Αυτό που θυμάμαι εγώ πάντως (παιδάκι) ήταν η μυρωδιά από το ψυγείο πάγου το καλοκαίρι όταν η γιαγιά το άνοιγε για να μας δώσει μια φέτα καρπούζι... Αυτή η μυρωδιά για όσους το έχουν ζήσει ΔΕΝ ξεχνιέται....
Δεν ξέρω αν ήταν καλλίτερα αλλά σίγουρα ήταν ηρεμότερα... Ο κόσμος επικοινωνούσε... Ψώνιζε ψάρια από τον πλανόδιο... Γανωτής παπλωματάς γαλατάς... Όλοι αυτοί φώναζαν το πρωί και μαζί με όλους εμάς τους πιτσιρικάδες να παίζουμε βόλους, η γειτονιά γέμιζε κόσμο και χαρά...
Έτη φωτός καλύτερα.
Οι εποχές αυτές είχαν ακόμα ηθικά στοιχεία.Σήμερα δεν υπάρχει κανένα.Τελικά όσο παιρνάνε τα χρόνια δεν γινόμαστε άνθρωποι , ζώα γινόμαστε.
Η Ελληνική Σημαία είναι σύμβολο ιερό.Έχει τ' ουρανού το χρώμα και στην άκρη το Σταυρό.Την Ελληνική Σημαία, μάνα μου, την αγαπώ.Στον εχθρό δεν την αφήνω, προτιμώ να σκοτωθώ.
Θυμάμαι την γιαγιά μου να βγαίνει στο μπαλκόνι και να λέει στη γειτόνισα "κυρά τάδε μήπως έχεις κανένα κρεμύδι γιατι ξέμεινα?" και η γειτόνισα να της δίνει 2.
Εξ'ού και η φράση "μα καλά τί το γέμισες τόσο? Δανικό θα το δώσεις?"