Ε λοιπον σήμερα αποφάσισα να το κάνω. Πάρτε καφέ-ουισκάκι και διαβάστε.
Λεωφορείο γεμάτο κόσμο εγώ, φτάνω σε σημείο με κολονάκια. Λεωφόρος δύο λωρίδων, ίδιας κατεύθυνσης και οι δύο λωρίδες αλλα χωρισμένες με πλαστικά κολονάκια μεταξύ τους. Εγώ στο δεξί ρεύμα. Φτάνω σε ένα κλασσικό σημείο με σουβλάκια και βλέπω 5 διπλοπαρκαρισμένα. Πατάω δυο κόρνες, σε δευτερόλεπτα τα 4 αυτοκίνητα είχαν φύγει. Πάω και κολλάω πίσω απο τον πέμπτο.
Ο οδηγός απέξω και μου λέει "μισό λεπτό".
"Ούτε δευτερόλεπτο" του λέω. Πάρτο και φύγε.
"Δεν μπορείς να περιμένεις? θέλω να ξεφορτώσω" μου λέει. ΙΧ ήταν, τίποτα ψώνια θα ήθελε να βγάλει.
"Ρε φίλε, έχω 40 άτομα μέσα. Πάρτο και φύγε ΤΩΡΑ" του λέω.
"Δεν πάω πουθενά, φώναξε όποιον θέλεις να έρθει να μου πει που να το βάλω εγώ να ξεφορτώσω".
Στο σημείο αυτό όπως καταλαβαίνετε αρχίζει να χάνεται η ψυχραιμία, να αρχίσει να τσατίζεται και ο κοσμος και να ακούω βρισιές αριστερά δεξιά, και του λέω και εγώ "για να μην σου πω ΕΓΩ που να το βάλεις, πάρτο και φύγε να περάσω, και μετά κάνε ο,τι καταλαβαίνεις".
"Μα οι άλλοι περνάνε απο αριστερά, πέρνα και σύ"
"Δεν με νοιάζει τι κάνουν "οι άλλοι", εγώ απο ΕΔΩ θέλω να περάσω, πάρτο εσύ και παρκαρέ το αριστερά ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΚΙΟΛΑΣ ΤΟΣΗ ΩΡΑ"
"Τι τρόπος είναι αυτός"
"ΌΣΟ ΜΕ ΣΕΒΕΣΑΙ ΣΕ ΣΕΒΟΜΑΙ, ΚΑΙ ΑΝ ΔΕ ΣΕΒΕΣΕ ΕΜΕΝΑ, ΣΕΒΑΣΟΥ ΤΑ 40 ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΕΣΑ"
Εντωμεταξύ όταν είσαι σταματημένος κανα 5λεπτο ήδη, μετά το παίρνεις και προσωπικά. Αφου λοιπον δεν είχα περάσει τόση ώρα (πατώντας τα κολονάκια το οποίο είναι αρκετά επικίνδυνο γιατι μπορείς να μείνεις στο δρόμο. Πίσω απο τη ρόδα έχει ένα σωρό σωληνάκια αέρα και ηλεκτρικά καλώδια που σπάνε για πλάκα. Αλλα που να φανταστώ την ταλαιπωρία? Είδα τον οδηγό στο αμάξι, λέω θα ξεμπερδέψουμε εύκολα, άρα τον κόλλησα και γω απο πίσω) Αφου λοιπον δεν είχα περάσει τόση ώρα, λέω και εγώ, θα το παίξω macpap και θα το φτάσω μέχρι τέλους.
Ενημερώνω τον σταθμάρχη για το περιστατικό, ο οποίος καλεί δημοτική αστυνομία. Ο τύπος να έχει μουλαρώσει και να μην το παίρνει το αυτοκίνητο.
Έρχετε μετά απο λίγο ένας επιβάτης που έβριζε σε Ελληνικά και Γερμανικά λέγοντας τι χάλι επικρατεί στην Ελλάδα σας κτλ και μου λέει "άνοιξε την πόρτα".
Ανοίγω τη πόρτα και ήταν επιβάτης μέσα, και ο μπάρμπας απέξω. Του τραβάει μια κλωτσιά ο επιβάτης του μπάρμπα στο στήθος, πέφτει ο παππούς πίσω σε κάτι μηχανάκια και ξαφνικά η κατάσταση ξέφυγε απο κάθε έλεγχο. Μόνο εγω είχα διατηρήσει την ψυχραιμία μου, και κατάφερα να ελέγξω την κατάσταση. Έρχεται και ένα άλλος που ήταν ιδιοκτήτης απο ένα απο τα μηχανάκια και φώναζε δώστε μου τα στοιχεία σας, μου ρίξατε το μηχανάκι (αυτός μας έλειπε). Η κατάσταση ξέφυγε απο κάθε προσδοκία. Η δημοτική αστυνομία άφαντη, και εν τω μεταξύ, εγω κάλεσα και την τροχαία.
Οι κορυφαίες ατάκες να συνεχίζονται με το κόσμο απο μέσα να βρίζει, μωρά να κλαίνε και οι κόρνες απο άπειρα αυτοκίνητα να ακούγονται παντού, και ο παππούς να έχει κοκκινίσει και να έχει και μια πατημασιά στο στήθος.
Σουρεαλιστική κατάσταση.
Η ουρά πίσω είχε φτάσει χιλιόμετρα! Ώρα αιχμής και το ένα ρεύμα κλειστό.
Καταφέρνω εγώ και τους ηρεμώ όλους, επιστρέφοντας στο αρχικό βάσανο.
"Πάρτο ρε χριστιανέ μου να φύγουμε"
"Όχι, δεν πάω πουθενά".
Ταυτόχρονα έρχεται η ομάδα ΔΙΑΣ. 3 μηχανές, 6 άτομα. Δεν τους κάλεσε κανένας, μάλλον περαστικοί ήταν ή είδαν την ουρά που είχαμε σχηματίσει.
Πάνε στο μπάρμπα, του ζητάνε το λόγο, και αρχίζει να λέει και σε αυτούς, "δεν πάω πουθενά. Και θέλω να κάνω και μήνυση στον οδηγό γιατι με έβρισε".
Μου λέει και εμένα ο αρχιΔΙΑΣ, βάλτο στην άκρη, και πάμε στο τμήμα.
"Ποια άκρη ρε ψηλέ, δεν είναι παπάκι. Και τον κόσμο τι θα τον κάνω?""Δε με νοιάζει, βρες άλλο οδηγό και πάμε".
"Που να τον βρώ τον "ΑΛΛΟΝ" οδηγό ρε? Είσαι σοβαρός?"
Ήρθε και ένας συνάδερφος μου, με πολύ λέγειν που είχε κολλήσει πίσω, και άρχισε να βρίζει κι αυτός τους αστυνομικούς.
"Το ζήτημα είναι να πάμε στο τμήμα ή να ξεκολλήσουμε τον δρόμο που φράκαρε και να διώξουμε τον κολλημένο που δεν θέλει να φύγει? Ωραία, παρκάρω και εγώ απο πίσω το δικό μου, και θα κλείσουμε όλη τη πόλη στα δύο".
Εντωμεταξύ οι επιβάτες μου, πρόθυμοι να με βοηθήσουν, μου δίναν χαρτάκια με τα κινητά τους για να έρθουν για μάρτυρες.
Φάγαμε έτσι 20 λεπτά ακριβώς, μέχρι που ήρθε το απο πίσω λεωφορείο απο μένα (ήμουν σε γραμμή που είναι κάθε 20 λεπτά και πάει σε κάτι μακρινά χωριά και έχει πάντα ΠΟΛΥ κόσμο) πήρε τον κόσμο μου και έφυγε. Ξεμπερδέψαμε απο αυτό το βάσανο.
Έμεινα μόνος μου με άδειο λεωφορείο, μπάρμπα, αστυνομικούς και δεκάδες περαστικούς που είχαν κάνει κερκίδα και διασκεδάζαν τη κατάσταση. Και οι αστυνομικοί να μην ξέρουν τι να κάνουν. Μέχρι που λένε στο μπάρμπα "η μήνυση θέλει 100 ευρώ παράβολο, το ξέρεις?"
Εκεί λυθήκαμε όλοι στο γέλιο, βλέποντας το μπάρμπα να μετανιώνει για την μήνυση. Η αστυνομία τέλος πάντων πήρε τα στοιχεία του, πήρε τα στοιχεία μου, έπεισε αυτόν να κάνει ένα μετρό μπροστά ωστε να χωρέσω, πήγα εγώ και πάρκαρα 200 μέτρα πιο κάτω που είχε χώρο και περίμενα. Έρχονται μετά οι ΔΙΕΣ, μου δίνουν πίσω τα χαρτιά μου, και μου λένε "Έφυγες". Τι απέγινε ο μπάρμπας, δεν έμαθα ποτέ. Μόνο ένα πιτσιρικάς ΔΙΑκος, τσατισμένος, μου λέει "αν δε του κάνει μύνηση η αστυνομία, θα του κάνω εγώ"
Αργότερα, ενημερώθηκε ο δικηγόρος της εταιρίας και ο πρόεδρος. Πήγανε στο τμήμα, μάθανε οτι ο μπάρμπας δεν ασχολήθηκε παραπάνω, και αύριο θα κάνουν εκ μέρους μου μήνυση για παρακώλυση συγκοινωνιών και διαφυγόντα κέρδη. (αύριο για να παρέλθει το αυτόφωρο της αμαρτίας μου που τον είπα καραγκιόζη).
Με δισταγμό όμως ο δικηγόρος με ενημέρωσε οτι αν χωρούσα, τότε δεν τίθεται θέμα παρακώλυσης, και οτι θα χάσουμε το δικαστήριο, και οτι ο ΑρχιΔΙΑΣ είπε οτι εγώ χωρούσα να περάσω και θα το δηλώσει εγγράφως
Απορώ εμένα ζωντανά γιατι δεν μου το είπε.Θα φτάσουμε σε σημείο τελικά να λέμε μπράβο στους παράνομους και να φταίνε για άλλη μια φορά οι αλήτες οι επαγγελματίες οδηγοί.
Αυτά σε απάντηση στο macpap στην ερώτηση γιατι δεν καλώ την τροχαία. Η οποία εντωμεταξύ δεν φάνηκε,ούτε η δημοτική φάνηκε, και ο τύπος την έβγαλε καθαρή χωρίς καν μια κλήση. Και φυσικά σε όλους τους άλλους για να δούνε την Ελληνική πραγματικότητα. Θα επανέλθω σε κανα δυο χρόνια, όταν γίνει το δικαστήριο.
Πάντως είναι γεγονός οτι αν δε σπάσεις αυγά, δεν τρώς ομελέτα, και για όλο αυτό το βάσανο και το δρομολόγιο που έχασα, δεν μετάνιωσα καθόλου. Κάποιος κάποτε έπρεπε να το κάνει αυτό
