Αν είσαι με γυναίκα και δεν σκέφτεσαι το γάμο, τότε είσαι με λάθος γυναίκα γι' αυτό το εγχείρημα.
Τον γάμο δεν τον κάνεις, ούτε απο ανάγκη (για να μην μείνεις μόνος) ούτε γιατί "έτσι πρέπει", ούτε γιατί "όλοι το κάνουν" (βλακείες για όσους δεν έχουν επιχειρήματα), ούτε γιατί θέλεις να αντικαταστήσεις τη μάνα σου στις δουλειές του σπιτιού (μάθε να της κάνεις μόνος σου!).
Τον γάμο τον κάνεις όταν μια γυναίκα θα σε εμπνεύσει, δηλαδή θα σου δώσει την εντύπωση οτι η ζωή σου μαζί της θα είναι 100% καλύτερη απο αυτή που έχεις τώρα. Αυτό περιλαμβάνει οτι θα πρέπει να εγκαταλείψεις συνήθειες, να κάνεις υποχωρήσεις και όλα τα συναφή της συμβίωσης και όχι μόνο, άλλα θα το κάνεις με την πεποίθηση οτι η συμβίωση με αυτή τη γυναίκα έχει περισσότερα πλεονεκτήματα. Για τον ίδιο λόγο αποφασίζεις οτι οι υπόλοιπες γυναίκες δεν υπάρχουν για σένα γιατί έχεις ήδη βρει αυτήν που σου ταιριάζει περισσότερο.
Λόγω όμως του ενθουσιασμού της μικρής ηλικίας (κάτω των 25-30), καλό είναι σε αυτές τις ηλικίες να αποφεύγεται αυτός ο τρόπος σκέψης που προανέφερα και να αποφεύγεις του γάμους και τους αρραβώνες μέχρι να τριανταρίσεις τουλάχιστον (σημείωση: εννοείται οτι αυτό ισχύει για τα αρσενικά) ώστε να μπορείς να σκέφτεσαι πιο καθαρά και λιγότερο παρορμητικά.
Αν δεν βρεις αυτήν που θα σε εμπνεύσει, κάτσε μόνος και μην κάνεις "εκπτώσεις" που αργότερα θα τις μετανοιώσεις και εσύ άλλα και εκείνη. Αντίθετα, αν μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου δίπλα σε αυτή τη γυναίκα, να κρατάτε παιδάκια και δεν έχεις φρικάρει με αυτή τη σκέψη, τότε έχεις βρει τη σωστή και μπορείς να προχωρήσεις άφοβα.
Τέλος, άσχετα με όλα τα άλλα, ετούτη η χώρα δεν σε παρακινεί, ούτε στο να παντρευτείς, ούτε να κάνεις παιδιά, άλλα το να κάτσεις μόνος. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα.
Αν κανονίσετε για τσίπουρα κοντά στην Αθήνα, ρίξτε κανα pm, να γίνουμε περισσότεροι