Την ώρα που η κοινή λογική θα έπρεπε να λειτουργεί ως βασικό αντανακλαστικό επιβίωσης, κάποιοι άνθρωποι δείχνουν ότι το ένστικτο της περιέργειας υπερισχύει κάθε στοιχειώδους σύνεσης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα?
Tο περιστατικό με το ύποπτο πλωτό drone που εντοπίστηκε από αλιείς στο Ιόνιο Πέλαγος, όπου ο ίδιος ο ψαράς που το εντόπισε δήλωσε «αντικρίσαμε ένα μαύρο πράγμα μπροστά μας, να κάνει ελιγμούς, και τρομάξαμε».
Πηγή φωτογραφίας "ΤΑ ΝΕΑ"
Η περιγραφή των γεγονότων είναι συγκλονιστικά απλή, αλλά και τρομακτικά αποκαλυπτική.
Βρίσκεις ένα περίεργο πλωτό όχημα. Έχει κάμερες, κεραίες, αναμμένες μηχανές. Ολόκληρη η τεχνολογική υποδομή του, προδίδει ότι δεν πρόκειται για ένα απλό παραπεταμένο σκουπίδι. Είναι κολλημένο στα βράχια, σαν να έχει προσαράξει μετά από κάποια αποστολή ή βλάβη.
Αντί, λοιπόν, να σηκώσεις το τηλέφωνο και να καλέσεις το Λιμενικό. Αντί να περιμένεις να έρθουν οι αρμόδιοι που έχουν την εκπαίδευση, τα μέσα και την ευθύνη να διαχειριστούν ένα τέτοιο άγνωστο και δυνητικά επικίνδυνο αντικείμενο, εσύ τι κάνεις; Το δένεις με σχοινιά, το ρυμουλκείς και το φέρνεις σε ένα λιμάνι. Με κόσμο. Με ψαράδικα. Εννοείται χωρίς να γνωρίζεις περί τίνος πρόκειται και τι κουβαλάει.
Πόσο ανεύθυνο μπορεί να είναι αυτό; Η απάντηση είναι: τόσο ανεύθυνο, που ξεπερνά τα όρια της απλής απερισκεψίας και φτάνει στην επικίνδυνη αφέλεια.
Αλλά η ιστορία δεν σταματά εδώ.
Το σκάφος (δεν είναι υπερβολή) αποδεικνύεται ότι περιέχει 300 κιλά εκρηκτικών. Όχι μπαρούτι για πυροτεχνήματα. Εκρηκτικά στρατιωτικού είδους. Μιλάμε για ποσότητα ικανή να προκαλέσει σοβαρότατη ζημιά ακόμα και σε ένα μεγάλο πλοίο, σε μια μαρίνα ίσως και σίγουρα σε ανθρώπινες ζωές.
Και εδώ έρχεται το δεύτερο, ακόμα πιο ανησυχητικό κεφάλαιο της ιστορίας. Αντί ο ψαράς (ή όποιος ανέλαβε αυτή την «επιχείρηση διάσωσης») να σταθεί μια στιγμή, να αντικρίσει την πραγματικότητα και να πει, «Θεέ μου, τι βλακεία έκανα, παραλίγο να γίνουμε όλοι κομμάτια», αντ’ αυτού, περιγράφει με λεπτομέρειες το πόσο δύσκολη ήταν η ρυμούλκηση, τα σχοινιά, τα κύματα, το ανάποδο ρεύμα και ο αγώνας του για να το φέρει στο λιμάνι. Λες και μιλάει για κατόρθωμα. Λες και το οτι δεν εξερράγησαν τα πάντα ήταν θέμα ναυτικής δεξιοτεχνίας, και όχι καθαρής τύχης.
Η πικρή βαθύτερη αλήθεια
Μακάρι αυτό το περιστατικό να ήταν μεμονωμένο. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι. Αποτελεί απλώς μια ακόμα επιβεβαίωση ενός βαθύτερου παθολογικού χαρακτηριστικού. Φοβάμαι πως η ανευθυνότητα, η επιπολαιότητα και η απέραντη άγνοια του κινδύνου δεν είναι φαινόμενο που περιορίζεται αποκλειστικά στην συμπεριφορά των οδηγών στους ελληνικούς δρόμους. Δεν είναι μόνο το «δεν φοράω ζώνη, δεν σταματάω στο στοπ, προσπερνάω στη στροφή». Είναι γενικότερο φαινόμενο, διάχυτο, υπαρκτό σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας και της δραστηριότητας των κατοίκων της Ελλάδας. Στο κράτος, στην αυτοδιοίκηση, στην καθημερινή ζωή, στην εργασία, στην αναψυχή.
«Μη φοβάσαι, εδώ είναι Ελλάδα. Θα το δέσουμε εμείς, μωρέ, τι έγινε;» Κάπως έτσι λειτουργούμε. Το ύποπτο drone γίνεται ψαρεύτρα. Τα εκρηκτικά γίνονται αφορμή για αφήγηση ηρωισμού. Και η λογική παραμένει στη στεριά, δεμένη σε κάποια αποβάθρα, περιμένοντας να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν παίζουμε παίζουμε με ζωές.
Το ζήτημα είναι πόσες ακόμα φορές θα χρειαστεί να βρεθούμε μια ανάσα από την καταστροφή, για να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ενήλικες άνθρωποι. Και όχι σαν πρωταγωνιστές μιας ταινίας όπου ποτέ η έκρηξη δεν σκοτώνει τον πρωταγωνιστή.
Κατά τα άλλα όλοι ασχολούνται με τα τεχνικά χαρακτηριστικά, τη χώρα ή την εταιρεία κατασκευής, αλλά και το πώς βρέθηκε στην Ελλάδα το θαλάσσιο drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα και που βρίσκεται τωρα και αν το ερευνούν εξειδικευμένοι πυροτεχνουργοί του Πολεμικού Ναυτικού.
Περαστικά μας
MacPap
