είναι μικρή, τότε δεν υπάρχει δυνατότητα μεγάλων μισθών, και η υπερφορολόγηση μαζί με το στόχο επίτευξης κέρδους (κανείς δεν επενδύει για την ψυχή της μάνας του) αναπόφευκτα οδηγούν στην μείωση των μισθών.

Τρίχες και μάλιστα κατσαρές. Με μικρούς μισθούς δημιουργείται φαύλος κύκλος ύφεσης, αλλά οι εταιρείες φαίνονται προσωρινά κερδοφόρες μέχρι να κλείσουν και αυτές. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι έχουμε μικρή παραγωγή και μεγάλη φορολογία. Αν η αγορά μπορούσε να ανοίξει (βλ. εξαγωγές) και είχαμε μικρούς φόρους στα κέρδη, τότε όλα θα ήταν καλά. Δεν το κάνουμε γιατί δε μας αφήνουν να το κάνουμε (πχ στα αγροτικά προϊόντα ή στη βιομηχανία που τα έκλεισαν όλα).

Αρα, ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ: ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ

Τα οποία είναι περισσότερο τα βιολογικά αγροτικά προϊόντα και λιγότερο η προσπάθεια να προσελκύσουμε τη Microsoft που προτιμά την Ιρλανδία (λόγω φόρων και γλώσσας) και την Ινδία (λόγω γλώσσας και επιστημονικού δυναμικού). Τι να πεις στον άνθρωπο όταν η Nokia Siemens κλείνει το software στη Γερμανία γιατί κοστίζει πολύ; Πού είναι η μεγάλη προστιθέμενη αξία για να την κρατήσουν εκεί; Τα πράγματα είναι απλά: προτιμούν το Γιάννη που κοστίζει 2.000€ και όχι τον Frantz που κοστίζει 5.000€ στην ίδια θέση.

Ταυτόχρονα οι εξαγωγές προϊόντων μικρής προστιθέμενης αξίας και οι εισαγωγές μεγαλύτερης αξίας, δημιουργούν το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και φεύγουν τα λεφτά έξω αντισταθμίζοντας τις απώλειες με δανεικό χρήμα.

Μπορούμε να έχουμε συνολική ανάπτυξη; Αγροτικά προϊόντα που τα ζητάνε απεγνωσμένα σε όλο τον κόσμο (ελαιόλαδο βασικά, σιγά-σιγά κρασί, φέτα, γάλα αιγοπρόβειο κτλ) δίνουν υψηλή Π.Α. Βιομηχανικά προϊόντα στα οποία είμαστε φθηνότεροι από τους Βόρειους (γιατί κλείσαμε Nissan, Opel κτλ;;;) και σίγουρα στον στρατιωτικό τομέα που μπορούμε να κατασκευάσουμε πολλά συστήματα με μεγάλες δυνατότητες εξαγωγών σε παραδοσιακά φιλικές μας χώρες (βλ. Μέση Ανατολή, Αφρική κτλ). Σε αυτά βρίσκεται η υψηλή προστιθέμενη αξία: το σύστημα καθοδήγησης ενός πυραύλου είναι πρόγραμμα μερικών MB (πολλά λέω) και κοστίζει όσο 1000 πωλήσεις Win7.

Εισαγωγές:
Όσον αφορά την ζημία των εισαγωγών κι εδώ πρέπει να εξετάσουμε την προστιθέμενη αξία αυτών. Όταν είμαι έμπορος αυτοκινήτων και αγοράζω απο το εξωτερικό ένα αμάξι με αξία πώλησης 15.000€, και εγώ ως έμπορος το αγοράζω π.χ. 13.000€, η προστιθέμενη αξία για την Ελλάδα είναι μόλις 2.000€. Αυτό όμως έγινε με ζημία αιμορραγίας του ισοζυγίου τρεχ. συναλλ. της τάξεως των 13.000€. Αυτό σημαίνει οτι αν εγώ κάνω μια τέτοια ζημία στην Ελληνική οικονομία πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος επιχειρηματίας που να εξάγει προϊόντα αξίας 13.000€. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος έκανε λεφτά με τις εισαγωγές, ανάπτυξη που κι αυτή οφείλονταν στα δανεικά που εισέρρεαν όλο και σε μεγαλύτερες ποσότητες. Αυτοί οι (πρώην) επιχειρηματίες είναι που σήμερα βρίζουν, πετάνε γιαούρτια και μουντζώνουν που έχασαν τα κεκτημένα τους και τους φταίει το μνημόνιο.

Σωστό το τελευταίο με τους εισαγωγείς. Έλα, όμως, που η πολιτική τους δημιούργησε εις βάρος των δημιουργών, τους εξέθρεψε και τους χρηματοδότησε / χρηματοδοτεί. Αυτοί που τη δημιούργησαν θα αλλάξουν την κατάσταση; Και μην πει κανείς ότι δεν ήταν σκόπιμο. Όλα έγιναν βάσει σχεδίου.

Τι μπορούμε, όμως, να κάνουμε; Αν, δηλαδή, αποκτήσουμε ηγεσία που να έχει σκοπό να λειτουργήσει υπέρ της χώρας.

Για αρχή πρέπει να ξεκινήσουμε από την αγροτική παραγωγή μας. Αλλαγή ΑΜΕΣΩΣ των ποσοστώσεων (ο γράφων έχει πλήρη άγνοια), ώστε να μπορούμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας και να γίνουμε σύντομα εξαγωγική χώρα. Ταυτόχρονα, ενεργοποίηση των αντισταθμιστικών από τα προγράμματα που παραμένουν ανενεργά μέχρι σήμερα (βλ. υποβρύχια, αεροπλάνα, άρματα κτλ) και μπορούν να δώσουν και θέσεις εργασίας και χρήμα στη χώρα και τεχνογνωσία για το μέλλον που είναι και το βασικότερο. Τέλος, συνδυασμός τουρισμού και ναυτιλίας για το άμεσο χρονικό διάστημα που κινδυνεύουμε, ενώ επενδύουμε για το μέλλον αλλάζοντας τους διαγωνισμούς απαιτώντας συγκεκριμένη ελληνική Π.Α. (πχ 30%).

Ευχαριστώ.

[pipinos1976]

1)Το δάνειο ήταν απαραίτητο. Αλλιώς σήμερα θα είμασταν πολύ χειρότερα.

Τρίχες. Θα μπορούσαμε να δανειστούμε στο τέλος του 2009 που τα spreads (διαφορά επιτοκίου δανεισμού Ελλάδας - Γερμανίας) ήταν χαμηλά. Έτσι, και λεφτά θα παίρναμε, και θα καθυστερούσαμε κερδίζοντας χρόνο. Θα κάναμε, λοιπόν, χωρίς αυτό το μεγάλο κόστος για την κοινωνία ό,τι υποτίθεται κάνει το μνημόνιο σήμερα.

2)Τα εισπρακτικά μέτρα, ήταν αρχικά λύση έκτακτης ανάγκης (για γρήγορα αποτελέσματα) και έπειτα προτιμήθηκαν για να μην χάσει το παραδοσιακό-λαϊκιστικό-Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ τους καλούς του πελάτες στο δημόσιο. Τελικά αναγκάστηκε να πειράξει και αυτούς και τους έχασε, γιατί ξαναβρήκαν τον αγαπημένο τους Αντρέα Παπαντρέου στο πρόσωπο του Τσίπρα.

Στη θέση τους θα μπορούσαμε - με βάση τα στοιχεία των Γερμανικών δικαστηρίων - να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα των συμβάσεων του παρελθόντος (τηλεπικοινωνίες, C4I, υποβρύχια, άρματα κτλ), ώστε να γλυτώσουμε τα εισπρακτικά μέτρα. Ταυτόχρονα, θα μπορούσαμε σε ΕΝΑ μήνα μέσα να κόψουμε και να ζητήσουμε πίσω τα κλεμμένα ορισμένων μικροαπατεώνων (βλ. τυφλοί της Ζακύνθου και της Κρήτης, κτλ).

Να μην αναφερθώ στις Γερμανικές αποζημιώσεις και τις μίζες των πολιτικών που θέλουν λίγο περισσότερο χρόνο για να ολοκληρωθούν ως διαδικασίες.

Τα εισπρακτικά μέτρα μπήκαν καθαρά λόγω εντολών των Γερμανών που δεν ήθελαν να δουν τις εταιρείες τους να παθαίνουν ό,τι έπαθαν σε άλλα κράτη (βλ. Νιγηρία και Siemens).

http://www.skai.gr/news/world/article/1 ... kroskonio/

Στο μόνο που δεν θα συμφωνούσα ποτέ, είναι οι μονομερείς οπορτουνιστικές πρωτοβουλίες που θα κατέστρεφαν την φήμη της χώρας μας η οποία θα χαρακτηριζόταν αφερέγγυα και εγωκεντρική, με αποτέλεσμα την απομόνωση της απο οποιαδήποτε μελλοντική διακρατική συνεργασία και θα δυσκόλευαν αρκετά ακόμα και τις εμπορικές της σχέσεις με άλλες χώρες.

Ωραία. Μας δανείζουν για να αγοράσουμε υποβρύχια, δεν μας τα φέρνουν, κι εμείς δεν πρέπει να καταγγείλουμε τη σύμβαση, αλλά να συνεχίσουμε να πληρώνουμε σαν κορόιδα / ραγιάδες και τα υπόλοιπα, στο τέλος να έχουμε δώσει σχεδόν όλο το ποσόν, υποβρύχια να μην έχουμε (μην αλλάξει και η ισορροπία στο Αιγαίο, όπως στον Έβρο*), αλλά να πληρώνουμε τόκους και πανωτόκια για προϊόντα που ουδέποτε παραλάβαμε, χωρίς να βάζουμε στη μέση και τα αντισταθμιστικά που και αυτά δεν έγιναν, λόγω της μίζας στον Άκη.

Η σωστή τακτική είναι: κάνεις σύμβαση, τηρείς σύμβαση. Δεν την τηρείς; Θα πληρώσεις το τίμημα. Σήμερα, η μόνη εφικτή λύση θα ήταν το ανηλεές κυνήγι αυτών που έκλεψαν (κυρίως στο παρελθόν) και η επιστροφή των κλεμμένων, όπως και η άρνηση πληρωμής αυτών των δόσεων, όταν δεν έχουν τηρηθεί οι συμβάσεις.

Για όποιον δε γνωρίζει (και για τον enias) ισχύει το εξής: αγοράζεις πχ 100 άρματα με 10 εκ. € έκαστο. Το ποσόν που πρέπει να δώσεις είναι 1 δις €. Αυτό το ποσόν το δανείζεσαι από τράπεζες της χώρας που σου πουλάει τα άρματα (συνήθως) ή κάποιας "κοντινής" (πχ άρματα από Γερμανία, τράπεζες από Γερμανία + Γαλλία). Από τα 100 άρματα που αγοράζεις, αναλόγως της σύμβασης, μπορεί και τα 100 να κατασκευαστούν στο εξωτερικό ή και τα 100 να κατασκευαστούν εγχώρια (μεταφορά τεχνογνωσίας). Συνήθως, στην Ελλάδα έχουμε ένα 30-50% κατασκευής στη χώρα μας, ανάλογα με το προϊόν, τη σύμβαση και την τεχνογνωσία που πρέπει να μεταφερθεί (υπάρχουν και διαβαθμισμένα μηχανήματα). Ελπίζω να καταλαβαίνετε γιατί ΠΡΕΠΕΙ να καταγγελθούν οι συμβάσεις και να μην πληρωθούν τα δάνεια που αφορούν στα οπλικά συστήματα που δεν έχουν παραδοθεί όπως πρέπει.

* Στο επίπεδο αυτό παίζονται πολλά οικονομικά, γεωπολιτικά, κοινωνικά, πολιτικά κτλ παιχνίδια. Με τα BMP3 πχ θα κερδίζαμε μεγάλο πλεονέκτημα στον Έβρο (θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τα LEO2 HEL/A4 κάτι που τα Μ113 δεν μπορούν να κάνουν), όπως και με τα υποβρύχια στο Αιγαίο (γι' αυτό και η καθυστέρηση μέχρι να πάρουν και οι Τούρκοι τα αντίστοιχα). Με τους αγωγούς θα γινόμασταν αυτομάτως προστατευόμενοι της Ρωσσίας, με τα πετρέλαια / αέριο ανεξάρτητοι ενεργειακά (βλ. Κύπρο και κινήσεις Ισραήλ - προφανώς ο enias τα αγνοεί αυτά - που έκανε παραβιάσεις στα κατεχόμενα και αερομαχίες με Τούρκους) κτλ κτλ που βαριέμαι ειλικρινά να αναφέρω όταν δεν υπάρχουν ευήκοα ώτα.

Ευχαριστώ.

[pipinos1976]

Κάποια ενδιαφέροντα:

http://www.lifo.gr/mag/columns/4904





Ευχαριστώ.

[enias]

Επίσης, αυτό που επίσης δεν με βρίσκει σύμφωνο, είναι η τεχνική του εκβιασμού με τον οποίο πιστεύουν τα λεγόμενα "αντιμνημονιακά" κόμματα οτι μπορούν να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα και παραμονή στο ευρώ με αποδοχή εκ μέρους της άλλης πλευράς την επιδότηση των ελλειμματικών προϋπολογισμών της χώρας μας.

Αν κάποιοι Έλληνες πιστεύουν οτι δεν χρειάζεται να κάνουμε οποιαδήποτε θυσία για να μείνουμε στο ευρώ, τότε δεν βλέπω το λόγο γιατί κάποιοι Γερμανοί θα πρέπει να κάνουν οποιαδήποτε θυσία κι αυτοί για να παραμείνουν στο ευρώ, επιδοτώντας τις ελλειμματικές χώρες όπως η Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία για να μπορούν να τους έχουν πελάτες. Το κέρδος θα είναι μηδέν γιατί απο την μια θα πουλάνε και απο την άλλη θα τα πληρώνουν οι ίδιοι. Να εκμεταλλευτούν τον φυσικό πλούτο της Ελλάδας, δεν θα μπορέσουν (δεν νομίζω να τους αφήσουν οι αντιμνημονιακοί πατριώτες μας) οπότε, ποιο θα είναι το όφελος για τους Γερμανούς;

Μην εκπλαγείτε, αν σε αυτήν την περίπτωση, δείτε την Γερμανία, την Φιλανδία και την Ολλανδία να αποχωρούν αυτές πρώτες απο την Ευρωζώνη και την ΕΕ φτιάχνοντας μια καινούργια ένωση με τα κριτήρια και τις χώρες που θέλουν εκείνες, αφήνοντας πίσω τους ένα παλιό κατεστραμμένο ευρώ για τις υπόλοιπες προβληματικές και απείθαρχες χώρες οι οποίες θα πληρώνουν τότε μόνες τους, άλλα σε αναλογία νομίσματος 1 προς 5. (δηλαδή αν τώρα θέλεις 1 μεροκάματο για να αγοράσεις το Α αντικείμενο, τότε θα θέλεις 5 μεροκάματα για το ίδιο). Οι Γερμανία δεν έχει να χάσει κάτι απο τις συναλλαγές με μια φτωχή χώρα απο την οποία εισπράττει είτε ένα καλό νόμισμα σε μικρές ποσότητες είτε ένα ξεφτιλισμένο νόμισμα σε μεγαλύτερες ποσότητες. Η ισοτιμία του νομίσματος φροντίζει ώστε οι χρηματοροές των πραγματικών (και όχι ονομαστικών) αξιών να παραμένουν ίδιες.

Είχαν στο παρελθόν να κερδίσουν απο μια φτωχή χώρα, που να μπορεί να καταναλώνει δανεικά χρήματα σε "σκληρό" νόμισμα. Αυτές οι εποχές όμως, δεν πρόκεται να ξαναέρθουν και το ξέρουν και οι Γερμανοί αυτό.

Αν βέβαια κάποιοι πολιτικοί πιστεύουν οτι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα εκτός ΕΕ και Ευρωζώνης χωρίς ευρώ, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς Κοινή Αγροτική Πολιτική κτλ. σωστό και τίμιο θα ήταν να μας το πουν ξεκάθαρα, να αντιμετωπίσουν τον δημόσιο διάλογο με την επιχειρηματολογία τους και να μην κοροϊδέψουν τον κόσμο λέγοντας άλλα προεκλογικά και κάνοντας άλλα μετά.

[pipinos1976]

Επίσης, δείτε αυτά:

http://www.zougla.gr/politiki/article/s ... o-tou-2012

http://www.zougla.gr/greece/article/fli ... ia-tou-aki

Με δύο φράσεις:

1. Το μνημόνιο και τα μέτρα που έφερε απλά ΔΕ λειτουργούν, αλλά καταστρέφουν τη χώρα.

2. Αν επιστραφούν τα κλεμμένα είναι προφανές ότι κερδίζουμε τόσα, όσα είναι απαραίτητα για τον μηδενισμό, τουλάχιστον, του πρωτογενούς ελλείμματος το οποίο φέτος είναι μόλις 0,1% του ΑΕΠ.

Και μία πρόβλεψη:

Αν μας δώσουν χρήματα για ανάπτυξη, ετοιμάζονται να κάνουν ΔΥΟ κινήσεις:

1. Όλα χαρισμένα σε αυτούς που μας χρηματοδοτούν (κυρίως υδρογονάνθρακες που θα τους πάρουν τσάμπα).

2. Οι εγχώριοι επιχειρηματίες (οι ημέτεροι) θα είναι πάλι εισαγωγείς και αντιπρόσωποι με μηδενικά αποτελέσματα και πάλι στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου (ελάχιστη μεταφορά τεχνογνωσίας και δημιουργίας βιομηχανίας).

Ας ελπίσουμε να μην καταφέρουν νέα ρεμούλα και νέα σειρά βλαχομπαρόκ καταστάσεων γιατί αυτό, σίγουρα, ετοιμάζουν.

Ευχαριστώ.