Αραγε πόσες αλήθειες λέει ο κ. Καργάκος.....

[MacPap]

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους πέρα από τη μούντζα για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή τάχα είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι ' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλά όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλά ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμία δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαυξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτι­κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί ακόμη στο Δημοτικό μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της δικαιώματα στην τεμπελιά και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Σαράντος Καργάκος,
ιστορικός-συγγραφέας

[rasPUTIN]

Macpap ἐκδηλώθηκες. Εἶσαι φασίστας!!!

Βέβαια σὲν εἶσαι ὀ μόνος μιὰ καὶ ἔχω παρακολουθήσει σχετικὰ βίντεο τοῦ Καργάκου στὸ Ἐσὺ Σωλήνας.

Ὤραία τὰ λέει ἀλλὰ στὰ ὅσα περιγράφει ὑπάρχουν καὶ ἄλλες παράμετροι. Δὲν ἀρκεῖ νὰ διορθώσει κάποια πράγματα τὸ ὐπουργεῖο παιδείας, ἡ ζημιὰ ἔχει γίνει κι ἀπὸ ἀλλοῦ.

στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας

Τὶ μοῦ θυμίζει. τὶ μοῦ θυμίζει ... ... κάποιον προπαγανδιστή, τηλελαοπλάνο ὁ ὁποῖος μᾶς ἔχει πρήξει μὲ τὸ "ποιὸς θὰ ἀκούσει τοὺς 15χρονους" ... ... κάποιον τὸν ὁποῖο εἶχε κράξει γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο ὁ Ἄδωνις. Ἀ.... τὸ βρήκα, πάρτε τὸ βίντεο.

, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους πέρα από τη μούντζα για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή τάχα είναι ταπεινωτικές.

Τα παιδιά τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά!

Δὲν φταίει μόνο τὸ ὑπουργεῖο παιδείας. Φταῖνε καὶ οἱ γονείς. Στὸν κοινωνικό μου κύκλο θεωρούσαν σημαντικὸ τὸ νὰ παίρνεις 20 στὸ σχολεῖο, νὰ πᾶς στὸ πανεπιστήμιο, νὰ βρεῖς τὴν καλὴ δουλειὰ νὰ χ*στ**ς στὸ τάληρο. Σύνδρομο μεταπολεμικῆς περιόδου, μὲ αὐτὰ τὰ στερεότυπα μεγαλώσαμε πολλοί. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὄτι ἡ μεταπολεμικὴ περίοδος πέρασε πιστεύω ὄτι μόλις στὴν νέα χιλιαετία ἄρχισε νὰ γκρεμίζεται αὐτὸ τὸ στερεότυπο. Περιττὸ νὰ ἀναφέρω ὄτι τώρα ποῦ κατασκευάστηκεἡ κρίση ελάχιστοι πλέον θὰ νοιάζονται γιὰ πτυχία.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλά ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμία δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.

Στὸν ἐγκέφαλο τοῦ αὐτιστικοῦ ἕνα κέντρο ὐπερλειτουργεῖ εἰς βάρος ἄλλων. Λόγω φωτογραφικῆς μνήμης ἀπομνημονεύει τὸ κείμενο τοῦ βιβλίου καὶ τὸ προφέρει στὴν τάξη τὴν ἄλλη μέρα, παίρνει τὸ 20 καὶ ἡ μαμὰ ὀνειρεύεται.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαυξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Ῥωτῆστε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι σπούδασαν στὴν Ἀγγλία νὰ σᾶς ποῦν πῶς γίνονται οἱ ἐργασίες. Θὰ καταλάβετε τὴν διαφορά.

Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;

Μόνο ποῦ τὰ καράβια (καὶ δὲν ἀναφέρομαι στὰ πλοία τῆς γραμμῆς) ἔχουν φιλιππινέζους καὶ πακιστανοὺς λόγω χαμηλοῦ κόστους. Οἱ προθεσμίες παραδόσεως εἶναι τὸ μαχαίρι στὸν λαιμὸ τοῦ πλοιάρχου ὁ ὁποῖος μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τοῦ πληρώματος κάνει τὸ δρομολόγιο πάση θυσία. Τὸ πολὺ πολὺ νὰ βουλιάξει κανένα καράβι, νὰ πεθάνει κανείς ... ... shit happens.

Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά.

Ἀγροτικὲς ἐπιδοτήσεις: νὰ τὸ ἀναλύσω;

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά;

Προσωπικὰ μὲ τάιζε ὁ μπαμπὰς μέχρι νὰ πάω φαντάρος ἀλλὰ δὲν νομίζω νὰ τοῦ στοίχισα καὶ πολὺ ἀκριβά. Εἴχα τὸ ἄγχος νὰ ξεμπερδεύω μὲ τὴν σχολή. Δὲν ἔκανα τὴν ζωή μου ὅπως πολλοὶ ἄλλοι.

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν!

Δὲν φταῖνε μόνο οἰ ἔλληνες ἐργαζόμανοι. Θυμάμαι ἀρχὲς δεκαετίας '90 ὅλους τοὺς ἄπληστους (ἀπὸ ἐλεύθερο ἐπαγγελματία μέχρι ἐργοστασιάρχη) νὰ παίρνει ἀλβανούς. Πέντε χιλιάρικα τὸ 7ωρο τοῦ ἐργάτη στὴν οἰκοδομή, ἕνα χιλιάρικο γιὰ 10-12 ὤρες ὁ ἀλβανός. Θυμάμαι ἀνθρώπους νὰ ψάχνουν τὰ καλοκαίρια μεροκάματο καὶ νὰ μὴν βρίσκουν. Στὴν οἰκοδομὴ μεγάλωσα καὶ τὰ ξέρω.

[MacPap]

Macpap ἐκδηλώθηκες. Εἶσαι φασίστας!!!

Φασίστας δεν είναι κάποιος που ενημερώνεται για το τι λέει ο κόσμος και ειδικά ένας ιστορικός σαν τον Καργάκο.
Φασισμός είναι να απαγορεύεις σε κάποιον να εκφραστεί ελεύθερα ακόμα και αν δεν συμμερίζεσαι τις απόψεις του...

[rasPUTIN]

Macpap ἐκδηλώθηκες. Εἶσαι φασίστας!!!

Φασίστας δεν είναι κάποιος που ενημερώνεται για το τι λέει ο κόσμος και ειδικά ένας ιστορικός σαν τον Καργάκο.
Φασισμός είναι να απαγορεύεις σε κάποιον να εκφραστεί ελεύθερα ακόμα και αν δεν συμμερίζεσαι τις απόψεις του...

Ἀσ'τα αὑτά, ὄποιος δὲν ἀκούει τοὺς 14χρονους καὶ δὲν πιστεύει ὄτι τὸν δεκέμβρη τοῦ 2008 τὰ ἔσπαγε ἡ ἐξεγερμένη νεολαία εἶναι φασίστας.

Γιὰ νὰ σοβαρευτοῦμε, ὁ Καργάκος ἔχει πεῖ πολλὰ ὠραία.

[rasPUTIN]

Δὲν θέλω νὰ τὸ παίξω σοφός, γραμματιζούμενος, μορφωμένος ἀλλὰ στὴν παρακάτω ἐνότητα γιατὶ δὲν γράφει ἄλλος;
viewtopic.php?t=595

[MacPap]

Γιατί μάλλον κανείς δεν διαβάζει βιβλία με τον ρυθμό που το κάνεις εσύ φίλε μου....

[athanatos]

Θα συμφωνήσω με τον MacPap.

[enias]

Εγώ θα διαφωνήσω με τον κ. Καργάκο. Αυτός ο τρόπος που τα βλέπει τα πράγματα είναι μονόπλευρος.

Κατ' αρχήν δεν υπήρχαν ποτέ δουλειές για Αλβανούς στην Ελλάδα. Τις δουλειές, οι Αλβανοί της βούτηξαν απο τα χέρια των Ελλήνων δεχόμενοι μεροκάματα κομουνιστικής χώρας. Τώρα, για το αν φταίμε που δεν είμασταν ποτέ κομουνιστική χώρα όπως επίσης και για το αν έκαναν καλά οι κομουνιστές Αλβανοί που ήρθαν να μας δώσουν τα λαμπρά φώτα τους και να μας διδάξουν οτι σε αυτές τις δουλειές πρέπει να είσαι δούλος και όχι εργαζόμενος με καλά χρήματα, ασφάλεια και ανθρώπινες συνθήκες είναι ένα άλλο θέμα που σηκώνει εξειδικευμένη συζήτηση. Εγώ διαφωνώ με την ελεύθερη διακίνηση μεγάλων όγκων μεταναστών που αλλοιώνουν την νοοτροπία ενός κράτους-έθνους με την παρουσία τους. Οι Αλβανοί είναι κύριοι υπεύθυνου που στην Ελλάδα οι δουλειές που ανέλαβαν κατάντησαν ντροπή για τους Έλληνες γιατί η νοοτροπία της κακομοιριάς που έφεραν απο τη χώρα τους ουσιαστικά απώθησε τους Έλληνες απο αυτά τα επαγγέλματα τα οποία πλέον χαρακτηρίζονται "των Αλβανών". Μην ρίχνουμε λοιπόν την ευθύνη με τόση ευκολία στην Ελληνική οικογένεια. Στην δική μου (ευρύτερη) οικογένεια υπήρχαν αρκετά μέλη που "έχασαν" τις δουλειές του λόγω των Αλβανών, δουλειές για τις οποίες ήταν πάντα περήφανοι πριν την έλευση των μεταναστών. Επίσης ο ένας απο τους γονείς μου κατάγεται απο αγροτική οικογένεια. Ήταν πάντα περήφανοι.

Δεν υπάρχει κανένα κακό σε ένα λαό που μορφώνεται. Η μόρφωση μόνο καλό μπορεί να φέρει. Το αν υπάρχουν δουλειές γι' αυτή τη μορφωμένη νεολαία είναι άλλο θέμα. Το κράτος υποτίθεται οτι προγραμματίζει τις θέσεις των πανεπιστημίων ώστε να είναι τόσοι οι απόφοιτοι που να βρίσκουν δουλειά. Πέρα οτι είμαι κάθετα αντίθετος και πάλι σε νοοτροπίες που παραπέμπουν σε σοβιετικού τύπου οικονομίες με κεντρικό προγραμματισμό, σε ένα πλέον ευρωπαϊκό περιβάλλον όπου ο κόσμος είναι ελεύθερος να μετακινηθεί σε άλλες χώρες είτε για σπουδές είτε για δουλειά, ο προγραμματισμός των θέσεων των ελληνικών πανεπιστημίων στερείται κάθε λογικής και φυσικά είναι αναποτελεσματικός. Το αν εγώ γουστάρω να γίνω γιατρός και πάω στη Βουλγαρία να γίνω, μετά δεν μπορώ να έρθω στην Ελλάδα και να απαιτώ θέση. Οπως μπόρεσα να παώ στη Βουλγαρία να σπουδάσω, έτσι μπορώ να πάω και στη Σουηδία να δουλέψω ως γιατρός. Εφόσον λοιπόν το επέλεξα (να γίνω γιατρός) πρέπει να αναλάβω και τις ευθύνες για την επιλογή που έκανα. Το κράτος ούτε φταίει σε αυτό ούτε έχει την υποχρέωση να μου βρει δουλειά σε αυτό που εγώ επέλεξα να σπουδάσω.

Αυτο που έχει υποχρέωση να κάνει το κράτος είναι να μην βάζει εμπόδια στην εισαγωγή γνώσης απο τα άλλα κράτη, να επενδύει στην μόρφωση και την έρευνα και να διευκολύνει την ενσωμάτωση της γνώσης στην οικονομία της χώρας.

Γιατί το να είσαι αγρότης σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το πως ήσουν πριν 20 χρόνια με την αποκλειστικά σκληρή "Αλβανικού τύπου" εργασία. Ο μοντέρνος αγρότης σήμερα πρέπει να χρησιμοποιεί την γνώση και την τεχνολογία. Αρα αυτά που λέει ο κ. Καργάκος οτι πρέπει η νεολαία να κατευθυνθεί σε αναχρονιστικού τύπου δραστηριότητες χαμηλής προστιθέμενης αξίας δεν βοηθάει την χώρα ούτε την οικονομία της. Αν η αναζήτηση της αύξησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας βασιστεί πάνω στη μείωση του κόστους και όχι στην αύξησης της προστιθέμενης αξίας του παραγόμενου προϊόντος (ή υπηρεσίας) τότε μοιραία το επίπεδο της οικονομίας αυτής θα παραμείνει σε χαμηλά επίπεδα ειδικά σε σχέση με άλλα κράτη και συνεπώς με το ανάλογο χαμηλό βιοτικό επίπεδο του λαού. Και για να είμαστε στο πνεύμα του οικονομικού προβλήματος της εποχής μας, αυτή η νοοτροπία δεν έχει καμία θέση στην οικονομία της Ευρωζώνης και επίσης μοιραία μας οδηγεί έξω απο αυτή.


Συγγνώμη για το μέγεθος της δημοσίευσης.

Όσοι δεν είχαν την υπομονή να το διαβάσουν όλο και έφτασαν εδώ κάτω, τους παρακαλώ να μου κάνουν την προσωπική χάρη και να το ξαναδιαβάσουν ολόκληρο. Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό, η Ελλάδα να προχωρήσει πλέον μπροστά με μια τελείως διαφορετική νοοτροπία απαγκιστρωμένη απο καταστρεπτικές λογικές του παρελθόντος.