thanos έγραψε:Αινεια τελικά η επιστροφή στην δραχμή δεν είναι τόσο καταστροφική όσο μας την παρουσιάζουν?
Όπως είπες. Όχι τόσο, όσο την παρουσιάζουν. Βέβαια σε τελική ανάλυση εξαρτάται και πολύ από το ποιος θα την υλοποιήσει.
thanos έγραψε:Τι συνηγορεί υπέρ μιας τέτοιας απόφασης κα τι κατά?
Με λίγα λόγια, πρόκειται για μια απόφαση Trade-off που λένε οι οικονομολόγοι. Σε κάθε επιλογή, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Επίσης, σε κάθε επιλογή, κάποια πρόσωπα κερδίζουν και κάποια άλλα χάνουν. Δυο πράγματα που αν τα βάλεις στην ζυγαρία γέρνουν από τη μία ή την άλλη αναλόγως με το ποιο χέρι τα έχει τοποθετήσει. Ελπίζω να μην έγινα πολύ φιλοσοφικός...
Είναι δύσκολο θέμα να το αναλύσεις με το πληκτρολόγιο στο φόρουμ, άλλα θα κάνω μια προσπάθεια.
Το εθνικό νόμισμα επιτρέπει εισαγωγές μέχρι το όριο που μπορείς να εξάγεις, δηλαδή μέχρι το όριο των συναλλαγματικών αποθεμάτων που λαμβάνεις από τις εξαγωγές σου (έτσι διαμορφώνεται η συναλλαγματική ισοτιμία-ελπίζω ο Τζίμερος να διαβάζει odigein
). Αυτό σημαίνει ελλείψεις σε προϊόντα που δεν παράγονται εγχώρια. Οι κυβερνήσεις αποφασίζουν τι θεωρείται απαραίτητο και τι όχι και αναλόγως επιλέγουν. πχ. για να εισάγεις τρακτέρ, απαρνείσαι τα πόρσε καγιέν και τους βάζεις δασμούς. Αν είσαι αγρότης ωφελήσαι. Αν είσαι τραπεζικό γκόλντεν μπου, την πάτησες (και εσύ με ford θα πας στη δουλειά). Κατ΄εξαίρεσιν μπορείς να συνάψεις δάνειο σε ξένο συνάλλαγμα, το οποίο καλείται εξωτερικό δάνειο. Το επιστρέφεις στο πολλαπλάσιο αν κάνεις υποτίμηση, για αυτό θα πρέπει να το κάνεις μόνο για να εισάγεις μηχανολογικό εξοπλισμό και νέες τεχνολογίες που θα σου επιτρέψουν να γίνεις πιο παραγωγικός και να επιστρέψεις το δάνειο έχοντας βγάλει και κέρδος.
Αυτός που έχει σήμερα 500.000€ στην τράπεζα, αγοράζει ένα σπίτι στην Αθήνα ή ένα σπιτάκι στο Λονδίνο. Αν αύριο οι 500.000€ γίνουν 500.000 Νέες Δραχμές, αγοράζεις σπίτι στην Αθήνα και... γκαράζ πλέον στο Λονδίνο. Το τάμπλετ θα το πληρώσεις 1600 νέες δραχμές, άλλα το ουζάκι στην παραλία θα το πληρώνεις και πάλι 5-10 νέες δραχμές (αναλόγως την περιοχή της Ελλάδος). Ελπίζω να έδωσα την εικόνα. Θα έχεις στην τσέπη σου ένα νόμισμα που θα φτουράει μόνο σε ότι παράγει ο συμπατριώτης σου, που θα το παράγει κατά το μέγιστο δυνατόν με εγχώριες πρώτες ύλες. Αυτό θα τονώσει την εσωτερική παραγωγή και θα μειώσει τις εισαγωγές ακόμα και πρώτών υλών ή ενδιάμεσων προϊόντων κατά το μέγιστο δυνατόν. Οι δραστηριότητες που βασίζονται κατά μεγάλος μέρος σε εισαγωγές πρώτων υλών/ενδιάμεσων προϊόντων, θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα, ειδικά αν δεν υπάρχει εγχώρια παραγωγή να τα υποκαταστήσει. Συνήθως, εκεί που δημιουργείται ανάγκη, δημιουργείται η παραγωγή. Όταν δεν υπάρχουν λεφτά να αγοράσεις καινούργια παπούτσια, ξεφυτρώνει ο τσαγκάρης. Εκεί που δεν έχεις λεφτά για ρούχα ξεφυτρώνει ο ράφτης και μετά από αυτόν η βιομηχανία υφασμάτων.
Όπως αντιλαμβάνεσαι η ανεργία μειώνεται, ο κόσμος βρίσκει δουλειά.
Where is the catch? Που είναι ο λάκκος στη φάβα; Που είναι αντίλογος...
Ο κόσμος βρίσκει δουλεία και παράγει. Απασχολείται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, άλλα σε δραστηριότητες χαμηλής αξίας ως προς τα άλλα νομίσματα. Παίρνει στα χέρια του ένα νόμισμα με το οποίο έχει αγοραστική δύναμη, μόνο ως προς αυτά που παράγει η χώρα του. Άρα, το επίπεδο ζωής του, εξαρτάται από αυτά που παράγει η χώρα του. Τι προϊόντα είναι και πόση σημασία έχει γι' αυτόν να μπορεί να τα αγοράσει. Έχει περισσότερη σημασία να αγοράσεις μια νέα τηλεόραση ή να πας διακοπές στο Πήλιο; Το πρώτο δεν θα μπορείς να το κάνεις, αλλα θα μπορείς να κάνεις το δεύτερο. Όσοι είστε από 40 και πάνω, θυμάστε πως ζούσατε με την δραχμή. Εγώ ήμουν σε παιδική ηλικία, γιατί είμαι λίγο κάτω από 40, αλλά θυμάμαι.
Το πιο σημαντικό στοιχείο, είναι πάλι η γνωστή λέξη που μας έχει γίνει εφιάλτης: εξωστρέφεια. Όσο περισσότερο παράγεις για το εξωτερικό, τόσο περισσότερο απαγκιστρώνεσαι από τα στενά όρια των προϊόντων της χώρας σου και μπορείς να αγοράζεις αυτά που δεν μπορείς να παράξεις.
Οι υπέρμαχοι του ευρώ, σε μια εντελώς τεχνοκρατική αντίληψη (που δεν την λες λάθος, άλλα ίσως ατελή), θεωρούν ότι το υψηλότερο επίπεδο ζωής επιτυγχάνεται με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα κράτη και την εξωστρέφεια. Την ανταλλαγή προϊόντων. Στην Γερμανία το 35% περίπου του ΑΕΠ είναι από εξαγωγές όταν στις περισσότερες χώρες, όπως και στην χώρα μας είναι περίπου 15%. Άρα -κατά τους υπέρμαχους του ευρώ- θα πρέπει η οικονομία να μην εφησυχάζεται και να κυνηγάει μανιωδώς τον πρώτο. Αυτό βέβαια, έχει ένα κάλο πλεονέκτημα για τον πρώτο που δημιουργεί περισσότερους πελάτες. Το ευρώ ήταν το μέσο για να μπούμε στον χορό του ανταγωνισμού και να μην τον "σνομπάρουμε". Η "σνομπαρία" μιας χώρας στον ανταγωνισμό έρχεται εις βάρος εκείνου που είναι πρώτος.
Όταν όμως μπαίνεις σε ένα χορό, χωρίς να ξέρεις να χορεύεις, το πιο πιθανό είναι ότι θα σε ποδοπατήσουν. Είναι καλύτερα να μείνεις απ' έξω να μελετήσεις τα βήματα και να μπεις μόνο όταν θα έχεις μάθει καλά τα βήματα.
Μας δώσαν το ευρώ στο χέρι, σε μια οικονομία που ήταν... καμένη από χέρι! Το ευρώ, κατήργησε την ανάγκη συναλλαγματικών αποθεμάτων. Η Ελλάδα έχει πλέον στην διάθεση της για αγορές εκτός Ευρωζώνης, τα συναλλαγματικά αποθέματα 17 χωρών. Ένας κοινός κουμπαράς που μπαίνουν τα ξένα νομίσματα από τις εξαγωγές των 17 χωρών. Για τις αγορές εντός Ευρωζώνης -εδώ έρχεται το καλύτερο- η Ελλάδα μπορεί να χρησιμοποιεί το νόμισμα που έχει στην τσέπη!!!
Ουάου!
Ε ναι λοιπόν, αυτό ήταν ευχή και κατάρα ταυτόχρονα. Ενώ η Ελλάδα είχε την δυνατότητα να αγοράζει μηχανολογικό εξοπλισμό από Γερμανία και Ιταλία χωρίς συναλλαγματικά αποθέματα, ταυτόχρονα μπορούσε να εισάγει οτιδήποτε καταναλωτικό προϊόν ήθελε δίχως όρια, πάντα με τα λεφτά που έχει στην τσέπη. Μπορούσε και να δανειστεί από ξένες τράπεζες! Και βέβαια, δεν χρειαζόταν να έχει συναλλαγματικά αποθέματα. Αρκούν τα λεφτά στο πορτοφόλι και οπου αυτά δεν επαρκούν, επαρκεί στο σπίτι σου και το εξοχικό σου που το έβαλες υποθήκη όταν πήρες το καταναλωτικό δάνειο.
Αυτό το πλαίσιο, σε μια χώρα με παραγωγικό πρόβλημα ήταν βραδυφλεγής βόμβα, της οποίας το φυτίλι μπορούσε να δει άνετα όποιος ήξερε να διαβάζει τα νούμερα από το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
thanos έγραψε:Δεν θα έπρεπε, αν τα κατα δεν είναι τόσο καταστροφικά, να βγει κάποιος πολιτικός φορέας/κόμμα, και να ταχθεί υπέρ της δραχμής με επιχειρήματα λογικά κ σοβαρά;
Διάλεξε:
ΕΠΑΜ-Καζάκης
ΣΧΕΔΙΟ Β-Αλαβάνος
ΔΡΑΧΜΗ 5 ΑΣΤΕΡΩΝ-Κατσανέβας
Τώρα, το πόσο σοβαρά επιχειρηματολογεί ο καθένας...
Εγώ στη σειρά θα τους έβαζα Κατσανέβας-Καζάκης-Αλαβάνος, άλλα η αλήθεια είναι ότι και οι τρείς τους είναι πολύ λίγοι. Ο δε Καζάκης πριν από 3 χρόνια έλεγε κάτι μπαρούφες για το μνημόνιο και το Αγγλικό δίκαιο που μου είχε κάνει πολύ άσχημη εντύπωση, ενώ ακόμα και τώρα συχνά υπερβάλλει σε κουβέντες σχετικά με το μνημόνιο, προκειμένου να κάνει εντύπωση.
