Ακόμα και όταν το γυμνάσιό μου, μετακόμισε στην άλλη άκρη της πόλης (λόγω συστέγασης με τεχνικό λύκειο τα παιδιά των οποίων είναι ως γνωστόν αλήτες και βιάζουν καθημερινά γυμνασιόπαιδα σε κάθε διάλειμμα) είχα τη κουβέντα με τους γονείς μου, αν θα φτιάξω το ποδήλατο ή αν θα πηγαίνω με τα πόδια. Δεν μας πέρασε καν απο το μυαλό το καθημερινό δρομολόγιο με το αυτοκίνητο.
Τελικά πήγαινα με τα πόδια, περνώντας απο ένα ένα τα σπίτια των φίλων μου, καταλήγοντας στο τέλος να περπατάμε 6 παιδιά μέσα στη μ*λ*κία και το χαβαλέ.
Αυτό πλέον στις μέρες μας έχει χαθεί ή κάνω λάθος? Μήπως τα παιδάκια έχουν βουτυρέψει? Μήπως οι γονείς? Τι φταίει που στις μέρες μας έχουμε καταντήσει σαν τους φίλους μας στη Δύση?
Το πρωί σε κάθε σχολείο, γίνεται το απίστευτο μποτιλιάρισμα. δεκάδες αυτοκίνητα με αλάρμ, για να αφήσουν όσο πιο κοντά στην πόρτα γίνεται, το παιδί τους, και μάλιστα να το συνοδεύσουν με τα πόδια μέχρι την πόρτα για να μην ξεστρατίσει το μικρό και πάρει τον κακό το δρόμο!
Χτες το πρωί έβγαλα μια φωτογραφία απο ένα τέτοιο πανικό στην είσοδο ενός γυμνασίου το οποίο είναι στην καρδιά της πόλης. Όλα τα παιδιά δηλαδή είναι απο εκεί τριγύρω, δεν έρχονται απο άλλη πόλη.
Το απίστευτο είναι οτι εγώ είμαι παρκαρισμένος σε μια αλάνα/αφετηρία γραμμής, η οποία χωράει 40 αυτοκίνητα άνετα.
Κανένας όμως δεν παρκάρει 20 μέτρα παραπέρα αλλα πάνε όλοι να χωθούνε στο 1 μέτρο απο την πύλη. Η βαρεμάρα στο μεγαλείο της. Κοιτάξτε εδώ τον πανικό που δημιουργούνε κάθε πρωί. Κάνανε κανα δεκάλεπτο να ξεμπλέξουνε απο εκεί οι μαμάδες.
